Ik heb mijn mening herzien, ik plaats het bewuste bericht dat ik eergisteren nacht geschreven had hieronder.
Ik heb het voor de zekerheid nog eens aan twee mensen laten lezen die te kampen hebben met overgewicht en die vonden aan mijn tekst niets stuitends of beledigends en ze konden goed lachen met de bewerkte foto.
Samen met enkele mails en reacties (waarvoor dank!) die ik heb gekregen, waarin ik werd aangespoord om me niet te laten censureren, heeft dit de doorslag gegeven om mijn epistel er dus alsnog op te zetten.
Reacties zijn desgewenst welkom maar hoeven niet. Reageren en voor uw eigen mening uitkomen kan immers ook op een beleefde en vriendelijke manier zonder daarom een blogoorlog te creëren. Daar zullen we wel oud en wijs genoeg voor zijn zeker?
Hieronder dus "de boosdoener" :

------------------------------------------------------------------------------------------

Die 75 jaar was een opdofferke, maar die veertig kilo dikker is toch ook wel even wennen.
Natuurlijk van François kunt ge geen half werk verwachten
Die foto is weliswaar maar raprap gedaan en zeker niet serieus bedoeld. Mollige mensen zien er gelukkig wel heel wat beter geproportionneerd uit dat op dit grapje. Maar toch... 't kwam aan...



Maar geef toe, ik blijf wel lief lachen hé?! En ik schrijf waarschijnlijk ook nog altijd mijn onnozele verhaaltjes en mijn kattenstrips... Ik zal waarschijnlijk al wel van burostoel verandert zijn...

Gelukkig heeft François mijn mond niet breder gemaakt zodat er nu toch niet nog meer van die brede roomsoezen in kunnen. )
(Echt waar, onze bakker in 't dorpje maakt de grootste roomsoezen van heel België, dat zijn in plaats van maaltijd-soepen, maaltijd-soezen.)
---------------------------

Maar nu even ernstig. Want deze foto is weliswaar als grapje op de vraag van Sjoeke bewerkt ,  omdat ze wou weten wat ik persoonlijk zou doen als ik te dik zou zijn, maar ik wil er graag even dieper op in gaan.

Wat zou ik persoonlijk doen als ik ernstig overgewicht had?
Wel das een moeilijke. Want wij hebben in onze familie altijd het omgekeerde probleem gehad. Ons ma was een spieringske, en zij heeft zelfs spuiten van de dokter moeten krijgen om wat bij te komen. Overal in huis stonden schoteltjes havermout waar ze regelmatig een hap van nam om toch maar wat te verdikken. Onze pa was ook een magere graat.

Als kind was ik een vrij gezellig bolleke, maar na mijn eerste kinderziekte ben ik fel vermagerd. Zo erg dat ik er op de lagere school mee gepest werd. Ik ben dikwijls thuisgebleven "met buikpijn" omdat ik te bang was om naar school te gaan. Vooral de woensdag had ik die mysterieuze "buikpijn" omdat het dan turnles was. En ik in dat kort broekske mijn benen en armen helemaal moest tonen. Dat waren natuurlijk de godgegeven momenten voor de pesters om hun slag te slaan...
Ik was toen een alleenstaand en verwend kindje, en dan nog een overgevoelig zieltje ook. Ik moet er u geen tekeningske bij maken wat mij in die jaren allemaal overkomen is zeker?...
Maar kom, die tijd ligt gelukkig lang achter me. Hoewel ik me toch nog altijd zoveel mogelijk in een enkellange rok vertoon of in lange broek...
Gelukkig ben ik er grotendeels overheen gekomen. Nu ben ik een volbloed naturist. Ofwel heb ik totaal niks aan. Ofwel ben ik ingepelsd als een eskimootje. Maar toch, echt vergeten doet ge dat gepest nooit... Dus ik begrijp een gewichtsprobleem maar al te goed. Of het nu in de ene richting is of in de andere.

