Naar de inhoud

Miauw!

Natuurfoto's en verhalen
seniorennet.beseniorennet.be

Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

Berichten van 27 april 2007

Mijn nieuwe anti-tank-wal

In de hoop Darwin te beletten nog meer uitstapjes aan land te ondernemen ben ik rap wat waterplanten gaan bijkopen. Nog voor ze in de oeverrand geplant waren zaten de katten er al aan te knabbelen. Mijn investeringen zullen dus weer "kosten op 't sterfhuis" geweest zijn zoals ze op zijn Antwerps zeggen...
Ik hoop nu maar dat ze ondanks het geknabbel van vissen en katten toch gaan groeien en zo de oeverrand minder toegankelijk zullen maken voor onze avontuurlijke Darwin...

img170/3373/vijverplantenlu6.jpg

img170/910/vijverplantengeplantxl6.jpg

We zullen morgen wel zien wat mijn veestapel er weer over te vertellen heeft...

Geschreven door Laathi om 19:08 Reageer op dit bericht

het bewuste bericht...

Ik heb mijn mening herzien, ik plaats het bewuste bericht dat ik eergisteren nacht geschreven had hieronder.
Ik heb het voor de zekerheid nog eens aan twee mensen laten lezen die te kampen hebben met overgewicht en die vonden aan mijn tekst niets stuitends of beledigends en ze konden goed lachen met de bewerkte foto.
Samen met enkele mails en reacties (waarvoor dank!) die ik heb gekregen, waarin ik werd aangespoord om me niet te laten censureren, heeft dit de doorslag gegeven om mijn epistel er dus alsnog op te zetten.
Reacties zijn desgewenst welkom maar hoeven niet. Reageren en voor uw eigen mening uitkomen kan immers ook op een beleefde en vriendelijke manier zonder daarom een blogoorlog te creëren. Daar zullen we wel oud en wijs genoeg voor zijn zeker?
Hieronder dus "de boosdoener" :

------------------------------------------------------------------------------------------

Die 75 jaar was een opdofferke, maar die veertig kilo dikker is toch ook wel even wennen.
Natuurlijk van François kunt ge geen half werk verwachten :-)
Die foto is weliswaar maar raprap gedaan en zeker niet serieus bedoeld. Mollige mensen zien er gelukkig wel heel wat beter geproportionneerd uit dat op dit grapje. Maar toch... 't kwam aan...

img136/6728/40kilodikkercv2.jpg

Maar geef toe, ik blijf wel lief lachen hé?! En ik schrijf waarschijnlijk ook nog altijd mijn onnozele verhaaltjes en mijn kattenstrips... Ik zal waarschijnlijk al wel van burostoel verandert zijn...

Gelukkig heeft François mijn mond niet breder gemaakt zodat er nu toch niet nog meer van die brede roomsoezen in kunnen. :-) )
(Echt waar, onze bakker in 't dorpje maakt de grootste roomsoezen van heel België, dat zijn in plaats van maaltijd-soepen, maaltijd-soezen.)
---------------------------

Maar nu even ernstig. Want deze foto is weliswaar als grapje op de vraag van Sjoeke bewerkt ,  omdat ze wou weten wat ik persoonlijk zou doen als ik te dik zou zijn, maar ik wil er graag even dieper op in gaan.

Wat zou ik persoonlijk doen als ik ernstig overgewicht had?
Wel das een moeilijke. Want wij hebben in onze familie altijd het omgekeerde probleem gehad. Ons ma was een spieringske, en zij heeft zelfs spuiten van de dokter moeten krijgen om wat bij te komen. Overal in huis stonden schoteltjes havermout waar ze regelmatig een hap van nam om toch maar wat te verdikken. Onze pa was ook een magere graat.

