Donderdag 26 april 2007
Probleem...
Ik zit met een probleem.
Sjoeke had me eergisteren uitgedaagd om de portretfoto van mij eens te laten bewerken tot ik er als een stevige dame uit zou zien.
Ik was daar vanzelfsprekend op ingegaan. Francois had de foto bewerkt en ik had er vannacht een lange tekst bij geschreven. Het eerste deel was humoristisch, maar het tweede deel van mijn bericht was mijn eerlijke mening over gewichtsproblemen. Ik legde er o.a in uit dat mijn familie altijd met het omgekeerde gewichtsprobleem te kampen heeft gehad namelijk te mager zijn. Het ging ook over de pesterijen die ik in mijn jeugd moest ondergaan omdat ik te dun was.
Ik wou het bericht deze namiddag op mijn blog zetten maar ik heb van verschillende kanten de goedbedoelde waarschuwing gekregen om het niet te doen. Het onderwerp zou te gevoelig liggen en ik zou mensen tegen me in 't harnas kunnen jagen. Sommige steviger gebouwde mensen zouden blijkbaar vinden dat een mager mens van 60kg geen mening mag hebben over dit onderwerp...
Ze vrezen ook dat sommige lezers aanstoot aan mijn artikel zouden kunnen nemen en het misschien verkeerd begrijpen. Dat sommigen misschien zouden denken dat ik lach met de problemen rond zwaarlijvigheid. (Niets is natuurlijk minder waar.)
De personen die me waarschuwden zeiden ook dat als ik het bericht op mijn blog zette, ze zich genoodzaakt zouden voelen om te reageren en dat ze het niet eens met me gingen zijn, en het op die manier zou lijken of ze ruzie met me maakten. Volgens hen is dat nu juist wat sommige bloggers leuk zouden vinden : ruzie op 't blog en allemaal stiekum meegenieten.
Tja, dàt is natuurlijk het allerlaatste wat ik wil.
Ik vind het heel jammer om mijn schrijfsel niet te plaatsen, want ik stond echt achter de tekst die ik geschreven had. Hij kwam recht uit mijn hart en het was een eerlijk antwoord op de uitdaging die ik gekregen had. Ik heb vannacht twee uur op de tekst gezwoegd om toch maar zo eerlijk mogelijk te antwoorden en tegelijkertijd zeker niemand te kwetsen. (Waarom zou ik in godsnaam zwaarlijvige mensen willen kwetsen, één van mijn liefste kameraden zit zelf met dat gigantische probleem. Vreemd genoeg had ik niet eens aan hem gedacht tijdens 't schrijven van mijn epistel! Dat maakt weer maar eens duidelijk dat ik mensen niet beoordeel naar hun uiterlijk. Dat ik er zelfs niet eens bij stil sta hoe ze er uit zien. Ik denk aan mijn kameraad Jan, nooit als aan "dikke Jan", maar altijd als aan "lieve Jan".)
Het doet me pijn om mijn tekst niet te kunnen plaatsen. Al is 't alleen maar omdat ik ook eens de droefheid van kinderen had willen tonen die gepest worden, niet omdat ze te dik zijn, maar omdat ze te mager zijn.
Maar mensen kwetsen is 't laatste van mijn bedoeling en een eventuele blogruzie heb ik er in geen geval voor over.
Het is nu een moeilijke keuze voor mij. (Ik ben dan ook nog een weegschaal en die hebben het al zo moeilijk met te kiezen...)
Mijn eerlijke mening (die in mijn ogen zeker niet kwetsend was) in de vuilbak gooien, of er moedig mee buiten komen en riskeren verkeerd begrepen te worden en de helft van 't seniorennet tegen me in 't harnas te jagen.
Als het onderwerp al zo gevoelig ligt bij complexloze mensen, wat moet het dan niet zijn bij mensen die écht lijden onder hun overgewicht?... Dan kan ik het maar beter zo laten denk ik, en niet op de uitdaging in gaan.
Het gevolg is ook dat ik dan heel het onderwerp "Beperkt houdbaar" maar links ga laten liggen (als ik als magere mens dan toch geen recht van spreken heb) en mijn blogje verder ga gebruiken voor wat het oorspronkelijk bedoeld was. Mensen gewoon eens laten lachen en over neutrale dingen schrijven en alleen mezelf op de korrel nemen. Trouwens, moest er inderdaad een hele toestand rond mijn schrijfseltje ontstaan zou ik noch de tijd noch de energie noch de goesting hebben om op de reacties te gaan antwoorden.
't Is jammer, maar 't zij zo, tijdens 't schrijven van dit bericht ben ik tot een besluit gekomen : ik denk dat ik er dan toch maar voor kies om mijn schrijfsel er niet op te zetten.
Bedenk wel dat het niet uit lafheid is dat ik niet op de uitdaging in ga maar wel omdat ik al op voorhand gewaarschuwd ben dat als ik het toch doe er ambras van gaat komen. En daar ben ik niet de juiste mens voor.
