Rondreis Thailand Hoofdstuk 13 - deel 1.
Vrijdag, 30 januari 2009.
Pai Hot Springs Spa Resort, Pai.
13. De discipline van het olifantheffen.
Ons romantisch, maar o zo donker hutje...
Ons vertrek, na een heerlijk ontbijt (zalig zoete kokospuddingskes met pijpajuin!!! En ondertussen maar nep-zoetjes in de thee doen om niet nog dikker te worden...) met alweer een uitzicht over een rivier, was heel grappig. Op gelijke afstanden van mekaar lagen tegen de struiken die de oprit omzoomden gelukzalige poezen te zonnen. Het leek wel op een rij tuinornamentjes die ons uitgeleide deed maar dan levende en likkende exemplaren. Wat in dit land zo fijn is dat al die katten hier rond en gezond zijn. Op die kortere en kromme staarten na natuurlijk. Maar ze zijn gelukkig en lief, en voelen zich totaal niet opgejaagd of angstig zoals de sukkelaars in Sri Lanka, ge kunt ze pakken en knuffelen en ze genieten daar echt van. Ze lopen hier rond tussen honden en kippen en ge ziet dat ze niets te kort komen
Na 6 kilometer waren we al aan de Wat Pra That Lampang Luang, het doel wat we dus gisterenavond rijkelijk voorbij geschoten waren toen we daar aan de verkeerde tempel midden in Lampang arriveerden. Deze tempel is volgens de reisgidsen één van de meest opmerkelijke en best geconserveerde tempels van het land.
Hij was ook echt interessant en bovenal heel geestig, letterlijk en figuurlijk. De tempel zelf was ommuurd als een versterkte Middeleeuwse vesting, de ingang werd gevormd door een lange trap met draken als reling. Op de reusachtige binnenplaats stonden diverse gebouwen waarop nog zeer oude schilderingen op de houten wanden te zien waren. Overbodig te zeggen dat ze op die antieke oude panelen wel boudweg hun elektriciteitschakelaars gevezen hadden. 
De aanzet van de trapleuning.
Mensen lopen biddend enkele rondjes rond de centrale stoepa.
Prachtig houtwerk!
Eeuwenoude houtschilderingen.
Er stonden naar goede gewoonte weer overal zeer veel en zeer oude Boeddhabeelden maar wat ik het plezantste vond was dat het nog een echt religieus centrum was, de mensen kwamen er van heinde en ver om te offeren en te bidden en allerhande vreemde rituelen op te voeren.
Buiten het kaarsjes branden - waar ze eerst hun naam en het doel opschreven - en de klassieke hopen wierrookstokskes aansteken, werden er ook kunstjes gedaan met een zware koperen olifant met een handvat aan. De bedoeling was te bidden, centjes in de pot te steken en dan het gewicht zo hoog mogelijk op te heffen. Een offer aan God Fitness vermoedelijk...
Enkele meters verder speelde zich er nog een veel boeiender en mysterieuzer schouwspel af. Hier pakte de pelgrim één van de lange houten latten uit een houder en nam de stok in beide handen. Het ene uiteinde moest juist in zijn linkerhandpalm passen en vervolgens verschoof een collega dan een elastiekje totaan de plaats waar de vingertoppen van zijn rechterhand reikten. De gelovige bad vervolgens met zijn handen zover mogelijk gespreid terwijl hij de stok vasthield en na het gebed werd er dan gekeken of zijn rechterhand nu verder kwam dan het elastiekje. Ge kon dus op twee minuten uw armen laten groeien!! Ik mag er niet aan denken moest Pfizer dat trukske hier ontdekken, dan is 't ineens gedaan met Viagra in pilvorm, dan brengen ze een duur apparaatje op de markt met een latje en een elastiekje…
Het "olifantgewichtheffen".
En het hoogst mysterieuze "verlengen van de armen"-ritueel...
Een offergave bestaande uit een enorme kudde minuskule diertjes.
Het witte beeldje achteraan moet waarschijnlijk de boer voorstellen.
Een gebed voor een grotere kudde? Een vraag om genezing van de dieren?...
Het personaliseren van de offerkaarsjes.
Ik geraakte maar niet uitgekeken, het “negerke-in-mij” genoot van de duizend kleurtjes en 't geflikker en geschitter van de zon in de met spiegeltjes bezette daken. En vanzelfsprekend waren er ook de klassieke rituelen van het luidden van de diverse bellen en klokken. Eén van die klokken was een uitermate geestig model. Het was een getande cirkelvormige bel... Als ge met een ijzeren staafje over de randen van de ring gleed dan produceerde het ding een speciaal soort gerinkel-geratel. Ge kunt misschien al raden wat deze heilige bel in een vorig leven geweest was?... Een groot tandwiel, de vijsgaten zaten er nog in! Van recyclage gesproken. Zelfs voor bellen en tempelklokken gaat de regel van het karma op, beginnen als tandrad uit een camion en, op voorwaarde dat ge een braaf leven geleid hebt, eindigen als heilige bel.
De deugdzame bel.
Ik veronderstel dat ge met het luiden van deze bel God Touring Wegenhulp behaagt en autopechloze ritten afsmeekt?
Klaarmaken van verse bloemen om te verkopen als offergave.
In een van de pagodes, hoog op een trapje, was stom genoeg de toegang verboden voor vrouwen. Jammer want het moet heel grappig geweest zijn, de grote tempel werd er op natuurlijke wijze (het systeem van de camera obscura) via een piepklein gaatje in de deur omgekeerd geprojecteerd op eenwitte doek. Op het laken was dan de tempel en de gelovigen die errond hun bedevaart liepen op zijn kop te zien! Waarom deze aanblik nu persé voor vrouwen verboden moet zijn mag joost weten. Paul heeft het dan maar gefilmd zo kon ik, 't tweederangswezen, ’t toch ook eens bekijken. 
Het "Verboden-voor-vrouwen"-tempeltje. Pffft.
Zoals in elke tuin neemt de heilige Bodhi-boom een belangrijke plaats in.
Dit exemplaar zijn takken worden ondersteund door talloze stokken en mooi versierde latten.
Iedereen wil een deeltje van zijne heiligheid ondersteunen, alweer, in ruil voor...
Naast dit heiligdom lag nog een rood met gouden tempel volledig beschilderd met draken en bloemen. Steek het ding in een glazen visbakske met een spiegelwand achteraan en ik pak het mee voor Petit Pois. De kitsch van de kitsch maar tegelijk ook heel sprookjesachtig. 
Detail van zijwand van de gouden tempel.
En dan trokken we onze schoenen weer aan, verlieten de heilige plaats, en togen alweer op pad...
Voor de liefhebbers... meer foto's van deze tempel op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/RondreisThailandHoofdstuk13PhrathatAmpangLuang?authkey=Gv1sRgCOuEtr7h24TsuwE#
Maar morgen... morgen... of overmorgen - gesteld dat mijn puiten nog meer poten krijgen 
- bezoeken we eindelijk de kleine Mosja in het olifantenhospitaal!
