Berichten van 6 januari 2011

Zoveel lieve reacties van lezers... Nu moet ik toch een schrijfsel uit mijn duim zuigen. Mijn duim die eigenlijk heel droog staat... Maar kom, ik zal er eens aan wringen, misschien vallen er wat letters uit.

Als ge in een surrealistische wereld terecht gekomen zijt dan gaat er veel op zijn kop staan. Mijn wensen zijn tegenwoordig heel anders dan die van de andere mensen. Dat ondervond ik vannacht weer.

Haast iedereen was de sneeuw kotsbeu. Ik heb zelfs nooit van sneeuw gehouden. Skivakanties?!! Een ware nachtmerrie. De hel. Maar dan een koude. Nee, ik ben een zonnemens.
Maar vannacht reed ik door de regen en kwam ik tot een constatie waardoor ge weer gaat denken dat ik gek ben. Nu niet dat dat iets uitmaakt natuurlijk.

Ik merkte dat ik de sneeuw mistte! Ik vond die sneeuwperiode zalig. Ingesneeuwd zitten in witte stilte. Weinig auto's, weinig volk. Sneeuw dempt alles. Zeker autogeluiden.
Hierboven op het terras alleen poezensporen in de sneeuw. Restjes van geluidloos getrippel.

Ik die vroeger bang was om in sneeuw te rijden, deed nu niet liever. Ik was helemaal alleen op de baan. Moest wel traag rijden en kon genieten van die prachtige witte bomen naast en boven die witte weg... Een tunnel naar de hemel. (En als ik te rap zou gereden hebben waarschijnlijk nog letterlijk ook.)

Als de sneeuw viel leek het of mijn autoruit geruisloos geaaid werd. Bij regen wordt ze kletterend gegeseld. Net als mijn oren. Die sneeuw was zo knus dat hij warm aanvoelde, ik zat met mijn dekentje op schoot (en zeker niet te vergeten het enige wat aan die lelijke auto écht zalig is : de zetelverwarming op hoogste stand!) als in een cocon.

Als er 's avonds op de radio werd gewaarschuwd dat iedereen binnen moest blijven reed ik (als altijd met Cadfael naast me) toch heel traag, helemaal alleen, op de witte baan door de zwarte nacht, naar mijn maatje om samen wat tv te gaan kijken.

Alleen in die betoverde wereld, in een warme auto, mijn kat en ik...
Zalige momenten waren dat.
Mijn eigen witte kerst, mijn stille nacht, in slow-motion.

Door gebruik te maken van alle nieuwe technologieën met betrekking tot de vruchtbaarheid lukte het een 75 -jarige vrouw zwanger te maken en een gezonde baby te laten baren. 
Toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis kwamen natuurlijk haar vriendinnen supernieuwsgierig op bezoek.
'Mag ik de baby zien'? vroeg één van hen.
Nog niet', antwoordde de 75-jarige moeder, 'straks'.
Na een half uur vroeg de andere vriendin : 'mogen we nu de baby zien?'
'Nog niet', zei de moeder.
Nadat opnieuw een paar minuten waren verstreken vroegen ze weer 'mogen we nu de baby zien ?'
'Nee', antwoordde de moeder.
De vriendinnen werden erg ongeduldig en ze zeiden: "Zeg, wij zijn moe van het wachten, wanneer kunnen we nu eindelijk de baby eens zien? '
"ZODRA HIJ HUILT" was het antwoord.
"ZODRA HIJ HUILT ?????' vroegen de vriendinnen,
"Waarom moeten we wachten tot dat manneke begint te huilen?"
Zegt de moeder: " Omdat ik vergeten ben waar ik hem gelegd heb..."