Gisteren vertelde mijn schilder me een heerlijk verhaal.
Hij is een drukke zelfstandige met weinig tijd en al helemaal geen tuinfanaat. Dus had hij, om het kiezeltuintje voor zijn huis toch wat op te vrolijken, een namaak bolletje buxus gekocht. Hij had dat netjes in een bloempot midden in zijn voortuin gezet. Het leek net echt.
Zijn buurman, die wél een tuinliefhebber is, had hem al gevraagd hoe het kwam dat zijn buxusje er toch zo mooi bij stond. Mijn vriend - nooit verlegen voor een grap - had zijn buurman wijsgemaakt dat de plant in zo’n prachtige form was door het regelmatig toedienen van de juiste meststof (speciale buxuskorrels), het vaak bijsnoeien, en een goede verzorging.
Enkele dagen geleden was mijn vriend zich aan ’t klaarmaken om te gaan werken en hij zag door zijn raam de buurman zijn tuin verzorgen. De vriendelijke man stapte plots, (omdat hij weet dat mijn vriend echt heel weinig tijd heeft), over het scheidingsmuurtje, dwars door het kiezelveldje en begon heel zorgzaam de plastic buxus water te geven. Een vriendendienst. Elke goede buur zou zo’n eenzaam plantje wel ineens mee sproeien als hij dan toch zelf zijn tuin aan ’t verzorgen is nietwaar?
Dit lieflijke gebaar liet mijn vriend natuurlijk niet onberoerd, hij stapte buiten en vertelde de buurman dat zijn zo bewonderde buxus een plastic exemplaar was…
Goddank voor mijn schilder heeft zijn buurman een even gezonde zin voor humor. J
In de loop van de dag liet dit verhaal me niet los en ik vond zo’n plastic buxusje eigenlijk ook wel een geschikte “plant” voor de kale plekken in mijn daktuin, en de donkere plekjes in mijn hobbithol, waar echte planten toch niet gelukkig zouden zijn.
Dus toen ik in Antwerpen kwam, voor mijn wekelijkse shoppingtrip met mijn kameraad Nand, is het meer op een strooptocht uitgedraaid…
Gelukkig had gij zijn gsm bij en konden deze hilarische momenten weer vastgelegd worden om jullie mee te laten genieten…

"Nand! Náááánd! Schá-át? Waar zijt ge? Ik heb een paar kleinigheidjes gevonden..."

"Schat, ik zou ook nog graag die luchtbevochtiger meenemen, en dat boedha-fonteintje, en nog enkele dvd-kes..."
Mijn vrienden hebben echt wel pech met mij. Door mijn nek- en hoofdpijn kan ik niet lang zware voorwerpen dragen. Mijn vrienden zijn dus echt mijn lastdieren. De allerliefste muilezels die ge u kunt indenken!
Dus van hieruit een heel hartelijk en gemeend bedankje aan mijn lievelingsezel Nand, die zich vorige week ook al liefdevol suf gesleurd heeft met al de rommel die ik op de rommelmarkt van ’t Sint Jansplein vergaard had. En dus nu weer gebukt liep onder de plastic buxus-en, boedha's en luchtbevochtigers...J
Dat was vanzelfsprekend nog maar de eerste winkel die we vandaag bezochten...

"Ja, allemaal goed en wel! Maar waar gaat ge nu mijn zak haver hangen?!!! En na de volgende winkel krijg ik toch echt wel eerst mijn worteltje hé?..."
Donderdag 17 mei, is het wéér rommelmarkt lief dier van me! Eet al maar flink! J