Berichten van 11 oktober 2009

Tja,... mijn zwart-wit maisveld van vorige week was blijkbaar niet zo'n best idee... Ik snap nog altijd niet hoe 't komt dat iedereen onmiddellijk die duistere maïs herkende. Veel tijd in zo'n velden doorgebracht misschien? Maar met welk doel?... Om jonge maïskolfjes te roven die zo ge zo lekker kunt stoven in een panneke met boter? Een misdrijf dat onder de verrukkelijke naam "moeskopperij" bekend staat en waar ik me vroeger ook wel eens schuldig aan durfde maken. Of waren de maïsveld-avonturen misschien iets erotischer getint? Een criminele daad gekend als "openbare zedenschennis". Een vergrijp waar ik mij in mijn jeugd ook wel eens schul- Maar nee, dit doet hier eigenlijk niks ter zake. Waar het op neer komt is dat er vorige week veel is gelachen. Door jullie. Met mij. Met reden.
Maar deze week ga ik proberen slimmer te zijn. Ik ben nu ondertussen ook al een jaartje ouder, misschien helpt dat wel. Dit raadsel wordt dus moeilijker. Hoop ik. Bid ik.
Deze week wordt er hopelijk ook gelachen - want dat is 't doel van dit blog natuurlijk - maar dan wel aan de andere kant van de lijn.
Iedereen kent dit ding, de vraag is, hebt ge 't ooit al eens van heel dichtbij bekeken?...



Komaan, laat uw fantasie de vrije teugel, zet maar de zotste reacties onder de foto's...
Ik weet het, ge hebt fantasie, massa's, gebruik ze!
Please... laat ons allemaal samen lachen. Ik ben er aan toe.

Hoofdstuk 8.
Deel 3 : Een verlies dat een grote winst oplevert.

De tijd aan land werd niet meer beperkt tot een kwartier maar we kregen nu al 20 minuten. ’t Was schitterend om de weerspiegelingen van de besneeuwde berpspitsen in een bruingroene plas te fotograferen. Want ja, zelfs op die barre plek groeien nog mosjes en taaie graspolletjes. De extra tijd gaf me ook de kans om enkele berenopstellingen te maken. Ik zocht enkele goede steunpunten tussen de flinke keien en kon mijn beren op die manier makkelijk in positie houden. Ze gloriëerden tegen de achtergrond van een ijzige desolate natuur.
Liggend op mijn buik nam ik de zaligste foto’s. Blijkbaar moet ik zonder het op te merken dichtbij het ei van een vogel gelegen hebben want hij probeerde me aan te vallen. De vogels maken hier geen nesten, bij gebrek aan takjes, ze droppen hun grijs ei eenvoudigweg tussen de grijze keien. Gelukkig waren we gisteren tijdens de briefing nadrukkelijk gewaarschuwd iets op ons hoofd te dragen om ons niet te laten verwonden door aanvallende vogels. Blijkbaar komen er elke cruise wel enkele mensen met gezichtswonden terug aan boord. Met mijn muts en kap had ik zelfs niet eens opgemerkt dat ik belaagd werd, ik was ook veel te geconcentreerd bezig met fotograferen. Enkele andere mensen rond mij hebben er blijkbaar wat leuke actiefoto’s aan overgehouden van een achteloos liggende fotografe met een grote vogel cirkelend boven haar lijf. Mij is ’t in mijn opperste concentratie alleszins kompleet ontgaan. Alleszins die vogel zal gedacht hebben : "Aan zoiets begin ik niet te pellen. Voor ik daar aan 't vlees ben is de tijd voor mijn middagmaal al lang voorbij."



De bewuste foto : Mijn berenfamilie met de boot op de achtergrond.





Zoekplaatje. Zoek de nestelende vogels.
'k Zal helpen : 't Zijn er twee.

