De Lamme leidt den Blinde door Cocoon. Deel 3.
De Lamme leidt den Blinde door Cocoon.
Deel 3.
We ontdekten nog een stand van een man die prachtige aquaria maakte om aan de wand te bevestigen. Langwerpige visbakken van maximaal 1.90m lengte die als kaders aan de muur hangen. Ze zijn vrij plat en niet erg hoog maar de vissen kunnen door de lengte van de bak toch flink baantjes trekken. De decors waren prachtig. Helemaal niet kitscherig met duikertjes en kastelen, maar ingericht met natuurstenen, zelfs halfedelstenen. De kader kon uit materiaal en kleur naar keuze gemaakt worden. Echt heel sjiek en nog redelijk betaalbaar. Bijkomend voordeel was dat de bak zeer onderhoudsvriendelijk was, de filters moesten om de maand gezuiverd worden en de grote schoonmaak moest maar één maal per jaar gebeuren dankzij de ingenieuze led-verlichting die algengroei tegenging. En zelfs dát wou die man aan huis komen doen voor mensen die tegen die klus tegenop zagen.
't Is maar weer de foto van een foldertje maar 't geeft een idee...
Een andere zeer aanlokkelijke stand was van enkele Franse mannen uit Mulhouse die schijven versteend hout verkochten afkomstig van een domein naast Petrified Forest in Arizona. Prachtige kunstwerken van miljoenen jaren oud, vervaardigd door Moeder Natuur zelf. Enorme schijven waarin allerlei soorten mineralen en halfedelsteensoorten door mekaar gegroeid waren. Ge kon er een uur naar staren en steeds maar nieuwe dingen blijven ontdekken. Niet goedkoop maar nog altijd veel minder duur dan een even groot schilderij van een surrealistisch schilder. Ze werden ook gebruikt als tafelblad maar dat vond ik echt wel zonde. Als ge zo’n grillige schijf daarentegen aan een muur zou kunnen hangen waarop daglicht schijnt, en dat door steeds veranderende lichtinval telkens andere steenfragmentjes hun volle glorie zouden laten zien… Tja, dan… Dan zoudt ge wel ’t schoonste schilderij ter wereld in huis hebben.
En dit exemplaar is verre van 't mooiste dat ze in huis hebben.
Alleszins, om op zo’n beurs eens goed uw gangen te gaan heeft het nog weinig zin de Lotto te winnen, dan kunt ge toch beter ineens voor de Euro Millions gaan.
Op gebied van schilderkunst deed ik een grappige ontdekking. Er stond eigenlijk maar 1 galerijhouder en die had schilderijen hangen van katten in surrealistische, humoristische situaties. In die stand moest ik dus wel even gaan rondneuzen. Op de duur raakte ik in gesprek met de standhouder en bleek dat hij de eigenaar was van een galerijtje in Honfleur waar ik 12 jaar geleden eens een halve avond voor de vitrine heb staan kwijlen voor een schilderij. Een magisch-realistische boot die uit een fantasiewereld kwam opgedoken. Een enig mooi werk van destijds al 300.000 bfr. En wat bleek, deze kattenschilderijen waren door dezelfde artiest gemaakt! Enkele zinnen later bleek die man dan ook Gérard di Maccio te kennen en kwam natuurlijk onze olifant Re-Naissance ter sprake. Soms kan de wereld toch klein zijn. Ik heb wijselijk niet naar de prijs van zijn doeken gevraagd want die mooie schepen schilderde hij toch niet meer en die waren jaren geleden al allemaal verkocht. Maar een uitnodiging voor een volgende expositie van Serge Van Khache heb ik natuurlijk niet afgewezen. Ik had dolgraag de dikke catalogus gekocht maar die werd voorbehouden voor mensen die een doek kochten. Maar tot mijn overgroot geluk kreeg ik wel een klein catalogusje met zijn nieuwere werken.
Och, laat ons het positief bezien : alweer een enorme besparing dat die sjieke bootschilderijen ondertussen allemaal verkocht zijn. Een mens moet maar chance hebben in zijn leven.
Een pagina uit het catalogusje.
Weliswaar nog een boot maar niet meer zo gedetailleerd als zijn vroegere.
Alhoewel ge op 't dek nog wel een hele stad kunt ontdekken.
Toch zijn we overgegaan tot een troostkoopje. Zij het van een heel andere orde, ook een andere orde van prijs. Er stond een vrouw een setje siliconenhulpjes te demonstreren. Ze verkocht kleine doosjes waarin drie soepele plastic plaatjes met allemaal verschilllend gevormde hoeken zaten. Ze dienden om siliconen mee aan te smeren zonder dat vingers, en al wat nog in de buurt vertoeft, ondergekliederd worden. Een eenvoudige maar geniale vondst waarmee ge niet alleen proper werk kunt afleveren maar dat ook nog siliconebesparend werkt want ge kunt, zo lang ’t materiaal nog vloeibaar is, steeds opnieuw beginnen of uw voeg verder opvoegen. Dus geen overtollige restjes wegvegen aan vodden. Simpel, nuttig en goedkoop. Zeker voor mensen die al wel eens met een siliconenspuit durven te keer gaan.
De enige angel is dat we nu wel goed gaan moeten onthouden in welke schuif van welke kast op welk verdiep we dit kleinood gaan bewaren…
Meer info over het wandaquarium : http://www.aquarium-3vis-ion.be/
en de mooie site over het versteende hout : http://www.philippe-goldstein.com/film_en.htm