Heel mijn jeugd heeft ons ma porties eten in mij zitten proppen waar ze een kazerne mee had kunnen voeden . Ze wou niet dat haar lot mij ook beschoren zou worden. Maar niks hielp. Ik bleef een stokske.
Ik ben gepest tot ongeveer mijn 12de. Toen kwam mager zijn ineens in de mode omdat Twiggy fotomodel werd en mijn problemen bleken plotsklaps opgelost te zijn. Ge ziet wat een invloed de rolmodellen op iedereen hebben! Zelfs de kinderen van toen baseerden er al hun oordeel op.
Ineens waren mijn spillebenen "knap". En op de uitstekende ribbekes waar daarvoor zo mee gelachen werd werden ze jaloers...
Misschien is 't nog een overblijfsel uit die tijd dat ik haast nooit opmerk welke kleding iemand draagt of hoe dik of dun ze zijn. Ik kijk daar gewoon over blijkbaar.

Mijn benen zijn nog altijd te dun, en mijn polsen ook. De knookskes steken er uit. Het enige punt waar mijn vet zich ophoopt is op mijn buik. Net zoals bij ons ma. Toen die oud was woog ze nog maar 40 kg maar had ze ook een relatief dikke en vooruitstekende buik. Zoiets is dus blijkbaar genetische bepaald.
De ideale schoonheidsoperatie voor mij zou zijn : een paar van mijn buikskes wegnemen en ze in mijn boezemkes steken. Dan was alles misschien wat meer in verhouding. Want ik denk niet dat het probleem van schoonheid te mager of te dik is, maar wel, van alles in de juiste proporties te hebben.
En zeker om een pittige oogopslag te hebben en persoonlijkheid uit te stralen.

Ik heb 10 jaar aan een stuk elke lente een darmreinigingskuur gedaan. (Mijn man doet die Mayr-kuur trouwens nog jaarlijks). Die bestaat uit 3 weken tweemaal daags een oud korstje wit brood te eten, het heel langzaam te kauwen, enkele lepeltjes melk te "eten", en liters water te drinken. Het is een hele zware kuur, het reinigt uw ingewanden grondig, ge geraakt helemaal leeg, maar vanzelfsprekend vermagert ge ook. Ik deed het nooit langer dan 10 of 12 dagen want dan vond ik het te ongezond worden omdat mijn gewicht dan onder de 50 kilo zakte en dat wou ik niet.
Trouwens ik vond het ook niet prettig want het eerste wat verdween waren mijn boezemkes en 't allerlaatste die buik. En 't eerste dat terug kwam na de kuur was de buik natuurlijk... Pffft.

De laatste jaren, met ouder te worden en (ik geef eerlijk toe) flink te snoepen, ben ik 10 kg bijbekomen. Ik weeg nu 60 kg. En eigenlijk is dat voor mijn lengte nog iets te weinig volgens de BMI-index. Jammergenoeg komt er nooit vet bij op mijn polsen of mijn benen, die blijven knokig. Alles gaat vooraan op mijn buik zitten. Dat stoort me, want op die manier wordt mijn buik dikker dan mijn boezemkes en dat vind ik niet mooi. Jaja, niet kontent of verdrietig zijn over uw eigen is niet het privilege van mollige mensen. ;-)

Ik weet dus niet goed wat ik op Sjoeke's vraag zou antwoorden omdat ik altijd met het tegengestelde probleem geconfronteerd ben geworden.
Ik denk dat als ik mollig zou zijn over heel de lijn dat ik er minder problemen mee zou hebben. Want ik vind dat iets molligere mensen er altijd vrolijker en goedlachser uit zien dan magere sprieten.
Maar moest ik niet in verhouding zijn dat ik er wel iets aan zou willen laten doen. (Nu is voor mijn buik een liposuctie ook mogelijk, maar dat zie ik echt niet zitten. Ik zal hem wel intrekken op de foto. )

Ik denk wel dat ik in geval van serieus overgewicht eerst zou proberen te diëten (onder toezicht van een diëtiste) omdat ik van mezelf weet dat ik destijds die zware Mayr-kuur ook goed kon volhouden. Moest dat niet helpen, en er zou enkel een bepaald deel van mijn lichaam veel te dik zijn, dan zou ik misschien ook een liposuctie overwegen. Alhoewel ik bang zou zijn dat eventuele littekens lelijker gaan zijn dan het dik zijn. En gaat dat effect blijvend zijn?... Nog zoiets. En dan zou ik waarschijnlijk ook niet meer mogen snoepen... En ik verober elke avond in mijn bed een pak koekskes... Dus ik weet niet of ik dat er allemaal voor zou over hebben.
Ik denk ook dat ik naar de mening van mijn partner zou vragen. Als ik hem op die moment graag zou zien tenminste

Moest ik pijn hebben (zoals mijn vriendin met de zeer zware borsten die er rugpijn van kreeg) dan zou ik niet aarzelen om een ingreep te ondergaan. Ik heb al pijn genoeg in mijn leven, dus dan zou ik zeker laten ingrijpen en er de eventuele littekens voor over hebben. Comfort gaat bij mij nog altijd voor mooi zijn.

