Berichten van 13 mei 2007

Yvette schreef me gisteren dat ze het juweeltje dat ik op de foto's van vrijdagavond in de InVINcible droeg zo mooi vond.
Hier hangt een verhaaltje aan vast. Je ziet het, jullie blijven me inspireren

Toen mijn boezemvriendin bijna 6 jaar geleden aan borstkanker stierf was dat een zware tijd voor me.
Ze had er voor gekozen om thuis te mogen sterven, dus samen met enkele familieleden hebben we haar laatste wens waargemaakt. Om beurten gingen we bij haar waken. Ik deed meestal de nachten.
Dikwijls zat ik een beetje tegen haar te vertellen, hoewel ik totaal niet wist of ze me kon horen. Soms zat ik wat bij haar te neurieën. De nachten duurden lang.

Paul kocht me voor mijn verjaardag een laptop zodat ik tijdens mijn wakes mijn verdriet wat van me af zou kunnen schrijven. Heelder nachten heb ik naast haar bed zitten typen. En inderdaad dat gaf me troost. Het is in die periode dat ik terug beginnen schrijven ben.

Toen mijn vriendin gestorven was besloten mijn man en ik op reis te vertrekken om het verdriet wat van me af te laten waaien. Omdat we natuurlijk onze oorspronkelijk geboekte reis naar Zuid-Amerika geanulleerd hadden omdat we er geen idee van hadden hoe lang ze nog ging leven moesten we dus snel iets anders boeken. Er was niet meer veel keuze. Maar de bestemming maakte voor ons ook niet zoveel uit op dat ogenblik. Dus we namen maar wat er nog vrij was, een vlucht naar de Dominicaanse Republiek.
Daar huurden we een auto voor drie weken en trokken het hele land door om onze zinnen wat te verzetten.

De nachten waren vreselijk. Ik had de ellendigste nachtmerries over mijn vriendin. Vol griezelige beelden want ik had haar na haar dood "afgelegd", dat is de term die ze bij ons gebruiken voor het wassen en opbaren van de overledene. Aangezien de borsten van mijn vriendin afgenomen waren en er in één reeds een implantaat was geplaatst (een nutteloze operatie die dan ook nog heel slecht gelukt was) was dat een gruwelijke onderneming geweest. Die ik met liefde en toewijding gedaan had, maar die me emotioneel toch nog veel dieper geraakt had dan ik verwacht had.
De nachten tijdens de vakantie waren zo slopend dat ik soms overdag op een strand in slaap viel. Er moest dus veel zonneolie en aftersun gesmeerd worden. Maar ik dierf mijn eigen borsten amper aanraken...

Na anderhalve week was ik toch wat verbrand en moest ik eens flink met de aftersun tekeer gaan. Ook op mijn borsten. En toen ontdekte ik een knobbel. Ik dierf natuurlijk aan mijn echtgenoot niets vertellen, want hij had ook zoveel geleden onder het verlies van mijn vriendin...
Na twee dagen kon ik het echter niet meer verbergen want de knobbel was ondertussen groter dan een ei geworden en begon mijn borst te deformeren. Het werd zichtbaar. Er was geen verzwijgen meer aan. Ik moest het hem wel vertellen...

Totaal moedeloos hebben we die nacht op ons terras zitten huilen en naar zee zitten staren. We vreesden dat nu mijn beurt gekomen was. Ik was toen gestopt met roken en mijn man is liefdevol sigaretten voor mij gaan kopen aan de hotelbar. Het maakte niet meer uit om nog moeite te doen want ik vreesde dat ik toch ging sterven.
We zaten op een uiterste uithoek van het schiereiland Samana waar geen medische hulp te vinden was behalve een hoteldokter. De volgende ochtend onderzocht hij me en zei dat mijn borst geamputeerd moest worden.
Razendsnel hebben we alles in onze auto geladen en zijn als gekken door het hele land naar de hoofdstad geraced waar een degelijke kliniek was. De volgende dag was een zaterdag maar toch konden we ontvangen worden door een gynaecoloog. Tja, 't is niet eerlijk, maar toeristen worden meestal sneller behandeld dan de armere bevolking...

De dokter onderzocht me maar er was verder onderzoek door een specialist nodig. Ook die kreeg ik dezelfde dag nog te zien. Met zeer primitieve middelen werden er radiografieën genomen maar de electriciteit viel steeds maar uit. De dag daarop mochten we terugkomen voor de resultaten van de foto's maar die waren gedeeltelijk mislukt. Dus moest mijn borst weer opnieuw geplet worden... in de hoop dat de nieuwe foto's wel uitsluitsel zouden geven.

Uiteindelijk bleek het gezwel goedaardig en kreeg ik medicijnen.
Ik belde naar mijn achterneefje in België (de gynaecoloog en oncoloog waar ik jullie al over vertelde in mijn jeugdherinneringen). En met de informatie die hij doorkreeg besloot hij dat het inderdaad wel een goedaardige zwelling zou zijn en dat ik de voorgeschreven medicijnen op basis van taxus best mocht innemen en dat ik zodra ik thuis was voor grondige onderzoeken naar zijn kliniek moest komen. De pillen zorgden er inderdaad voor dat ik de cyste dag na dag kleiner zag worden.

