Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 6. Deel 3.
Deel 3 : Een landschap als een zompige spons.
Knut, de taxichauffeur, die zich ondertussen bewust was geworden van mijn liefde voor beestjes kwam op ’t idee ook even binnen te wippen bij de King Crab Farm. Daar zaten de gekende Kamchatka krabben. Beesten als voorhistorische reuzespinnen van wel 5 of 6 kilo. De oudste die ooit ontdekt werden hadden een spanwijdte van maar liefst twee meter! De exemplaren hier waren een flinke halve meter tot 80cm breed. Ik had geluk, er waren geen andere bezoekers, en ik kreeg de lederen handschoenen van de man en mocht een krab uit het aquarium vasthouden. Hij leerde me hoe het moest want een beet van de scharen kan heel slecht aflopen.
Die krabben zijn oorspronkelijk afkomstig uit Japan, vervolgens zijn ze door de Russen in de buurt van Siberië uitgezet en na twintig jaar zijn ze al tot hier gemigreerd. De vissers moeten er zelfs niet eens veel moeite voor doen om ze te vangen, de zee zit er hier vol van.
Toeristen die "de stoere" willen uithangen en hier rondlopen zonder muts of sjaal...
worden er wel heel verkrampt uitzien vind ik.
De krabbenman had op de bovenste verdieping van zijn huis een mini-museumpje gemaakt over hoe ’t dorpje er hier vroeger uitzag, heel trots liet hij de foto’s zien. Ondertussen wierp ik een oogje door ’t raam en zag ik op de berg een kudde rendieren staan grazen!! Ik wist niet hoe snel ik buiten moest raken, gelukkig ging ’t raam niet open of ik was er door gesprongen. Paul en Knut moesten het maar aan de lieve man uitleggen maar ik spurtte er van door. De berg op. De rendieren achterna. Prachtig! Ze graasden op de steile hellingen van de zompige bergen achter de huizen. Ik voelde me net op een spons lopen, ik werd hoe langer hoe doorweekter, zag er bijna net zo haveloos uit als die ruiende rendieren met hun loshangende pelsen, maar ik kreeg ze wel van dichtbij op foto. Een heerlijk moment.
"Madam toch! Ge zou eens moeten zien hoe ge er uit ziet..."
Brillen, lenzen, alles dampt aan van de nattigheid...
Maar 't wordt er alleen maar romantischer door.
Ondertussen kreeg Knut een oproep van de taximaatschappij waar hij toch in godsnaam bleef?... Er moet konstant 1 van de 7 taxi’s in ’t dorp zijn voor noodgevallen en ’t was eigenlijk ondertussen zijn beurt geworden voor de dorpsdienst… Dus moest hij jammer genoeg zo snel mogelijk die 20 kilometer die we ondertussen verder gezworven waren gaan inhalen. De man was zo charmant dat hij vanaf dat moment zelfs zijn taximeter afzette! Hij had echt spijt dat hij terug moest want hij vond het ook een tè gek tochtje. Zo eens iets heel anders dan mensen heen en weer naar de Noordkaap te rijden. 
Knut dropte ons aan een supermarktje waar we alcoholvrij bier konden kopen (dat ze in dit land mijn favoriete drankje verkopen was een ontdekking die Paul in Geiranger al gedaan had) en we namen afscheid met een flinke fooi! Iemand die zo prettig in de omgang is, me zoveel rendieren had laten zien en me nog zo’n onverwacht fijne namiddag bezorgd had verdiende dat wel.
In de supermarkt kwamen we tot de ontdekking dat een fles cola 3 euro kost en een blikje alcoholvrij bier nog geen euro. Het echte bier daarentegen was wel heel duur. Bij ’t buitengaan bleek ook dat er op blikjes statiegeld betaald wordt zodat de mensen het leeggoed terugbrengen en het niet in de natuur terecht komt. In ’t midden van de winkel staat een machine waar je je lege blikken in werpt, ze worden geplet, en ondertussen wordt er een tegoedbon geprint. Geweldig systeem.
We waren zo blij met ons pintje dat we er direkt eentje op straat opgedronken hebben, als echte clochards. Geleund tegen een grote vuilbak als barmeubel. Een goddelijk moment. Daarna hebben we rillend nog wat berenfoto’s genomen want de regen was eindelijk opgehouden. Schitterend om mijn beren samen met mijn “twee Noren” te laten poseren in zo’n vissershaventje. 
Clochard in Honnigsvag.
Mijn heerlijk "nieuw samengesteld gezin" van deze reis.
Ik voel de inspiratie opborrelen.
Er zou nu alleen wat extra schrijftijd moeten opborrelen....
Deze pose noemt beslist de "bevroren glimlach".
Om dit terug goed te krijgen zal er dringend iets sterks moeten op-"borrelen" vrees ik.