Heel de situatie met de aanvallende vogels deed me denken aan een avontuur op de Galapagos-eilanden jaren geleden. Toen maakten we een cruise door de eilandengroep met een klein bootje. De anderen van ’t gezelschap rustten meestal wat uit aan dek na ’t middagmaal maar voor mij was dat “verloren tijd” ik was nooit te houden en dook alvast in zee om te gaan snorkelen. Voor mij was die zee daar ’t aards paradijs… Zwemmen tussen leguanen, zeeleeuwen en robben…. Op een middag was ik dus weer helemaal alleen aan ’t snorkelen ver van ’t bootje. De 12 andere reizigers zaten wat aan dek te rusten en met verrekijkers naar de natuur te kijken. De Galapagos zijn een vogelparadijs. Sommige van die vogels duiken van 10-tallen meters hoog met volle kracht in ’t water om soms op wel 10 meter diep een vis te pakken. Ge ziet er echt spectaculaire duikvluchten. Ik lag dus lekker in ’t water te dobberen in een fluo wetsuit met mijn camera te spelen. Totaal geen benul van wat er boven of naast me gebeurde. Oortjes ook onder water dus horen deed ik ook niks.
De mensen die op de boot rustig genietend hun maaltijd lieten verteren voelden hun diner plots terug naar boven komen van schrik… Opeens zien ze een grote “Jan van Gent”-meeuw boven mij cirkelen, plots omhoog schieten en in een razende vaart op mij af duiken. Ze begonnen te schreeuwen, maar ik hoorde natuurlijk niks. Het enige wat ik meemaakte was dat er vlak voor mijn duikbril plots een dikke zware vogel verscheen, die eerst enkele meters in een woeste warreling van vleugels wegzakte en vervolgens naar ’t oppervlak zwom om dan zijn kop terug onder water te steken en mij recht in de ogen te kijken met een blik van : “Tja, ik wou u eerst toch eens tegoei van dichtbij bekijken voor ik u aan mijn snavel ging rijgen…”
Voor mij een heerlijke ervaring die ook nog een leuke foto opleverde, voor mijn kameraden aan boord een zicht waar ze bijna een hartstilstand aan overhielden. Zij waren er van overtuigd dat het dier mij midden in mijn rug ging spietsen.
Ge ziet ge de wereld en de gebeurtenissen blijven altijd wel wat ze zijn maar ’t hangt gewoon van de plaats waar ge u bevindt af hoe ge ze ervaart…

Maar nu terug naar hier, naar Spitsbergen met zijn véél koudere zee met veel minder vogels.
Hoewel ik echte fotografenhandschoenen droeg (waarvan de toppen openklappen en de vingers vrij laten om makkelijker op knopjes te kunnen drukken) vond ik die dikke wanten niet echt handig. Ik legde dus mijn grijze wanten even tussen de grijze keien… en zag ondertussen iets verder weer iets anders dat mijn aandacht trok. Toen we terug naar de tender wandelden merkte ik plots dat mijn wanten ontbraken, ik liep nog terug maar begin maar iets grijs tussen even grijze keien te zoeken… Mijn zoektocht liep op niets uit. Op zich niet zo erg maar die handschoenen waren een kerstkadootje van een goede vriend geweest en dat maakte ze zo bijzonder.



OK, de handschoenen zijn ondertussen verdwenen maar mijn berenfoto werd wel goed...



... ge kunt niet alles hebben.

Toen ik de tender verliet maar alvorens de buik van het cruiseschip binnen te stappen vroeg ik aan de supervisor of mijn probleem nog op te lossen was. De behulpzame man contacteerde onmiddellijk via zijn walkie talkie de crew op ’t strandje en vroeg of ze daar op de plek die ik beschreven had mijn wanten zagen liggen. Jammergenoeg werden ze niet gevonden. Maar aan elke wolk zit een zonnig randje : ik kreeg wél toestemming om direkt terug mee naar ’t strand te varen om ze zélf te gaan zoeken!! Ongelofelijk! Wat een onverwachte meevaller!! Ik moest wel dringend plassen en had honger en dorst maar dat kon me eigenlijk niet schelen, zo’n kans om deze enige tocht nog een keer te maken zou ik nooit meer krijgen. Paul wou jammergenoeg ook persé mee terug en die was al zo verkleumd en uitgehongerd… Geen al te best idee dus. De overtocht duurde deze keer door de landing van de looprekjesmensen nog veel langer dan de eerste maal. Ik was aan de andere kant van de tender gaan zitten om wat andere gezichtspunten te kunnen fotograferen. Lekker aan ’t open deurtje waar maar weinig mensen willen zitten. Het duurde en duurde en Paul veranderde in een versteven, uitgehongerde ijsbeer met bijhorend humeur.



