Berichten van 31 maart 2007

 Een oud afwassponsje!
Aan het aantal juiste inzendingen te zien een voorwerp dat iedereen dagelijks gebruikt.
Tweeendertig vrouwen, en maar liefst achttien mannen hebben het goed geraden. Achttien "Nieuwe Mannen" dus.
Ge ziet dames, ze bestaan, de "Nieuwe Mannen"... er is dus nog hoop voor de toekomst.
Want ik ga er van uit, dat als ze 't voorwerp al herkennen, dat dat toch een teken is dat ze 't waarschijnlijk ook al eens in hun handen gehad zullen hebben. Al is 't dan misschien alleen maar om de plas op 't salontafeltje rond hun bierglas op te deppen dat ze hebben omgestoten toen ze iets te enthousiast op een doelpunt op TV reageerden ;-)

Bravo Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul, Corry, Franske, Rozemarijn en Maria!

Morgen verse aanvoer!

Alvast een voorproefje voor verhaal 19 dat zaterdagmiddag verschijnt!



Bompa "Natiebaas" is de meest linkse bolhoed, leunend op zijn paraplu.
De man zittend op de vensterbank is volgens mij Stan Laurel.
Hoewel ik nooit geweten heb dat die familie van mij was



Mijn vrolijke voorvaderen, waaronder mijn overgrootvader,
 in een luchtballon op de wereldtentoonstelling in 1885.
Hieronder een detail uit de foto.



Straks in "Mijn Jeugdherinneringen" alles over goede foto's en "bewogen" foto's, en een kennismaking met de "luxe" uit die tijd...

19. Zelfs de muren en de kasten bewogen…               

Mijn jeugd is niet erg gedocumenteerd met foto’s, dat is tegenwoordig bij kinderen wel heel anders. Al van voor hun geboorte hebben ze een fotoalbum waarin de ouders ijverig hun prenatale kiekjes gekleefd hebben. Zwart-witte röntgen-kindjes als ruimtewezens van een andere planeet. Zelfs daar zijn ouders van nu dolgelukkig mee. Van mij zijn zelfs foto’s van mijn postnatale leven een schaars goed. Toch alvast diegenen die ons ma van mij genomen heeft.

De enkele foto’s die ik dus uit die periode bezit zijn meestal weinig bruikbaar maar wel heel hilarisch. Blijkbaar had het apparaat een voorliefde voor benen of lusters. Wat zich in ’t midden van de foto hoorde te bevinden stond er meestal niet op.

Ik heb een indrukwekkende verzameling halve koppen, stoelpoten en plafonds. Meestal waren de foto’s dan ook nog onscherp of “bewogen”, zoals ze dat in die tijd pleegden te noemen. Bij ons bewogen blijkbaar zelfs de tafels en de kasten. Niets van onze huisraad scheen mooi stil te kunnen poseren.


De aanwezige benen en tafelpoten op mijn 4de verjaardag.

Dat in tegenstelling tot de haarscherpe foto’s die ik van mijn oudere voorgeslacht terug vind. In hun gezelschap zat waarschijnlijk een beroepsfotograaf, ofwel namen die vrolijke voorvaderen altijd een heuse fotograaf mee op hun uitstapjes. Zij waren alleszins duidelijk minder zuinig aangelegd als ons ma als ik hen op hun reizen zo van ’t ene hotel naar ’t andere caféterras zie trekken… Ze keken ook niet op een fotootje meer of minder, en ze schenen er heel veel lol in te hebben. Op de meeste foto’s uit die tijd staan de mensen allemaal heel ernstig te poseren, maar mijn familie ligt, staat en hangt, de idioot uit te hangen alsof foto’s geen geld kostten.

Maar niet alleen ons fotoapparaat hing van de “fietsrustinnekes” aan mekaar. Ons ma repareerde alles. De draad van ons strijkijzer was een levensgevaarlijk ding, en ook de stofzuiger bestond voor een groot deel uit zwarte plakband. Al wat ze repareerde zag er misschien niet uit, maar ’t werkte wel.

Veel luxe was dus er in die tijd niet. Bij moemoe stond er zelfs in mijn prille jeugd geen ijskast. Het eten werd bewaard in de kelder, in “’t spinneke”. Een kastje dat enkel uit een geraamte van hout bestond dat overspannen was met vliegengaas. Alle bederfbare waren werden daar in de koele kelder gelegd. Veilig achter gaas, zogezegd beschermd tegen spinnen en vliegen, maar voornamelijk tegen een invasie van te katten. Het gebeurde soms wel eens als we ’t kastje niet goed afsloten dat als we ’s avonds de bordjes pudding uit de kelder gingen halen er duidelijk al van gesnoept was. Maar dat werd daar allemaal met de mantel der liefde bedekt.

Een minder aspect van dat weinige comfort was dat er geen warm water was. Wassen gebeurde aan de pomp in de achterkeuken. De wekelijkse uitgebreide wasbeurt moest in een teil geschieden waarvoor het warme water uit de moor kwam die op de Leuvense stoof stond te pruttelen. Niet leuk. Zeker niet om zo de haartjes te moeten laten wassen.

Het enige luxe-artikel was in feite de telefoon. Maar daar had ik dan weer niks aan want daar mocht ik niet aankomen. Die stond veilig weggeborgen op het bureau in de “schoon kamer”. Daar stond ook nog de piano van ons ma, en daar mocht ik wel op tokkelen. Dapper hamerde ik de eerste zes noten van de “De Blauwe Donau” en de intro van “De mannen van Bonanza”. Dat was ook niet echt moeilijk want dat was volgens mij 25 keer dezelfde noot driftig na mekaar aanslaan. Ikzelf kon er alleszins duidelijk de melodie van de TV-serie uithalen. De anderen precies niet, maar dat kwam volgens mij beslist omdat zij dat feuilleton nog nooit op TV gezien hadden of misschien geen muzikaal gehoor hadden. J