Rillend en verkleumd trokken we vervolgens terug naar de aanlegplaats van de tender. Het personeel van de cruise had daar ondertussen een standje opgezet met hete koffie en thee. Erg attent, want hun passagiers waren niet in al te beste doen zo te zien. Paul kon niet meer filmen want die kon zijn handen niet meer bewegen van de kou dus gaf ik hem mijn super dikke wanten en hij begon er onmiddellijk poppenspel mee te spelen. Aangezien je in zo’n tender met zijn 120 op mekaar gepakt zit zullen de collega-toeristen weer bepaalde gedachten gehad hebben over onze mentale leeftijd. But who cares! Zolang we maar lol hebben op onze manier.
Zijn "Munch"-ske wordt al wel heel goed. Hij heeft dan ook een goede coach.
Uiteindelijk bleken we nog veel leukere dingen gezien te hebben dan al de mensen die excursies met de autocars gemaakt hadden, en was ‘t zelfs nog voordeliger geweest. We hadden ons een hele namiddag een kriek geamuseerd voor 1600 Noorse kronen, mijn Sami-amuletje, ‘t internetcafé en rendiertje “Ogen” inbegrepen. Een taxi is niet goedkoop maar de prijzen die ze hier aan boord voor de excursies aanrekenen zijn ook niet min. En de Noren kennen iets van inkomprijzen… Om het terrein van de punt van de Noordkaap te bezoeken kost het inkomticketje maar liefst 25 euro… Om op een rots in de mist te staan koukleumen, 14 beeldhouwwerken van kinderen te bekijken, een oubollig museumpje te mogen bezoeken, en een film te mogen zien voor ’t geval ’t buiten toch echt te bewolkt en te nevelig is dat ge zelfs niet eens ziet waar de kaap eindigt… Geef mij dan maar mijn rendieren, mijn Lappen, mijn krabben, plezante Knut, en een lekker blik alcoholvrij bier! Naast een vuilbak.
Een van mijn beste maten zegt altijd dat, hoe slecht er iets op een bepaald moment ook uitziet, het toch de moeite is om verder te gaan omdat ’t leven van ’t één ogenblik op ‘t ander ineens een stuk plezanter kan worden. En hij heeft gelijk. Want het verschil tussen ’t stresserende begin van deze dag en ’t hilarische einde was wel echt enorm.
Terug thuis zijn we naar de sauna gesprint om alle half-bevroren onderdelen te laten ontdooien. Na enkele zeer uitgebreide opwarmingsbeurten in ’t stoombad, ’t bubbelbad, de sauna (al genietend van de afvaart uit Honningsvag door de panoramische ramen!) en even rust onder ’t solarium, ons vervolgens overgeven aan een even uitgebreid als lekker diner. Met onder andere de beste canard à l’ orange die ik al ooit gegeten heb!
We hadden ondertussen de relatieve beschutting van de Noorse fjorden achter ons gelaten en waren terug op volle zee, wat duidelijk voelbaar was. Het was zo mooi om aan tafel de golven tegen de zijkant van de boot te komen zien aanrollen en openspatten, en ondanks de ruwe zee bleef de boot in verhouding redelijk stabiel. Om 10 uur ’s avonds kwam de zon zelfs nog even van tussen de wolken piepen en baadde alles even in een stralend licht.
Een hartverwarmend tafereel :
Een gelukkig mens met warme voeten in een warm restaurant wachtend op warm eten.
We zijn amper 6 dagen onderweg en ik zie er al uit of ik van vermoeidheid
met mijn snuit in mijn bord ga ploffen.
Dat gaat er niet op beteren...
We waggelden terug naar onze kajuit, zeilend van links naar rechts en kwamen onze toffe Nederlandse kennissen van de Geirangertrip tegen. In de minst lawaaierige bar hebben we gezellig zitten verbroederen. Maar omdat de zon niet ondergaat heb je ook geen tijdsbesef meer en kan verbroederen wel eens flink langer uitlopen dan gepland. Mijn schrijfuurtje is er dan ook overgeschoten. Ik ben als een blok op mijjn bed gevallen en zalig in slaap gewiegd door het zachte rollen van de boot… Eindelijk dan toch eens een klein beetje een “boot”-gevoel. Maar niet iedereen zal daar ’t zelfde over gedacht hebben want de kotszakskes waren alweer uitgedeeld.
En toch nog weer eens even opstaan om de middernachtzon te zien...
Of beter : de middernachtswolk?...
Het geweld van het water rond de boot... gezien van over de reling van mijn terrasje.
Ik krijg er niet genoeg van.
Maar eigenlijk zou ik nu toch écht wel moeten gaan slapen...
Meer foto's van deze grijzelige maar heel plezante dag zien? Kijk maar in 't album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen6Honnigsvag?authkey=Gv1sRgCMfWkYWLi7DiKw#