Als kind was ik een vrij gezellig bolleke, maar na mijn eerste kinderziekte ben ik fel vermagerd. Zo erg dat ik er op de lagere school mee gepest werd. Ik ben dikwijls thuisgebleven "met buikpijn" omdat ik te bang was om naar school te gaan. Vooral de woensdag had ik die mysterieuze "buikpijn" omdat het dan turnles was. En ik in dat kort broekske mijn benen en armen helemaal moest tonen. Dat waren natuurlijk de godgegeven momenten voor de pesters om hun slag te slaan...
Ik was toen een alleenstaand en verwend kindje, en dan nog een overgevoelig zieltje ook. Ik moet er u geen tekeningske bij maken wat mij in die jaren allemaal overkomen is zeker?...
Maar kom, die tijd ligt gelukkig lang achter me. Hoewel ik me toch nog altijd zoveel mogelijk in een enkellange rok vertoon of in lange broek...
Gelukkig ben ik er grotendeels overheen gekomen. Nu ben ik een volbloed naturist. Ofwel heb ik totaal niks aan. Ofwel ben ik ingepelsd als een eskimootje. Maar toch, echt vergeten doet ge dat gepest nooit... Dus ik begrijp een gewichtsprobleem maar al te goed. Of het nu in de ene richting is of in de andere.

Heel mijn jeugd heeft ons ma porties eten in mij zitten proppen waar ze een kazerne mee had kunnen voeden :-) . Ze wou niet dat haar lot mij ook beschoren zou worden. Maar niks hielp. Ik bleef een stokske.
Ik ben gepest tot ongeveer mijn 12de. Toen kwam mager zijn ineens in de mode omdat Twiggy fotomodel werd en mijn problemen bleken plotsklaps opgelost te zijn. Ge ziet wat een invloed de rolmodellen op iedereen hebben! Zelfs de kinderen van toen baseerden er al hun oordeel op.
Ineens waren mijn spillebenen "knap". En op de uitstekende ribbekes waar daarvoor zo mee gelachen werd werden ze jaloers...
Misschien is 't nog een overblijfsel uit die tijd dat ik haast nooit opmerk welke kleding iemand draagt of hoe dik of dun ze zijn. Ik kijk daar gewoon over blijkbaar.

Mijn benen zijn nog altijd te dun, en mijn polsen ook. De knookskes steken er uit. Het enige punt waar mijn vet zich ophoopt is op mijn buik. Net zoals bij ons ma. Toen die oud was woog ze nog maar 40 kg maar had ze ook een relatief dikke en vooruitstekende buik. Zoiets is dus blijkbaar genetische bepaald.
De ideale schoonheidsoperatie voor mij zou zijn : een paar van mijn buikskes wegnemen en ze in mijn boezemkes steken. :-) Dan was alles misschien wat meer in verhouding. Want ik denk niet dat het probleem van schoonheid te mager of te dik is, maar wel, van alles in de juiste proporties te hebben.
En zeker om een pittige oogopslag te hebben en persoonlijkheid uit te stralen.

Ik heb 10 jaar aan een stuk elke lente een darmreinigingskuur gedaan. (Mijn man doet die Mayr-kuur trouwens nog jaarlijks). Die bestaat uit 3 weken tweemaal daags een oud korstje wit brood te eten, het heel langzaam te kauwen, enkele lepeltjes melk te "eten", en liters water te drinken. Het is een hele zware kuur, het reinigt uw ingewanden grondig, ge geraakt helemaal leeg, maar vanzelfsprekend vermagert ge ook. Ik deed het nooit langer dan 10 of 12 dagen want dan vond ik het te ongezond worden omdat mijn gewicht dan onder de 50 kilo zakte en dat wou ik niet.
Trouwens ik vond het ook niet prettig want het eerste wat verdween waren mijn boezemkes en 't allerlaatste die buik. En 't eerste dat terug kwam na de kuur was de buik natuurlijk... Pffft.

