Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 9. Deel 1.
Zaterdag, 18 juli 2009.
Costa Luminosa, Longyearbyen, Spitsbergen
9. Van chaos naar chaos.
De bescheiden aanlegplaats van het oude mijnstadje Longyearbyen.
Na ’t ontbijt, in volle zon, trokken we goed ingeduffeld richting ‘t duistere theater. Eens we daar in groepjes van 40 zaten mochten we - na eerst weer de hele lengte van de boot doorgestapt te zijn - van boord en konden we de shuttlebus nemen.
Normaal is een shuttlebusje bij de reis inbegrepen, maar hier moet er telkens apart voor betaald worden. Dus werd het vanmorgen weer chaos omdat de meeste mensen hun busticketjes kwamen afhalen alvorens te gaan ontbijten en zich daarna pas in hun kajuit warm gingen aankleden en hun camera oppikken. Maar zó ging dat natuurlijk niet… Ah nee, dat zou te simpel geweest zijn! Het nummertje van de bus kreeg je pas als je ook écht vertrekkensklaar was. Er zijn dus vandaag weer veel extra kilometers gelopen door menig passagier…
En daar zaten we weer op onze beurt te wachten in de duisternis...
Met vooraan op 't podium 't Politburo.
En elke keer ge uit die boot stapt moet er de obligate foto genomen worden...
Een activiteit die bergen verkwiste inkt en papier oplevert... Echt niet milieuvriendelijk.
Ze domineert "enigszins" het dorpzicht.
De kerkstraat met op de bergflank de resten van de steenkool-kabelbaan.
Het busje dropte ons in een winkelzone waar we niks te zoeken hadden. Een mens komt toch niet helemaal tot Spitsbergen om wat sweaters met elanden op te kopen?!! In plaats van ons dan tenminste aan de Dienst voor Toerisme of aan ’t museum te droppen!
Doordat de cruise zelf geen excursies aanbood in Longyearbyen (ze durfden dat waarschijnlijk niet omdat ze tot eergisteren nog niet wisten of we toestemming gingen krijgen om op Spitsbergen aan land te gaan) moesten we zelf maar voor ons entertainment zorgen. Voor de meeste mensen betekent dat shoppen, maar voor wie echt iets van 't land wil zien is dat systeem niet prettig. Als je pas zo laat van boord kunt dat de meeste uitstappen die door plaatselijke reisbureaus georganiseerd worden al vertrokken zijn, valt er nog weinig te organiseren.
Een eerste tour-operator waar we binnen stapten kon ons alvast niet meer helpen, maar Paul vond - na lang zoeken en eerst per ongeluk bij de burgemeester terecht gekomen te zijn - de “Dienst voor Toerisme” waar hij met de hulp van een vriendelijke bediende toch nog aan een tripje geraakte. Ik had ondertussen de strijd al lang opgegeven en mijn tijd benut door foto's van de enige straat van 't stad te nemen.
Hier waren we duidelijk aan 't verkeerde adres.
Toen ik eindelijk ook mijn echtgenoot en de "Dienst voor Toerisme" gevonden had (nadat ik eerst in een hotel was binnengestapt). Ge moet het maar kunnen, verloren lopen in een stadje dat maar twee straten een half telt, zag ik Paul daar opgewonden naar mij staan zwaaien. Ik was mijn geloof in de expeditie al lang verloren maar mijn steenbok had blijkbaar toch weer resultaten weten te boeken.
"Heu schat... ze hebben hier nog twee plaatsen voor een excursie..."
"Ja?!! Echt?!! Gewèldig!!! De fossielen-zoektocht?!!!"
"Nee, die is al vertrokken 't is iets anders dat we-"
"Dat geeft niet! 't Is al goe! 't Is al eender wat 't is! Als we hier maar iets kunnen gaan zien!! Zeg maar tegen die madam dat we 't nemen!"
"Jamaar schat 't is misschien iets dat ge niet zo graag gaat-"
"Allez!!! Zeg nu aan die madam dat we 't doen anders is er misschien geen plaats meer!!! Wat staat ge nu toch te zeveren?!"
"Schat 't is iets met sledehonden..."
"Pardon? Sledehonden? Gij wilt mij toch niet zo'n sadistische sledetocht laten maken? Met van die zielige uitgemergelde sukkeltjes die mij moeten voorttrekken?! Trouwens,... hoe slede? Er ligt geen sneeuw!!!"