En als besluit denk ik dat ik zou hopen dat de nieuwe opkomende fotomodellen allemaal een Marylin Monroe-figuur zouden hebben. Dan was mijn probleem ineens opgelost Net zoals mijn probleem destijds ineens opgelost was door Twiggy.

Of dat tenminste de reclames de toer opgaan van het merk Dove. Die goddank echte vrouwen met maat 40 of 42 op hun affiches zetten mét buikskes én kinnen én vetrollekes.
(Trouwens van die maten van kleren snap ik niks. Op sommige van mijn spullen staat 38 en op een van mijn bikinibroekskes las ik 44!!! Wat een onzin is dit eigenlijk! Nu bestaan er naar 't schijnt zelfs al maatje 0 en 00. In godsnaam zeg, waar zijn we mee bezig?! Maar kom daar ga ik hier nu niet over uitwijden want daar ging het niet over en mijn epistel is weeral lang genoeg )

Tja, dit is zo ongeveer het eerlijkste dat ik op die, momenteel voor mij hypothetische vraag van Sjoeke, kan antwoorden...

En nog een laatste wens aan alle mensen met gewichtsproblemen, zowel de te dikke als de te dunne :
Ik hoop dat ge hoeveel ge ook verdikt of vermagert altijd uzelf kunt blijven en dat ge er zeker uw zin voor humor niet bij verliest. Want dat is op sommige momenten in ons leven het enige wapen dat we nog hebben.
En laten we met zijn allen proberen om door de kleren en de rimpels heen te kijken en de mens achter de façade te zien.

En nu is 't ondertussen al donderdagochtend na tweeën, ik heb koppijn, mijn polsen vallen bijna van mijn lijf, en ik ben moe.
Dus ik ga de schrijffouten morgen uit mijn epistel halen. Ik ga nu een dikke kater tussen buik 2 en 3 draperen en met mijn pak koekskes in bed kruipen
Beter een dikke kater op uwen buik als een dikke kater in uwe kop zeg ik altijd maar.

Nog iets groter... Komaan nu is 't toch makkelijk!!!



Ritje, Cooltje, Vifke, Opapat, Ron, Fernanda, Paul,  Jan, Lut, Francois, Vera, Corry en Jenny hebben het al gevonden!

Ze waren weer veel van zeggen deze week... Ze hebben duidelijk weer commentaar omdat ik een héél klein beetje rommel maak door in mijn oude speelgoeddozen te grasduinen op zoek naar materiaal om mijn jeugdverhalen mee te stofferen.¨Pffft. Moelijke beesten...

Hun gesprekken waren jammergenoeg niet écht politically correct. Maar dat is mijn verantwoordelijkheid natuurlijk niet. Ik ben niet aansprakelijk voor wat mijn katten onder mekaar zitten te vertellen. Ik denk dat ik zelfs niet eens geacht wordt ze te horen... Maar soms is 't sterker dan mezelf en vang ik "per ongeluk" toch eens iets op...  
























Voor de vogelliefhebbers : Phineas is de enige die "jaagt" en hij komt niet eens met 1 vogel per jaar naar huis. Meestal gaat het dan nog over een vogel die een beetje ongelukkig geland is na zijn eerste vliegles.
Als hij er al eens eentje meebrengt komt hij 't me brengen en dan kan ik het diertje meestal redden en vrijlaten in een deel van de tuin waar de poezen niet mogen komen en waar 't beestje rustig kan herstellen van zijn onverkwikkelijk avontuur.
Dus zo'n vaart als in de strip loopt het echt niet. Maar ja, Phineas is wel een jongenske naturlijk...en een echt macho-ke hé. Veel geblaat en weinig wol

Ik was op zoek naar mijn oude cathechismus. Die is jammergenoeg nog niet boven water gekomen maar ik heb wel weer een andere heel plezante doos gevonden! Ze zit propvol met mijn eerste schrijfsels... Opstellen en gedichtjes, zelfs liefdesbriefkes... Ik heb me zelfs op mijn 14de aan het schrijven van een heus toneelstuk gewaagd! Het speelde zich dan ook nog af in 't oude Rome... Om 't extra moeilijk te maken waarschijnlijk. Ja, ik hield zo te zien wel van een uitdaging

Het kleine letterbakje dat ik onlangs in de Kringloopwinkel vond heeft een nieuw leven gekregen!
Het kastje van een halve euro is opgewaardeerd tot de schatkamer van mijn oude mini-speelgoedjes die ik vorige week terug opdiepte!



