Berichten van 21 november 2009

Echt waar, als een toiletpapierrol - of zoals Geert waarschijnlijk zou zeggen een "toilettenpapierenrol" - op zijn zijkant tegen de zon gehouden wordt dan ziet dat er zo mooi uit.
Toch een beetje zonde waar we zoiets schoons voor gebruiken...

Ik heb al jullie "voorstellen" grondig overwogen maar heb toch zo mijn bedenkingen...
Die schuursponskes (vooral die stalen!) en 't schuurpapier vond ik maar pijnlijk idee eerlijk gezegd... En voor dit doel een rooster van een dampkap gebruiken vind ik wat vies en zo mogelijk nog gruwelijker. En zeker onhandiger want 't zou ook de toiletpot beschadigen. Althans de mijne want die is te klein om zo'n rooster in te krijgen. Ook de afvoerbuizen zouden erg onder deze aktie lijden. Noppenplastiek is weiliswaar zacht maar volgens mij weinig doeltreffend... En die glaswol of die cracker... Mja... dat slorpt misschien wel iets op, maar écht smakelijk vind ik dat vooruitzicht ook niet, trouwens al die kruimeltjes en glasvezeltjes gaan vreselijk kriebelen. En met wat gaat ge die er dan weer uitpeuteren? Met een oorstokje? Ja akkoord, maar geef toe 't wordt wel een tijdrovend gepruts nietwaar? Dat wattenschijfje zou in aanmerking kunnen komen maar dan wordt het toch weer zo'n precisieklusje. Let wel, ge moogt daar allemaal eens mee experimenteren maar beloof me dan dat ge me de resultaten zeker laat weten, want ik experimenteer dus niet mee.
Ja, ge hebt mijn fantasie wel op hol doen slaan deze week... Mijn toiletbezoeken hebben me de laatste dagen wel een paar keer een glimlach op mijn snuit getoverd dankzij jullie uiterst originele antwoorden. Ik zou zeggen : doe zo voort!



En wees maar heel blij dat ik voor 2-lagige gekozen heb. Die met 4 lagen was nog moeilijker geweest.
Ik hoop dat uw volgend toiletbezoek u ook een glimlach zal bezorgen. Of toch minstens dankbaarheid en opluchting dat ge de klus niet met schuurpapier of dat pottensponske moet klaren.

Proficiat  Luk, Jan, Geert, Kathleen, Shajongen, Andromeda, Veveke, Nicole, Lilith, Fernanda, Speelster, Chrisje, Klaproosje, Nadine, Vif, Tineke, Lange Lou, Nilleke en Mieke!

Ik hoop dat de zitvlakken van de anderen snel mogen genezen.

Hoofstuk 10.
Deel 2 : De Dracula-scéance.

Na deze erg interessante lezing gingen we op ’t zwembaddek een theetje drinken. Per dag organiseren ze daar minstens 10 shows, lessen of voorstellingen van ‘t een of ‘t ander. Meestal met de bedoeling ook iets te verkopen. Deze keer bleek het een voorstelling van de massages, ayurvedische behandelingen en de tandenblekerij in de Samsara-wellness te zijn. Spierwitte tanden zijn ook  hier de grote hype.



Overamusement. En een filmpje én een demonstratie...
En dat allemaal voor iemand die lekker naar zijn eigen Ipod aan 't luisteren is...

In ’t zicht van al ’t volk dat daar rond het zwembad ligt gaan dan enkele uitverkoren zich laten masseren. Dat moet echt wel heel ontspannend zijn in zo’n hel van lawaai. Ondertussen zat een jong meisje haar tanden te laten bleken. Het idee alleen al. Je zit daar dan voor gek met je bek open gesperd en zo’n fel blauw licht dat op je tanden schijnt. Al de andere toeristen komen dat dan van dichtbij bekijken en nemen foto’s van u in uw machteloze positie. Bij elke foto springt de kerel van de tandenblekerij in een foto-pose! Hilarisch!



Héél relaxed gemasseerd worden...
of u tergend langzaam laten bedruppelen door een pot olie die boven uw voorhoofd hangt...



Strike the pose! De "tandenbleker" in actie!