"Tja, 't is daarom dat ge 't misschien ook niet zo erg gaat vinden. De trip heet "Dogs-on-wheels" en-"
"Wablieft?! Honden op wielen?!!! Zeg,... ge zijt mij erdoor aan 't sleuren hé?..."
"Nee, 't is écht. In de zomer vervangen ze hier de sledes door wagentjes en die worden dan voortgetrokken door honden die-"
"Gaan wij ons laten voortrekken in een karreke door hondjes?! Gelijk bij ons vroeger de melkboer rondreed?!! Over die bergen?! Die arme beesten zouden ons over die bergen moeten slepen?! Gij zijt zot zeker?! Zeg aan die madam dat ze haar-"
"Jamaar schat, die hondenkar heeft rubberbanden en die rijden enkel over asfalt en er worden geen hellingen genomen en die honden zijn in prima conditie en-"
"Wacht. Laat mij met die madam spreken."
Na de onschuldige vrouw ernstig op de rooster gelegd te hebben of het toch zeker geen dierenmishandeling betrof kwam ze met voldoende argumenten om me te overtuigen.
Uiteindelijk boekten we dus een excursie waar ik als dierenvriend ooit over gezworen had dat ik daar nooit of te nimmer aan zou deelnemen… "Dogs-on-Wheels" begot... Ik kwam eerst niet meer bij van 't lachen. Maar ja, ergens begrijp ik het wel. Die honden zitten hier toch, en die beesten een half jaar in hun kooi laten zitten is ook geen leven. Dus organiseren ze tijdens dit seizoen “Dogs on wheels”. Het span huskies trekt dan geen slede maar een wagen voort. Inventief. Zo blijven de dieren fit en komt er nog geld in ’t laatje ook want zo'n roedel honden houden kost wel iets.
Terwijl we daar stonden te wachten op het verlossende telefoontje van de huskie-farm - op kousenvoeten in blauwe plastic zakjes, want iedereen doet in dit pooldorp zijn schoenen uit alvorens een huis te betreden - werd de Dienst voor Toerisme zo ongeveer onder de voet gelopen. Die arme bedienden wisten echt niet wat hun overkwam. Enkele honderden mensen van onze boot probeerden ook aan een uitstapje te geraken en het kleine Longyearbyen was zelfs niet eens verwittigd dat er vandaag een cruiseschip ging aanleggen... Dus alweer : komplete chaos en een hoop teleurgestelde passagiers...
Let op de kousenvoetjes...
Dat komt er nu van als de regering van Spitsbergen pas enkele dagen tevoren toestemming tot aanmeren wil geven. Op die manier kunnen de locale tour-operators ook geen voorzieningen treffen en verliezen ze een hoop centen die anders snel verdiend zouden zijn. Het hondentripje van drie uur kostte toch al weer 590 Noorse kronen per persoon.
Het zou ook zoveel prettiger zijn voor de passagiers om iets op voorhand te weten. Nu kom je in Amsterdam aan boord, je hebt speciaal een van de zeldzame cruises die helemaal tot Spitsbergen gaan geboekt, want de meeste eindigen in ’t noorden van Noorwegen, en ’t eerste dat je aan boord te horen krijgt is dat er nog niet geweten is of er authorisatie van de overheid gaat gekregen worden om daar aan land te gaan. Dus vanaf de eerste dag zorg je al voor ontevredenheid en onrust onder je passagiers. Die eerste dagen zit iedereen in spanning af te wachten tot dan toch bekend wordt gemaakt dat de toestemming verkregen is maar dan blijkt dat er geen uitstappen zijn voorzien…
Ergens is dit administratieve gedoe wel te begrijpen omdat Svalbard (de Noorse naam van de Spitsbergen eilandengroep) niet gesteld is op cruise-toerisme. Ze willen hun natuur zo ongerept mogelijk houden. Naar ’t schijnt laten ze maar een beperkt aantal cruiseschepen per jaar toe. De Costa Luminosa is uitgerust met de allerlaatste snufjes op gebied van milieubescherming, dus misschien is dat nog de reden dat we toch hebben mogen ankeren en zelfs aan land gaan in Magdalenenfjord en in Longyearbyen. Alhoewel ik daar gisteren toch nog twee andere schepen heb zien liggen waarvan minstens één boot zijn passagiers ook aan land liet gaan. Het lijkt me weer een “regeling” waar veel in “gefoeffeld” wordt…