De laatste jaren, met ouder te worden en (ik geef eerlijk toe) flink te snoepen, ben ik 10 kg bijbekomen. Ik weeg nu 60 kg. En eigenlijk is dat voor mijn lengte nog iets te weinig volgens de BMI-index. Jammergenoeg komt er nooit vet bij op mijn polsen of mijn benen, die blijven knokig. Alles gaat vooraan op mijn buik zitten. Dat stoort me, want op die manier wordt mijn buik dikker dan mijn boezemkes en dat vind ik niet mooi. Jaja, niet kontent of verdrietig zijn over uw eigen is niet het privilege van mollige mensen. ;-)

Ik weet dus niet goed wat ik op Sjoeke's vraag zou antwoorden omdat ik altijd met het tegengestelde probleem geconfronteerd ben geworden.
Ik denk dat als ik mollig zou zijn over heel de lijn dat ik er minder problemen mee zou hebben. Want ik vind dat iets molligere mensen er altijd vrolijker en goedlachser uit zien dan magere sprieten.
Maar moest ik niet in verhouding zijn dat ik er wel iets aan zou willen laten doen. (Nu is voor mijn buik een liposuctie ook mogelijk, maar dat zie ik echt niet zitten. Ik zal hem wel intrekken op de foto.:wink: )

Ik denk wel dat ik in geval van serieus overgewicht eerst zou proberen te diëten (onder toezicht van een diëtiste) omdat ik van mezelf weet dat ik destijds die zware Mayr-kuur ook goed kon volhouden. Moest dat niet helpen, en er zou enkel een bepaald deel van mijn lichaam veel te dik zijn, dan zou ik misschien ook een liposuctie overwegen. Alhoewel ik bang zou zijn dat eventuele littekens lelijker gaan zijn dan het dik zijn. En gaat dat effect blijvend zijn?... Nog zoiets. En dan zou ik waarschijnlijk ook niet meer mogen snoepen... En ik verober elke avond in mijn bed een pak koekskes... Dus ik weet niet of ik dat er allemaal voor zou over hebben.
Ik denk ook dat ik naar de mening van mijn partner zou vragen. Als ik hem op die moment graag zou zien tenminste :-)

Moest ik pijn hebben (zoals mijn vriendin met de zeer zware borsten die er rugpijn van kreeg) dan zou ik niet aarzelen om een ingreep te ondergaan. Ik heb al pijn genoeg in mijn leven, dus dan zou ik zeker laten ingrijpen en er de eventuele littekens voor over hebben. Comfort gaat bij mij nog altijd voor mooi zijn.

En als besluit denk ik dat ik zou hopen dat de nieuwe opkomende fotomodellen allemaal een Marylin Monroe-figuur zouden hebben. Dan was mijn probleem ineens opgelost :-) Net zoals mijn probleem destijds ineens opgelost was door Twiggy.

Of dat tenminste de reclames de toer opgaan van het merk Dove. Die goddank echte vrouwen met maat 40 of 42 op hun affiches zetten mét buikskes én kinnen én vetrollekes.
(Trouwens van die maten van kleren snap ik niks. Op sommige van mijn spullen staat 38 en op een van mijn bikinibroekskes las ik 44!!! Wat een onzin is dit eigenlijk! Nu bestaan er naar 't schijnt zelfs al maatje 0 en 00. In godsnaam zeg, waar zijn we mee bezig?! Maar kom daar ga ik hier nu niet over uitwijden want daar ging het niet over en mijn epistel is weeral lang genoeg :oops: )

Tja, dit is zo ongeveer het eerlijkste dat ik op die, momenteel voor mij hypothetische vraag van Sjoeke, kan antwoorden...

En nog een laatste wens aan alle mensen met gewichtsproblemen, zowel de te dikke als de te dunne :
Ik hoop dat ge hoeveel ge ook verdikt of vermagert altijd uzelf kunt blijven en dat ge er zeker uw zin voor humor niet bij verliest. Want dat is op sommige momenten in ons leven het enige wapen dat we nog hebben.
En laten we met zijn allen proberen om door de kleren en de rimpels heen te kijken en de mens achter de façade te zien.

En nu is 't ondertussen al donderdagochtend na tweeën, ik heb koppijn, mijn polsen vallen bijna van mijn lijf, en ik ben moe.
Dus ik ga de schrijffouten morgen uit mijn epistel halen. Ik ga nu een dikke kater tussen buik 2 en 3 draperen en met mijn pak koekskes in bed kruipen :-)
Beter een dikke kater op uwen buik als een dikke kater in uwe kop zeg ik altijd maar.

Geschreven door Laathi om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Miauw!

↑ Terug naar de berichten