Rijkdom zit niet in grote dure dingen.
Echte rijkdom zit volgens mij in 't u kunnen amuseren met de simpelste zaken
De kostbaarste schat is het kind in uzelf nooit volwassen te laten worden.

Morgen zullen de katten weer hun commentaar leveren op mijn kastje vrees ik...
Als ik hun gesprekken kan afluisteren laat ik jullie zeker mee genieten...
En vanavond een grotere foto van 't fotoraadsel!

Iets groter... dus iets makkelijker...



Als eerste opgelost door... Ritje, Cooltje, Vifke, Opapat, Ron, Fernanda, Paul,  Jan, Lut, Francois, Vera, Corry en Jenny!

Niet iedereen heeft specifiek déze uitvoering in huis.
Maar zeker en vast wel eentje dat er qua vorm en kleur identiek aan is.



Als je 't antwoord gevonden stuur me maar een mailtje.
Zet aub je antwoord niet in 't gastenboek, of bij reacties, om te zoekpret van de anderen niet te ontnemen. Nou ja, "pret"...
Deze foto is misschien voer voor de professionals maar de volgende dagen wordt ze zoals altijd groter en makkelijker. Echt waar.
---------------------------------------
Als eerste opgelost door... Ritje, Cooltje, Vifke, Opapat (maar dat is natuulrijk een échte kenner!), Ron, Fernanda, Paul,  Jan, Lut, Francois en Vera!

Met mijn handtas/rugzakje "Irma" op pad gaan levert altijd amusante situaties op. Het heeft lang geduurd eer ik er ongeneerd mee over straat durfde te lopen. Maar het comfort van minder nekpijn te krijgen door een rugzak te dragen, in plaats van een schoudertas met 1 riem, heeft het al snel gehaald op 't schaamtegevoel. In 't begin overwoog ik nog om een gewoon onopvallend rugzakje te kopen maar al vlug had ik door dat er met "ons Irma" veel meer plezier te beleven was dan met een Kipling op mijn rug. Dus nu gaat ze overal mee. Alleen tijdens sjieke feesten, rechtszaken en begrafenissen moet ze braaf op mijn bureau zitten wachten en gaat er een van de onsympathieke, karakterloze handtassen mee.

De meeste reacties op "Irma" komen van vrouwen tussen de 40 en de 60. Soms heel gedistingueerde dames die plots vooruitspringen en kirren : "Oh madam, mag ik daar nu eens aankomen?!" Ze bekijken dan hun dure Gucci of Hermès eens met een scheef oog en zeggen : "Awel madam, ik vind uw handtas eigenlijk veel leuker dan de mijne..." Ik denk dan altijd  : "Ja, ik ook. En veel goedkoper ook nog."
Ze moesten eens weten dat ik Irma-ke op een rommelmarkt heb gekocht voor een halve euro.

Mannen reageren meestal met een grappige opmerking. "Madam, ze heeft toch de blauwziekte niet hé?!"
Aangezien "Irma" op mijn rug bengelt en ik me er meestal niet meer van bewust ben dat ik daar een schaap heb hangen, draai ik me na zo'n opmerking dan om en bekijk die mens in kwestie eens met een verwarde vragende blik. Waarop de man dan naar mijn handtas wijst en vraagt : "'t Is toch een schaap hé? Want mijn vrouw zei daarstraks, toen ze u door de groentenafdeling zag lopen, dat het een zwijntje was... Maar ík heb toch gelijk hé?"

Of, "Madam! Is 't nog een lammeke? Zo heb ik ze 't liefst! Dan zijn ze nog mals hé..."
"Madam ze kijkt zo in mijn winkelwagentje, zou ze honger hebben?"
"Madam, als ze kleintjes krijgt, wilt ge dan eens aan mij denken?..."

