Het bewuste Elvis-concert... deel 1 van 3
Gisterenavond waren we dus als "VIP"-s uitgenodigd op dat bewuste Elvis-concert omdat we vorige week die gitaar kado hadden gegeven aan die jongen die blind ging worden.
Ik ging er met weinig zin naartoe omdat ik die organisatoren écht geen leuke mensen vond. Zoals jullie vorige week al uitgebreid hebben kunnen lezen, toen er een "kortsluiting" ontstond tussen "De Kortgeslotene" en mij
Dus ik trok de schoenen met de hoogste hakken aan. (Doe ik altijd als ik op oorlogspad ga. Mannen kunnen niet tegen vrouwen die een halve kop boven zichzelf uittorenen, en de "Kortgeslotene" is een heel klein dropje )
Ik had veel liever mijn inkomkaart aan Ritje doorgegeven omdat zij een echte Elvis-fan is en ik totaal niet. Maar mijn echtgenoot wou liever met zijn wettelijke vrouw verschijnen...
(Straf hé! Dan wilt ge uw man al eens met een nieuwe vrouw op stap sturen en dan wil die dat niet 
)
De "VIP's" moesten al om 7 uur in de Elisabethzaal (naast de ZOO van Antwerpen) aanwezig zijn, voor een drankje en een minuscuul hapje, en een kennismaking met al de artiesten.
Wreed saaie boel. Buiten de artiesten, enkele mensen van de pers en wij was er amper volk. Maar wat wel leuk was was dat de VIP-ruimte uitgaf op de ZOO! Dus ik sloop naar buiten om een sigaretje te roken en ik kwam plots tot de ontdekking dat ik vandaar in een "mensen-loze" ZOO kon rondwandelen! Dat was wel fijn!
Enkele andere rokende dames met een goeie zin voor humor waren ook op dat idee gekomen en zo werd het helemaal gezellig.
Mijn euroke viel natuurlijk niet dat ik met "de artiesten" op stap was... Een paar toffe zwarte dames, die ik tot mijn grote verbazing later op 't podium zou zien staan en die de "The Sweet Inspirations" zouden blijken te zijn. 
Dat leidde later tijdens 't optreden tot deze heerlijke conversatie :
"Zeg Paul,... Ik ken die linkse zangeres precies van ergens..."
"Ah ja natuurlijk schat! Ge stond daarstraks met haar in de ZOO een sigaretje te roken en onnozel te doen!!!"
"Ah ja, dat is díe madam! Maar die had toen wel heel ander haar hé?!..."
Ik heb tijdens de "Meet en Greet" (want zo noemen ze zo'n contacten die aan een optreden voorafgaan tegenwoordig) ook lang zitten praten met de Schotse vriendin van de pianist van Elvis. Een lieve dame die vertelde dat de tournee wel vrij zwaar was voor mensen van die leeftijd.
Tja, de meesten zijn natuurlijk rond de 70. Elke dag treden ze op in een andere Europese grootstad en er is nooit tijd om dingen te gaan bekijken. Vandaar dat ze zo blij was dat ze nu in de zaal naast de ZOO optraden zodat ze de beestjes toch eens had kunnen gaan bewonderen.
De organisatie houdt nogal weinig rekening met de leeftijd van de artiesten. De muzikanten moeten telkens 1 avond ergens optreden, de ochtend daarna naar de volgende stad doorreizen, de avond daarop weer optreden, en zo verder... Weken aan een stuk, zonder rustdagen... Ik begrijp best dat dat op die leeftijd niet altijd prettig is. Uiteindelijk moeten die mensen niet alleen 's avonds spelen, in de namiddag moeten ze sound-checken, vervolgens hun snuit laten zien op de VIP-meeting, dan zich gaan verkleden tot popster, en na 't optreden nog eens een paar uur handtekeningen zetten...
Ik word al moe bij die gedachte alleen. Nee, artiest ga ik ook nooit worden als ik volwassen ben. Véél te vermoeiend.
Een lege ZOO...
In de vallende duisternis leken de flamingo's wel spookjes.
Paul en Stewart kwamen even buiten bij de rokerde dames zitten.
Stewart - die gitaren repareert - was persoonlijk door James Burton uitgenodigd ten eerste omdat hij James' gitaar vorige week in onze winkel afgesteld had en ten tweede omdat hij zelf een bekende Engelse gitarist is die vroeger ook met veel van die mensen samen heeft opgetreden. Ja, onze Stewart is ook al 62 maar dat zoudt ge hem niet aangeven...
Na een uurtje moesten we ons naar de zaal begeven. Die inderdaad volledig uitverkocht was.
Organisatorisch liep het allemaal nogal mank. De piano is pas tijdens 't laatste uur voor het optreden aangekomen...
"De Kortgeslotene" liep als een kleine kip zonder kop over 't podium rond te benen. Of zou 't de bedoeling geweest zijn dat hij zich "het haantje" van heel 't evenement voelde?...
De foto's die nu volgen zijn heel slecht, dat weet ik maar al te goed. Mijn piepklein T1-tje is echt niet voor zo'n dingen gemaakt. Maar ik heb mijn best gedaan om jullie toch ook te kunnen laten meekijken... Beter iets dan niets hé?
Op de lange duur kwam de piano er dan toch. Er werd dan nog wat driftig over kabels gestruikeld enzo, maar 't ging wel in orde komen.
Wat wel zeer vreemd was, is dat we allemaal naar dat grote filmscherm aan 't zoeken waren... dat nergens te bespeuren viel....
De organisatie had ons wijsgemaakt dat ze films van de zingende Elvis gingen projecteren en dat zijn oude muzikanten hem dan live gingen begeleiden... Ik vond dat al een beetje een morbide idee... Zitten meespelen met iemand die al lang dood is, maar kom, ik wou dat wel eens zien. Voor rare dingen ben ik altijd wel te vinden
De voorzitter van de fanclub legde ons bij 't begin van de voorstelling uit hoe een origineel optreden van Elvis destijds in zijn werk ging :
Eerst was er een voorprogramma met "The Imperials" en "The Sweet Inspirations". Met als achtergrond een groot orkest geleid door Joe Guercio. (Dat groot orkest moest altijd bestaan uit muzikanten uit de stad waar Elvis optrad, anders kregen ze problemen met de vakbond. Ook de plaatselijke artiesten moest een kans gegeven worden.)
Na de pauze vervoegde Elvis dan, met zijn eigen groep "The TCB Band", de rest van de bende.
Zijn groep bestond - en bestaat - uit drummer Ronnie Tutt, gitarist James Burton, basgitarist Jerry Scheff en pianist Glen D. Hardin (een heel lieve man trouwens). Tijdens dit deel van de show waren de dames van "The Sweet Inspirations" en de heren van "The Imperials" de backing vocals.
Elvis gaf blijkbaar nooit bisnummers. Opdat het over-enthousiaste publiek uiteindelijk toch de zaal zou willen verlaten werd er op de duur omgeroepen : "Elvis has left the building!" en dan vertrok het publiek eindelijk schoorvoetend en met veel tegenzin.
Na heel deze uitleg wisten we dus waar we ons aan te verwachten hadden. Maar... waar bleef toch dat grote filmscherm waarop ze Elvis gingen projecteren?... We concludeerden dan maar dat ze dat onder de pauze wel zouden ophangen...
---------------------------
Morgen of overmorgen het tweede deel van mijn verhaal
waarin ook Will Tura opduikt.
