Een niet verloren vondeling...
Tijdens de wandeling op de Kesselse Heide kwam er plots een hond op me afgerend. Een mooi verzorgd dier met een halsband. Maar nergens was een baasje te zien...
Het lieve beest bleef met ons mee wandelen en ik werd ongerust. Ik zag me weeral met een verloren hond bij de politie aankomen. Ik bukte me om te zien of er een telefoonnummer op zijn halsband stond en dat vond hij geweldig. Onmiddellijk werd ik overrompeld en omver geduwd om me uitgebreid te kunnen likken... Ja, honden hebben toch wel een heel ander temperament dan katten.
Omdat ik nog altijd geen mens gezien had besloot ik hem even in mijn armen te nemen (zodat hij zeker niet kon weglopen eens we de omheining over waren) en hem eens buiten het park te dragen om daar bij de weekendhuisjes naar mensen te zoeken die me misschien raad konden geven of die de eigenaar kenden.
Viel dat even tegen!!! Niet alleen 't temperament van een hond is anders... ook 't gewicht...
Een poes weegt rond de 4 á 5 kilo, maar zo'n hond misschien wel 15!!! En daar liep ik dan, en vond geen mens thuis. Dus ik onverichterzake terug met mijn lieve last naar het domein waar ik besloot het dier maar verder met ons mee te laten wandelen. Als er tegen sluitingstijd geen baasje zou opgedaagd zijn zou ik hem wel meenemen naar de politie.
Goddank moest het niet zover komen! Plots schoot de lieverd als een pijl uit een boog vooruit, hij had duidelijk zijn baasjes gezien! Iedereen blij dus.
De eigenaars vertelenden ons dat hun hond de vorige dag een konijnenkop had gevonden. Hij was dat natuurlijk niet vergeten dus die wou vandaag zijn geluk nog eens gaan proberen. In zijn enthousiasme was hij hopeloos ver van zijn baasjes afgedwaald.
Eind goed, al goed, we hebben er zelfs nog een plezante babbel met een stel toffe dierenvrienden aan overgehouden.
Irma vond dit avontuur natuurlijk iets minder interessant. Zeker toen de hond me tegen de vlakte duwde en zij helemaal onderaan in 't zand lag. Mét hond én mijzelf bovenop haar...
Het leven van een handtas... 't is soms zwaar. In dit geval 72 kilo in totaal. 
Irma : "Komaan ma!!! Dansen met een hond! Als 't nu nog met een wolf was..."
Laathi : "Ik ben niet aan 't dansen kieken! Ik probeer een hond te helpen!"
Irma : "Ik wil geen hond! Ik wil lammekes!!!"
Laathi : "Geduld, geduld, we gaan direct verder de schapen zoeken!
Irma : "Néé! Néé!!! Ik lig wel helemaal vanonder hé seg!!! Sta op! Sta op, zeg ik u! Uw sigaretten gaan breken... Uw cutterke gaat in uw achterste prikken..."
Laathi : "Om een dier te helpen moet ge soms iets over hebben."
Irma : "Gíj misschien! Maar ik toch niet?!!! Ik wil naar de lammeren!!!"
Laathi : "Irma, seffens voer ik u aan die hond als ge niet stopt met jammeren over uw lammeren!"
En ja, we zullen heus wel bij de schapen geraken. Maar gaat Irma dán tevreden zijn?...
Dat valt nog te bezien... In de volgende aflevering!