Meestal loop ik met een wijde boog rond deze voorstellingen maar af en toe kom je er toch in terecht en dan is ’t eigenlijk wel de moeite waard om er tijdens een tasje thee en een sigaretje even naar te zitten kijken. Het is meestal wel goed voor een discrete schaterpartij.



Mijn Spaanse kameraad tracht aan de uitnodiging van een demonstratrice te ontkomen.
Bemerk zijn bedenkelijke blik die al een vluchtweg zoekt.

In ons restaurantje weten ze al dat we graag aan ’t raam zitten en zo gauw er een plek vrij komt verwittigen ze ons. Die mensen doen echt moeite om ’t hun klanten naar hun zin te maken. De meesten zijn Aziaten en mensen uit Centraal Amerika. Ik dacht dat iedereen aan boord een Europees loon kreeg maar dat blijkt niet het geval te zijn. Vandaar dat er zoveel niet-Europeanen aan boord werken, die kosten de firma veel minder. Tot voor enkele jaren werkten er veel Roemenen maar sinds die ook bij de Europese Unie horen zijn die buitengezwierd. Ze waren te duur geworden.

Tijdens ’t eten zat ik wat te oefenen met de macro-instellingen op mijn nieuwe apparaat want daar ken ik nog niks van. De bloemen op tafel waren een welkom fotomodel. Ik maakte de ingewikkeldste instellingen en amuseerde me met meeldraadjes fotograferen. Natuurlijk zwemt er net op dat moment een bende dolfijnen voorbij, en dat was nog niks, maar er zat ook een walvis tussen. We zagen hem wel drie keer spuiten maar ik kreeg mijn apparaat niet op tijd juist afgesteld… Trouwens door de bespatte ramen van ’t restaurant fotograferen is niet simpel. Het restaurant ligt laag in de boot en krijgt heel veel spatwater. Ik heb de walvis wel heel even kunnen filmen. Meer per ongeluk eigenlijk.
Het verbaasde me om hier dolfijnen te zien dus vroeg ik aan de kelners of dat geen andere soort was, maar die kennen blijkbaar enkel iets van vissen als ze gebakken zijn. Dus om mijn walvissen en mijn ijsberen te zien zal ik toch nog eens moeten herkansen. Maar dan wel niet meer op zo’n groot cruise-fabriek, dat is echt niets voor mij.



Tja, aan zoiets klein zit ik te prutsen en daardoor mis ik dan een walvis...

De jongens van ons restaurant zijn gek op de panoramafoto’s die ik met mijn apparaatje maak. Vanmiddag was ik in ’t enorme lege Taurus Restaurant gaan fotograferen en die foto’s vonden ze machtig. Ze zouden zo graag beelden hebben die ze naar ’t thuisfront kunnen sturen tijdens de acht maanden dat ze aan boord blijven. Ik ga zorgen dat ik van elk hoekje van de boot foto’s maak zodat ze die voor hun families kunnen gebruiken. Ik heb alvast van een van de mannen een memory stick gekregen om er al een reeks op te zetten. De rest van de foto’s zet ik thuis dan wel in albums en op mijn blog en dan kunnen ze er daar zo veel van kopiëren als ze willen.



De inkomdeur van het reusachtige Taurus Restaurant dat twee verdiepingen telt.



De benedenverdieping.



De bovenverdieping.



Met alle moeite van de wereld... ik kan 't echt niet mooi vinden.
Er zitten best goed gevonden en toffe elementen in de inrichting.
Maar jammer genoeg zo veel dat ge er minstens 10 cruiseschepen mee had kunnen vullen...
Waarom moest alles toch op één bootje terechtkomen?



De vleugelpiano zweeft op een glazen eilandje in de lucht...





Als ik in deze reuze refter had moeten eten was ik van pure wanhoop in de luster gesprongen.
En dat zou nog makkelijk gelukt zijn ook.



Vanavond werd ik tijdens ‘t diner van tafel geroepen en dwongen onze lieve kelners me bijna om in ’t groot restaurant te gaan fotograferen. Ze wilden toch ook o zo graag foto’s als ’t ding helemaal vol zit.... Dus met mijn handen vol goeie wil  en mijn veel te klein fotoapparaatje liet ik me meeleiden...