Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 14. Deel 1.
Donderdag, 23 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee
14. O wee, die naweeën.
Krakend en kreunend ben ik uit mijn bed gekropen. Als ik geeuw lijkt het of mijn kop van mijn nek scheurt. Roeien doet rare dingen met een mens. Mijn beenspieren lijken uitgerokken te zijn. Als je ’t niet gewoon bent om met bottines aan van bergen naar beneden te joggen is dat zo te voelen toch ook niet de ideale vorm van sportbeoefening. Dan maar een andere vorm van ochtendgymnastiek gedaan en alvast wat spullen beginnen inpakken, want de valiezen moeten tegen middernacht op de gang klaar staan.
Paul was ondertussen naar de lezing gegaan over de richtlijnen bij het verloop van de ontscheping morgen. Een saai iets, ware het niet dat de hostess moeite deed er toch iets leuks van te maken : ze las de Top-10 voor van de meest idiote vragen ooit door toeristen aan boord van cruise-schepen gesteld :
- Is dit eiland nu werkelijk helemáál omringd met water?
(heu? Is dat niet de definitie van “eiland” dan?...)
- Van waar komt de electriciteit hier?
(Wij steken de stekker in bij ’t vertrek in Amsterdam en vragen de kapitein om geen scherpe bochten te maken onderweg om de kabel niet te beschadigen.)
- Weet u waar mijn vrouw is?
(Op een schip van 300 meter lang? Met 10 verdiepingen? Ge moet maar beter op uw gerief letten hé meneer!)
- Wat doet u met de ijssculpturen die op ’t buffet staan nadat ze gesmolten zijn?
(Een gesmolten ijssculptuur… zou dat niet gewoon spontaan terug in de afvoer lopen?...)
- Gaat deze lift naar de achterzijde van het schip?
(Stel je voor dat dat bestond!! Gedaan met altijd 300 meter te lopen van boeg tot achtersteven… Dat moeten ze dringend uitvinden!)
- Om hoe laat is het Middernachtbuffet?
(Zoals meestal, om middernacht zeker?)
- Werkt u hier?
(Nee, dat plaatje op mijn uniform waar mijn naam, functie en nationaliteit op staan heeft niks te betekenen. Ik zwom hier per toeval voorbij en dacht : “Ik klim aan boord en ga eens wat op dat cruiseschip rondwandelen”.)
- Slaapt het personeel aan boord?
(Nee, elke nacht worden 1200 personeelsleden in helicopters voor 4 personen vanop ’t bovenste dek opgepikt en daar worden dan hotelkamers in het dichtstbijzijnde land voor gezocht. ’t Is altijd wel een hele klus om ze allemaal terug op tijd aan boord te krijgen tegen dat de voorbereidingen van de ontbijtservice moeten beginnen natuurlijk….)
We werden ook nadrukkelijk gewaarschuwd om niet álles in te pakken. Het gebeurt namelijk regelmatig – ongelofelijk maar waar - dat er mensen in pyama van boord moeten gaan omdat ze tot en met het laatste kledingstuk in hun valies gestoken hebben, die ’s nachts dus al was opgehaald door de kruiers.
En de séance werd weer afgesloten met een van haar eigen heerlijke lapsussen : “Morgen moet u om 8 uur de kajuit verlaten zodat uw kamermeisje de kans krijgt ze voor de volgende gasten weer ‘pik en fijn’ te maken!”
Op zo’n momenten - als ge die gekke verhalen hoort - lijkt het me dan wél weer leuk om hier te werken. Ik zou me een kriek amuseren. Maar ’t idee dat ik ’s ochtends mee ’t buffet moest opstellen, ’s middags mensen de lambada moest aanleren, hen na het theeuurtje amuseren met een cursus “servet plooien” en ’s avonds op de scène verkleed staan als bronstig rendier… wel, dát zou er voor mij net een klein beetje te veel aan zijn.
Groenten-kerf-les...
Uiterst succesvol.
Maar dan zit ik toch nog liever in deze afdeling...
Als een oude lemming met mobiliteitsproblemen heb ik me daarna nog richting buffet gesleept en wat fruit gesnoept. Veel eten heeft geen zin meer want over twee uur worden we al aan lunch verwacht.
Onze kelners waren wild enthousiast over ’t diashowtje dat ik gemaakt had over deze reis, we hebben er allemaal samen in ’t lege restaurant naar zitten kijken. De rest van de foto’s volgen later wel via mail of die moeten ze maar via ’t blog bekijken. Ze kunnen de teksten dan wel niet lezen - de meesten zijn Indonesiërs, Filippino’s en Peruanen - maar foto’s kijken kan iedereen.
Bij het volgende deel van dit hoofdstuk zit een reeks hilarische foto's van mijn snuit... Ik als Rudolph the Rednosed Reindeer... Mijn vriendinnen vragen zich nog altijd af of ik ze op mijn blog ga durven zetten. Tuurlijk! Waarom heb ik ze anders laten nemen? 
Ik wacht wel nog tot overmorgen om ze te tonen, midden in de week komen er altijd minder lezers op bezoek. 