Onze laatste week van de vakantie bleven we in de omgeving van de hoofdstad en de kliniek met zijn vriendelijke dokters. We lagen veel op 't strand, allebei moe en uitgeput van alle emoties. Mijn echtgenoot trok tientallen foto's van me, we wandelden elke avond naar de top van een heuveltje om de zonsondergang te bekijken, en op een dag besloten we de hoofdstad zelf eens te bezoeken. Ik was altijd al geïnteresseerd geweest in amber en insecten. En er was een gekend ambermuseum.

Het was een wandeling door een wonderwereld! Ze hadden er de prachtigste collecties amber! Toonkasten vol, geschikt volgens het soort van leven dat er in de steen ingesloten zat. In het eeuwenoude doorzichtige geel-bruine hars zaten diertjes gevangen, en plantjes, en schelpjes... Elke brok amber was een toverwereld op zich...

Ik merkte achteloos tegen Paul op dat ik zo'n juweel best zou willen, maar dat dat vanzelfsprekend nooit zou kunnen omdat het een museum was en het waarschijnlijk allemaal zeldzame exemplaren waren die hier tentoongesteld waren en dat zoiets moois nooit te koop zou zijn.
De laatste zaal van het museum bleek echter een grote winkel te zijn. Ze verkochten er allemaal juwelen waar brokjes amber in vervat zaten. Weliswaar amber met een piepklein stukje onherkenbare plant in of een stukje mineraal, of in de meesten zelfs enkel wat luchtbelletjes. Tot we plots aan een toonkast kwamen waar een ovaal hangertje lag waar een sprinkhaantje in vervat zat! Mijn ogen vielen uit mijn kop dat zoiets moois te koop was...

Paul wou het onmiddellijk voor me kopen. (Hij wil altijd en overal juwelen voor me kopen, maar ik laat dat nooit toe, want ik ben veel gelukkiger met goedkope vakantieprulletjes waar het enige waardevolle de herinnering is die er aan vast zit.) Maar deze keer bleef hij aandringen.
Hij riep er tot mijn groot ongenoegen zelfs een verkoper bij. Iets waar ik een gloeiende hekel aan heb want in die landen is het de gewoonte om af te dingen. Een oeverloos tijdverlies waar ik de pest aan heb. Maar de ware "Steenbok" in Paul kwam naar boven, en hij begon aan de "afding"-ceremonie met de verkoper. Vreselijk vond ik dat. Ik wou keer op keer buiten lopen, maar die verkoper gaf natuurlijk niet meer op met mijn echtgenoot als over-gewillig slachtoffer.

Het juweeltje werd gewogen, de echtheid "bewezen", er werd getoverd met rekenmachientjes, enfin heel de ceremonie werd afgewerkt... Voor mij is zoiets gewoonlijk al reden genoeg om 't op een lopen te zetten, maar Paul trok me steeds terug de winkel in. Hij stond er deze keer op dat ik het juweel aanvaarde.
En ja, uiteindelijk ben ik met die prachtige hanger om mijn nek, en ook nog een ring rond mijn vinger (de aankoop van de oorringen heb ik gelukkig kunnen afwenden omdat ik beweerde dat ik van een lage kwaliteit goud toch wel een allergie zou krijgen...) buitengestapt.

Nadat ik wat bekomen was van de ellendige aankoop-comedie kwam ik in ons hotel met mijn juweeltje en heb ik het wel uren zitten bestuderen. Ik was er toch zó blij mee! Ik vond het nog altijd even sprookjesachtig als tijdens de eerste seconde dat ik het gezien had.

Buiten mijn trouwring, mijn verlovingsring en nog een ander gouden ringetje dat ik voor een speciale gelegenheid heb gekregen (we zijn dan ook al bijna 30 jaar samen...) zijn dit amberen sprinkhaantje en het ringetje met de vlieg in de enige echte "juwelen" die ik bezit. Ik heb zelfs van ons ma geen juwelen geërfd omdat ze ooit eens bij een inbraak gestolen zijn en ze er nooit nieuwe had gekocht. Zij gaf daar toch ook niet echt om.

Mijn sprinkhaantje draag ik alleen op zeldzame gelegenheden. Ik vind het veel leuker om het af en toe uit zijn doosje te halen en mezelf in zijn magische eeuwenoude wereld te verliezen. Het is veel prettiger om het zelf te bestuderen en er in weg te dromen dan het te dragen. Maar zelfs al draag ik het zelden het is toch een van de juweeltjes waar ik 't meeste plezier aan heb. En ik ben Paul nog altijd dankbaar dat hij mij toen overhaald heeft om het toch te kopen.

Ik heb geprobeerd om er een paar foto's van te maken maar dat is niet makkelijk. De ware magie komt op foto niet goed over.
Maar zo hebben jullie toch eens een idee hoe mijn "toverkes", verkregen tijdens die intens droeve periode van mijn leven, eruit zien.



Dit is de voorzijde. Je ziet het sprinkhaantje opgekruld in een soort foetushouding tussen luchtbelletjes.



Dit is de achterzijde. Hier zie je iets beter de geledingen van zijn pootjes.



Dit is de ring waarin een vlieg vereeuwigd zit.



Hier ziet jullie mij in de Dominicaanse Republiek op de avond dat ik het juweeltje gekregen had.

Misschien begrijpen jullie nu ook waarom ik zo lyrisch blij kan worden als ik een mooie macro foto heb genomen van een of ander insectje op reis of in mijn daktuin 

Bedankt Yvette, om me het idee en de moed te geven dit verhaaltje eens te schrijven!