Maar daag me dan in 't vervolg ook liever niet meer uit... want op deze manier vind ik het echt wel lullig.
Ik hoop dat ik door jullie te laten kennismaken met de site "Beperkt houdbaar" ik voor sommige vrouwen toch iets goeds gedaan heb en dat die nu weten dat ze niet alleen staan met hun idee dat ze zich liever niet laten verbouwen om op de bijgewerkte onrealistische fotomodellen uit de boekskes te lijken. Meer tekst ga ik er dan ook niet meer aan wijden. Het zaadje is rondgestrooid het moet zijn werk nu maar doen bij diegenen die er ontvankelijk voor zijn.
Vanaf nu dus terug het onschuldige Laathi-blog met fotoraadsels, zotte verhaaltjes over mezelf, kattenstrips, reisverhaaltjes en natuurfotokes. Daar heb ik uiteindelijk al werk genoeg mee en daar beleef ik zelf ook 't meeste plezier aan. Morgen dus de nieuwe aflevering over "Mijn jeugdherinneringen".
Sjoeke had me eergisteren uitgedaagd om de portretfoto van mij eens te laten bewerken tot ik er als een stevige dame uit zou zien.
Ik was daar vanzelfsprekend op ingegaan. Francois had de foto bewerkt en ik had er vannacht een lange tekst bij geschreven. Het eerste deel was humoristisch, maar het tweede deel van mijn bericht was mijn eerlijke mening over gewichtsproblemen. Ik legde er o.a in uit dat mijn familie altijd met het omgekeerde gewichtsprobleem te kampen heeft gehad namelijk te mager zijn. Het ging ook over de pesterijen die ik in mijn jeugd moest ondergaan omdat ik te dun was.
Ik wou het bericht deze namiddag op mijn blog zetten maar ik heb van verschillende kanten de goedbedoelde waarschuwing gekregen om het niet te doen. Het onderwerp zou te gevoelig liggen en ik zou mensen tegen me in 't harnas kunnen jagen. Sommige steviger gebouwde mensen zouden blijkbaar vinden dat een mager mens van 60kg geen mening mag hebben over dit onderwerp...
Ze vrezen ook dat sommige lezers aanstoot aan mijn artikel zouden kunnen nemen en het misschien verkeerd begrijpen. Dat sommigen misschien zouden denken dat ik lach met de problemen rond zwaarlijvigheid. (Niets is natuurlijk minder waar.)
De personen die me waarschuwden zeiden ook dat als ik het bericht op mijn blog zette, ze zich genoodzaakt zouden voelen om te reageren en dat ze het niet eens met me gingen zijn, en het op die manier zou lijken of ze ruzie met me maakten. Volgens hen is dat nu juist wat sommige bloggers leuk zouden vinden : ruzie op 't blog en allemaal stiekum meegenieten.
Tja, dàt is natuurlijk het allerlaatste wat ik wil.
Ik vind het heel jammer om mijn schrijfsel niet te plaatsen, want ik stond echt achter de tekst die ik geschreven had. Hij kwam recht uit mijn hart en het was een eerlijk antwoord op de uitdaging die ik gekregen had. Ik heb vannacht twee uur op de tekst gezwoegd om toch maar zo eerlijk mogelijk te antwoorden en tegelijkertijd zeker niemand te kwetsen. (Waarom zou ik in godsnaam zwaarlijvige mensen willen kwetsen, één van mijn liefste kameraden zit zelf met dat gigantische probleem. Vreemd genoeg had ik niet eens aan hem gedacht tijdens 't schrijven van mijn epistel! Dat maakt weer maar eens duidelijk dat ik mensen niet beoordeel naar hun uiterlijk. Dat ik er zelfs niet eens bij stil sta hoe ze er uit zien. Ik denk aan mijn kameraad Jan, nooit als aan "dikke Jan", maar altijd als aan "lieve Jan".)
Het doet me pijn om mijn tekst niet te kunnen plaatsen. Al is 't alleen maar omdat ik ook eens de droefheid van kinderen had willen tonen die gepest worden, niet omdat ze te dik zijn, maar omdat ze te mager zijn.
Maar mensen kwetsen is 't laatste van mijn bedoeling en een eventuele blogruzie heb ik er in geen geval voor over.
Het is nu een moeilijke keuze voor mij. (Ik ben dan ook nog een weegschaal en die hebben het al zo moeilijk met te kiezen...)
Mijn eerlijke mening (die in mijn ogen zeker niet kwetsend was) in de vuilbak gooien, of er moedig mee buiten komen en riskeren verkeerd begrepen te worden en de helft van 't seniorennet tegen me in 't harnas te jagen.