Here we go again!



Geef toe! Dat wilt ge toch met plezier voor een tweede keer van dichtbij bekijken!
Zelfs als is 't een beetje fris...

Toen uiteindelijk weer heel de volgende Lourdesreis aan land gesukkeld was ging ik op zoek naar mijn handschoenen maar vond ze niet. Ook de crew had ze niet gevonden. Ik hoopte ergens stiekum een plasje te kunnen gaan planten en liep voorbij de bewaker met het geweer - die ons tegen mogelijke ijsberen moet beschermen - maar ik mocht jammergenoeg niet verder. Tja, en plassen op een strandje vol volk kan je natuurlijk moeilijk doen. Zeker niet als je zoveel lagen uit moet trekken eer het doel bereikt is.



Uit een zwart-wit landschap in een kleurenfoto stappen...



Op sommige plekken zit het ijs ook vol rozige vlekken en strepen en ik dacht eerst dat dat ex-pick-nickplekjes van ijsberen waren, uiteindelijk zijn dit de grootste vleesetende zoogdieren op deze wereld. Later bleek dat het een soort van mos was, of volgens weer anderen, een bepaald mineraal.

De chaos om terug op de tender te gaan was zo mogelijk nog groter dan voorheen. Hoe langer hoe meer gehandicapten waren toch meegekomen en de verkleumde crewleden die daar al uren stonden om de mensen over dat zwalpend piertje te loodsen konden hun pret nu echt niet meer op. Eerst vonden ze ’t heel leuk dat ze mee van dit uitje konden genieten - ander personeel dat vrij had mocht trouwens ook mee op excursie - maar nu begon het voor hen ook wel lang te duren. Sta daar maar als Filippino of Hondurees 7 uur aan een stuk op een wiebelend ding, in de snijdende wind met af en toe motregen, mensen met hun toebehoren in en uit een bootje te trekken… Het gebeurde allemaal met de obligate glimlach maar hij werd toch wat doorzichtig. Gelukkig hadden ze voor die sukkelaars enkele thermossen warme drank laten aanvoeren. Ik had er echt medelijden mee. Ik hoop dat ze die mensen een van de volgende dagen een extra uitje of een andere beloning geven want die hebben vandaag verdraaid hard gewerkt in moeilijke omstandigheden. Voor Paul kon ik minder medelijden opbrengen want die had die tweede tocht helemaal niet hoeven mee te maken, het extra rondje kleumen en plas ophouden was zijn vrije keuze geweest.

Terug aan boord ben ik regelrecht naar mijn kajuit gerend en aangepelsd als een eskimo op mijn toilet terechtgekomen. De koude begon ik nu pas te voelen, nu ik me niet meer hoefde te concentreren op ‘t fotograferen. Het was dus wel héél fijn aan te komen in een warme en luxueuze kajuit.

Het vertrek van de boot werd maar liefst met anderhalf uur vertraagd door de choas bij de landingen op het strandje en door de moeilijkheden die er rezen om de tenders terug aan boord te hijsen met de plots opkomende wind. Dat gaf ons de tijd om een uitgebreid middagmaal te gaan nemen in ’t Samsara restaurant vanwaar we door de grote ramen de bergen en de gletsjers verder konden bewonderen. Maar waarom ik na die verfrissende ochtenlijke uitstap aan ‘t tafel nog een glas ijswater bestelde en als dessert een sorbet genomen heb weet ik toch niet zo goed.

En toen was de dag nog maar halverwege...