Berichten van 4 april 2009

Phineas : "Eèèèkes! Moeder wat ligt hier nu weer? Gaat dat sebiet in de soep?"



Phineas : "Geef mijn portie dan maar aan de kat."

Al heel de week zit ik gefascineerd als een konijn voor een lichtbak, of een couch-potato voor zijn tv, naar mijn aquarium te loeren... En ik kon daar niets over loslaten of ik sabotteerde mijn eigen fotoraadsel... Erg! Maar nu kunt ge meegenieten van mijn kroost! Hier zijn ze... Ja, ik weet het, ze zijn met velen,... Ta-da-da-DAAAAAA!!!!!!
Mijn dikkopkes!!!

Vorige week dinsdag kreeg ik een beetje kikkerdril uit iemands vijver. In mijn eigen dakterrasvijvertje komt zoiets natuurlijk nooit voor. Kikkers komen hun eieren nu eenmaal niet per helicopter leggen. Als een kind zo blij verdeelde ik mijn portie dril in twee, eentje voor in de vijver buiten (apart in een mandje, beschermd tegen de grote vissen) en een deeltje in 't aquarium bij mijn drie kleuter-vissen.
In de vijver gebeurde niet veel, 't was nog te koud. Maar hier binnen in de visbak... Ongelofelijk!
Mijn eitjes (enfin die van de onbekende kikker) lagen nog maar 24 uur in 't lauwe water en ze kregen een soort "middenstreep", ze zaten nog altijd in de grote dikke gelatine-achtige bol, maar in die bol had zich nog een  - even doorzichtige - kleinere bol gevormd! En toen... werd dat gespleten eitje... een soort van poliep met tentakeltjes!!!! Achteraf bleken die tentakeltjes de kieuwen van het dikkopje te zijn! De staart tekende zich duidelijk af en mijn visjes begonnen te spartelen en vervolgens te zwemmen. Een wonderlijke wereld ging voor me open... en ik dacht een schitterend fotoraadsel gevonden te hebben.
In mijn enthousiasme vergat ik natuurlijk dat het voor een stadskind als ik misschien wel een wonder was maar dat de meeste mensen die op den buiten waren opgegroeid kikkervisjes vanzelfsprekend heel goed kennen...
Al van de eerste foto werd tot mijn grote verbazing dan ook al 't juiste antwoord doorgemaild.
Maar niet getreurd, mijn enthousiasme kon niet stuk, want mijn levende tv liet elke dag totaal andere diertjes zien en ik was er van overtuigd dat ik tegen zaterdag een geweldige reportage in mekaar kon zetten. Dat was echter buiten de waard gerekend. Zijnde mijn drie kleutervissen.

Woensdagochtend waren plots mijn kronkelende diertjes verdwenen... Nochthans had ik er de vorige nacht nog wel een uur naar zitten kijken en waren ze ontzettend levend...

Ik had de bodem van een waterfles gesneden en daar met een gloeiende schroevendraaier gaatjes in gebrand en deze "installatie" in mijn aquarium gehangen. De visjes waren blijkbaar op 1 nacht zo groot en zo vinnig geworden dat ze door die gaatjes naar 't aquarium gezwommen zijn. Mijn drie kleutervissen moeten wel de nacht van hun leven gehad hebben : een midnight-buffet, net als op een sjieke cruiseboot...
Althans ik vrees dat het zo moet gebeurd zijn. Dus daar ging mijn reportage.

Gelukkig had ik nog reserve-eitjes in de vijver liggen en dan ben ik die maar gaan opkweken. Deze keer in een grote bokaal apart in de keuken, ver weg van de vissen. Met een deksel er op tegen de katten en ja, de eitjes kwamen alweer uit!

Geniet mee van de prachtige wereld in een pollepeltje vijverwater...



De kikkerdril in een mandje in de vijver.





Overscheppen in een bodem van een petfles met gaatjes.



Het geheel laten acclimatiseren zodat ze niet schrikken van de warmte van 't aquarium.



En daar verscheen mijn fotoraadsel!



En 't zag er toch zo'n moeilijk uit...



De eitjes splitsen zich...



Kleine rare vormen verschenen in een bel in een bel...



Serendipity : "Heu moeder... Ge vergist u alweer... Tapioca doet ge in soep of pap, niet in een aquarium! Of... gaat ge vissoep maken?..."



Op de grote gelatine-bellen groeiden algen en ondertussen namen mijn diertjes rare vormen aan. Ik verwachtte me al meer aan inktvisjes dan aan kikkers...



Na deze metamorfose kreeg ik helemáál rare gedachten...



Eentje kijkt al eens schuchter door een gaatje in de fles naar de grote wereld van 't aquarium.
Maar bijtijds realiseert hij zich dat hij enkel nog maar een staart en nog geen vinnetjes heeft.



Irma : "Vies boeltje wel."



"Ja Irma, zeker een vies boeltje! En dat allemaal midden in onze woonkamer! Dégoutant gewoon!"
"Seg maar wacht eens alvorens te gaan reclameren... Ik ken dat spul precies...
Volgens mij is dat een kwestie van geduld hebben en dan onze vinnen onder de tafel te schuiven en eens lekker te smullen..."



Heerlijk om hier met een vergrootglas in te gaan rondwandelen...



Na drie dagen verschenen de kieuwen en werden mijn stompeltjes opeens sierlijke ballerina's...



Irma : "Ballerina's?!!! Die zwarte wormen met kromme poten?
Oh moeder... ge gaat die toch niet allemaal een naam geven hoop ik?... Ge gaat dat nooit kunnen onthouden..."



"Zeg dat wel Irma! Ze kan zelfs onze drie namen nog niet eens meer onthouden!
Laat staan dat ze dan heel die kikkerschool uit mekaar zou gaan kennen..."
"Maar maak u geen zorgen, we laten die nog efkes groeien tot er wat meer eten aan is en dan zullen we die wel in ons kaske slaan alvorens uw ma ze kan dopen."

Over enkele dagen krijgen jullie een fotoalbum met de mooiste foto's van de ontwikkeling van de diertjes!



In mijn euforie nog bijna vergeten.... het raadsel werd opgelost door Nand, Ron, Wim, Piet, Vera, Walter, Geert, Mare, Kathleen, Luk, Ritje, Vmax, Steven, Andromeda, Chrisje, Marleen, Helena, Redpoppy, Jan, Lisette, Viva, Fernanda, Nicole, Vif en Nil!