Als het onderwerp al zo gevoelig ligt bij complexloze mensen, wat moet het dan niet zijn bij mensen die écht lijden onder hun overgewicht?... Dan kan ik het maar beter zo laten denk ik, en niet op de uitdaging in gaan.
Het gevolg is ook dat ik dan heel het onderwerp "Beperkt houdbaar" maar links ga laten liggen (als ik als magere mens dan toch geen recht van spreken heb) en mijn blogje verder ga gebruiken voor wat het oorspronkelijk bedoeld was. Mensen gewoon eens laten lachen en over neutrale dingen schrijven en alleen mezelf op de korrel nemen. Trouwens, moest er inderdaad een hele toestand rond mijn schrijfseltje ontstaan zou ik noch de tijd noch de energie noch de goesting hebben om op de reacties te gaan antwoorden.
't Is jammer, maar 't zij zo, tijdens 't schrijven van dit bericht ben ik tot een besluit gekomen : ik denk dat ik er dan toch maar voor kies om mijn schrijfsel er niet op te zetten.
Bedenk wel dat het niet uit lafheid is dat ik niet op de uitdaging in ga maar wel omdat ik al op voorhand gewaarschuwd ben dat als ik het toch doe er ambras van gaat komen. En daar ben ik niet de juiste mens voor.
Maar daag me dan in 't vervolg ook liever niet meer uit... want op deze manier vind ik het echt wel lullig.
Ik hoop dat ik door jullie te laten kennismaken met de site "Beperkt houdbaar" ik voor sommige vrouwen toch iets goeds gedaan heb en dat die nu weten dat ze niet alleen staan met hun idee dat ze zich liever niet laten verbouwen om op de bijgewerkte onrealistische fotomodellen uit de boekskes te lijken. Meer tekst ga ik er dan ook niet meer aan wijden. Het zaadje is rondgestrooid het moet zijn werk nu maar doen bij diegenen die er ontvankelijk voor zijn.
Vanaf nu dus terug het onschuldige Laathi-blog met fotoraadsels, zotte verhaaltjes over mezelf, kattenstrips, reisverhaaltjes en natuurfotokes. Daar heb ik uiteindelijk al werk genoeg mee en daar beleef ik zelf ook 't meeste plezier aan. Morgen dus de nieuwe aflevering over "Mijn jeugdherinneringen".
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
maar de volgende dagen wordt ze zoals altijd groter en makkelijker. Echt waar.
5 reacties op dit bericht
..
Je zet een bewerkte foto van jezelf op je blog hoe je er met grijs haar en rimpels zult uitzien, daar gaat toch ook niemand met rimpels over struikelen (hoop ik toch).
Ik dacht dat het net je bedoeling was om te tonen - zoals in de documentaire te zien is - dat men met photoshop mooie mensen lelijk kan maken, dunne dik kan maken, jonge oud kan maken enz.
Alhoewel ik zelf vrij dik ben volgens de hedendaagse normen, (ten tijde van Rubens was ik waarschijnlijk een fotomodel) woog mijn moeder nooit meer dan 50 kg, haar laatste jaren slechts 35 kg.
Zij vond het vreselijk dat ze niet dikker kon worden hoe ze ook haar best deed.
Hoe we er allemaal uitzien vind ik echt onbelangrijk alhoewel ik kan begrijpen dat het voor sommige mensen pijnlijk kan zijn bij een echte medische afwijking of een afwijking waarvan een psycholoog vindt dat het later tot een slecht zelfbeeld zal leiden.
Toch vind ik als grootmoeder dat we tegen deze huidige trend van 'onnodige' plastische chirurgie zoals te zien in de documentaire, moeten blijven protesteren.
Als je leest dat meisjes van acht jaar oud nu al weigeren te eten omdat ze zichzelf 'te dik' vinden, dan moet er over gesproken worden.
Het is trouwens mijn bedoeling om er eerstdaags ook over te schrijven en ik dank je alvast dat ik de link naar de documentaire mag gebruiken.
Groetjes,
nou nou
Sinds wanneer mag je je eigen mening en levenservaring niet meer op je blog zetten... dat is toch larie... waarom zouden mensen daardoor gekwetst worden... ik dacht dat we met zijn allen hier volwassen waren en konden relativeren... trouwens iedereen kan reageren zonder direct ruzie te moeten gaan maken. Liefs van
..
kan dat?
Je bent zo oprecht, Laathi en als weegschaal herken ik me in je respectabele beslissing. Krijg ik inzage in je omsproken tekst via mijn e-mail? Een oordeel geschoeid op ruimdenkendheid weet me altijd te boeien. Ik heb het momenteel heel druk met evenementen en zo, maar als tussendoortje wil ik het best eens doornemen. Op termijn mag je mijn reactie verwachten. Wel meegeven dat ik onbevooroordeeld ben... je weet wel dat weegschalen kunnen wikken en (over)wegen... prima rechters overigens.
Liefs van Leentje
je bent wie je bent Liliane, goed geschreven!