Op een dag was ik bij mijn dokter en ze vroeg op 't einde van de consultatie heel timide :
"Gij komt altijd met die lieve handtas binnen, en ik heb dat nu nog nooit durven vragen, maar zou ik die nu toch eens mogen aanraken?..." Na een korte bepoteling van "Irma" fluisterde ze met glanzende oogskes : "Oh ja,... ze is zo zacht als ik altijd al gedacht heb dat ze was..."
Tuurlijk is ze zacht! Waarom denkt ge dat ik haar "Irma la Douce" gedoopt heb?

Op café zit ze meestal, zoals de meeste dameshandtassen, op de stoel naast mij, of op mijn schoot als er geen plaats vrij is. Dan lijkt het alsof ze met haar oogjes over de tafel heen kijkt. Op zo'n momenten krijg ik van de kelners dikwijls opmerkingen à la : "En wat drinkt de wollige juffrouw?",
"Zit ze nog aan de papfles, of mag ze al een wijntje?", "Er zijn niet veel schapen met zo'n plezant leven madammeke!", "Is ze niet wat jong om mee op café te gaan?"

Onlangs was ik in een Grieks restaurant, en werd ik totaal onverwacht door de eigenaar langs achter vastgegrepen en naar een tafel geleid waar een gezelschap met kinderen zat te eten. De restaurateur grabbelde me bij mijn schouders, draaide me om, pakte Irma haar pootje en riep overenthousiast : "Zie eens kindjes, wat een schone handtas dat die madam heeft!"
De mens stond daar natuurlijk voor Jan Lul want kinderen vinden Irma meestal maar niks. Een schaap schijnt hun maar weinig aan te spreken. Ik heb ook de indruk dat het prentje van "een volwassen vrouw met een beestenrugzak" in hun wereld niet thuishoort. Sommigen zitten haar wel echt grondig te bekijken en ge ziet ze dan de afweging maken of ze hun eigen troetel toch niet héél véél mooier vinden.

Kleuters in een kinderwagen zijn wel in haar geïnteresseerd. Maar daar ben ik dan weer streng op.
Op "Irma" wordt niet gesabbeld.



Negatieve opmerkingen heb ik nog nooit gekregen. Hoewel ik er zeker van ben dat sommige zuurpruimen me ronduit belachelijk moeten vinden. Goddank houden die hun commentaar voor zich.
Want én de baas én "Irma" zijn van nature best vriendelijke wezens maar als 't moeten kunnen ze bijten ook natuurlijk.

De wijze les die "Irma" me geleerd heeft is : "Trek u niet teveel aan van wat 'de mensen' gaan denken. Kies voor comfort en plezier. Tracht een glimlach bij de mensen los te peuteren. Meer moet dat allemaal niet zijn. De rest is helemaal niet zo belangrijk."
Een les die me een halve euro en wat moed gekost heeft. Stel u voor dat ik dat lesje in psycho-therapie had moeten leren... 't Zou me evenveel moed gekost hebben maar 't had wel iets duurder geweest vrees ik.





Met ons Irma op pad op de wandelterrassen aan de Schelde en op andere plekken uit mijn jeugdherinneringen.
Hier krijgen jullie in de loop van de week meer foto's van te zien...

Hier is hij dan, onze goede vriend, de toiletpapierrol!
En ja, ik vergeef het iedereen die dacht dat het een stukje van mijn huid was.
Héél veel beter ziet mijn vel er misschien niet uit, maar toch een klein beetje.



Bravo voor mijn aandachtige lezers met een goed stel ogen!
 In 't Antwerps bestaat er een gezegde : "Hij heeft ogen op zijn gat!"
Dat zegt men over iemand die zeer aandachtig is en altijd van alles op de hoogte is.
Dus, (in dit geval zeker!!!), Speelster, Paul, Opapat, Luk, Brigitte, Ron, Mieke, Nil,  Jan,  Fernanda, Vifke, Willy, Thea, Corry, Lou, Andromeda, Viva, Francois, Ingrid, Ritje, Dolfijn, Mare, Cooltje, Maria, Nand, Klaproosje, Loulou, Vera en Yvette  hebben "ogen op hun gat"!

Morgen, als gewoonlijk, verse aanvoer!

26. Een bergske met een bolleke op.

Als voorbereiding op ’t eerste studiejaar ging ons ma mij alvast leren lezen en schrijven. Daar werd toentertijd in de kleuterschool nog geen aandacht aan besteed. Nu heeft een kind al een half diploma op zak tegen dat het naar de grote school moet, maar bij ons diende de papschool om te slapen en te spelen.

Vol goede moed begon ons ma mij dus de letters te leren. Eerst die van mijn eigen naam, en dat viel wel mee. Dan de namen van de nichtjes (heel vervelend dat er een Lutgarde noemde want dat was wel lang), van mijn achterneefjes (die ondertussen allemaal uit het zaadcelstadium begonnen te kruipen), van mijn beren (wat had ik toen spijt dat ik die ene Jerry genoemd had), van de winkels uit onze buurt (Sarma, Nopri,… Gelukkig was ons ma zo vriendelijk om me niet “Vaxelaire Claes” en “Au Bon Marché te laten schrijven),…

Dat was allemaal heel plezant, uiteindelijk was schrijven blijkbaar niet meer dan rechte stokjes tekenen, ze af en toe eens met een schuine streep verbinden of er een halve maan aanplakken. Best eenvoudig. Ik was een dappere en zeer geïnteresseerde leerling dus ik kon al vlug “schrijven”.

Ik leer schrijven op mijn bord, rond Kerstmis 1962.
Maar de foto kan ook later genomen zijn want onze kerstboom,
bleef op mijn aandringen, meestal staan tot 't bijna Pasen was...

Ge kunt u indenken hoe groot de teleurstelling van ma en mij was toen ik de eerste dag betraand uit de poort van de grote school strompelde en haar vertelde dat ik - “de grote schrijver” - blijkbaar helemaal niet kon schrijven… Want dat ze op school in een heel andere “taal” schreven.

Totaal de kluts kwijt vroeg ons ma mijn schriftje om te zien welke “taal” dat dan wel mocht zijn. Tja, toen kwam de kat op de koord… Ons ma had mij in drukletters leren schrijven… en op school werd dat eerst aangeleerd in geschreven letterkes…

Wat een desillusie toch weer! En ik die dacht dat ik al zoveel kon! Nu moest ik opeens een heel andere “taal” leren en alles werd toch zo verward in mijn kleine kop!

De eerste woorden die we leerden waren “leen”, “an” en “jan”. De “E”, die eerst zo simpel was : een rechtopstaand stokje met drie liggende streepjes, moest nu zo’n onhandig “e”-krulletje worden! Ik kreeg het niet geschreven, ik kon die draai met mijn pen (ramp boven ramp een échte pen met een inktpot, want een stylo mocht op school ook al niet gebruikt worden!) onmogelijk maken. Ik worstelde, ik prutste en ik sukkelde, maar mijn lusjes werden volgelopen inktbolletjes. Ik kreeg dat lusje met geen macht getekend.

Praktisch ingesteld als ik was koos ik dus maar voor de gemakkelijkheids-oplossing en tekende - telkens ik dat ellendige woord “leen” moest schrijven - een hoog bergske met daarbovenop een groot bolleke, en dan twee kleine bergskes met daarbovenop twee kleine bollekes, de “n” viel goddank nog mee.



Mijn visie op hoe ge "leen" het makkelijkst kon schrijven.

Vanzelfsprekend was de juffrouw niet gediend met mijn heuveltjeslandschap. Ik moest dat afleren. Terwijl mijn creatie volgens mij even goed “leesbaar” was als de wijze waarop de juffrouw “leen” uit haar pen liet vloeien! Ik vond haar een zeer moeilijk mens. Maar zij hield vol. Ik zou deze veldslag verliezen. Met tranen en woede. En “schoon schrijven” zou ik nooit meer geleerd krijgen… Mijn katten schrijven nu nog altijd leesbaarder dan ik.
Om van mijn vissen nog te zwijgen.

De Europese wijk in Brussel...
de natte droom van elke glazenwasser















Vanavond een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen!

Ik heb weer iets ontdekt vandaag! Mijn vissen kunnen óók spreken!!!
Ja, als ge al drie keer uit uw vijver gesprongen bent en telkens weer gereanimeerd geworden zijt hebt ge natuurlijk wel straffe verhalen te vertellen...



Als jullie de tekst niet kunnen lezen kan je op de foto klikken om haar in 't groot te bekijken.