Maandag 25 augustus 2008
De Spelen van de Verblinding.
Ik heb vanavond nog eens TV gekeken. De slotceremonie van de Olympische Spelen.
Inderdaad de show was prachtig. Oogverblindend. Jammer genoeg zo oogverblindend dat de hele wereld schijnt te vergeten wat dit allemaal gekost heeft aan menselijk en dierlijk leed. De wereld is er mooi ingetrapt. In het blitse vuurwerk, de schitterende choreografie, de wonderlijke kleuren, de megalomane bouwsels... Iedereen spreekt over de grootsheid van Peking en het onberispelijke verloop van de spelen. Geen enkel schoonheidsfoutje! Tuurlijk niet. Hoe zou het ook kunnen? Iedereen die ook maar enig risico liep om iets te verstoren zit al weken opgesloten.
Twee oude dames van in de zeventig zijn vier jaar geleden, toen de bouwwerken een aanvang namen, uit hun huizen gezet. Zoals duizenden andere mensen trouwens. De twee buurvrouwen werden net als alle andere stumperds nieuwe appartementjes beloofd. Net voor de spelen hadden ze hun zoveelste aanvraag binnengebracht om nu toch eindelijk hun beloofde woning te krijgen om het krot waar ze in gedumpt waren te kunnen verlaten. De regering heeft het heel efficiënt opgelost en de twee oudjes naar een werkkamp gestuurd. Ze werden te lastig...
Tijdens de Spelen waren er vier plaatsen waar onder toezicht mocht "gedemonstreerd" worden. Niemand is opgedaagd en daar is Peking heel fier op : "Kijk eens hoe goed het hier gaat! Wij lossen alles op door te praten, demonstreren is niet eens nodig geweest!" Vanzelfsprekend niet. Niemand durfde.
En waarom was er de laatste drie weken geen smog? Omdat de fabrieken in de wijde omtrek al een maand verplicht gesloten zijn. De fabrikanten leveren momenteel de laatste restjes van hun stock via nepadressen in Hong Kong om toch nog maar iets te kunnen verkopen. De modale Chinees mocht niet meer met zijn auto rijden. Op die manier is het wel heel eenvoudig om de wereld enkele weken een proper en fris Peking te laten zien... Om nog te zwijgen van al de straathonden die netjes zijn "opgeruimd" voor het circus begon.
Na deze grootse show van de verblinding is het nu aan Londen om dit bombastische spektakel nog te overtreffen.
Maar hoe kan je dat doen? In een Europees land waar wetten gelden, waar rekening wordt gehouden met mensenrechten, waar vakbonden bestaan?
Londen kan niet zomaar honderduizend "vrijwilligers" aanduiden die maandenlang "uit liefde voor hun land" oefenen op wat danspasjes. Londen kan ook niet straffeloos heelder huizenblokken met de grond gelijk maken en de vervelende ex-bewoners in kampen opsluiten en alle bouwverplichtingen aan zijn laars lappen.
Londen moet zijn bouwvakkers een realistisch loon betalen, een kom noedelsoep zal daar niet volstaan om de werkmensen na een 18-uren werkdag kalm te houden. In Engeland geldt een 8-uren dag mét volwaardig loon én vakbondseisen.
China is er in geslaagd om de pers in brave, vooraf afgebakende, baantjes te leiden, en de ongewenste individuen de toegang tot het land te weigeren. In een Europees land is ook dat onmogelijk. China heeft zijn muur drie weken geopend, maar daarvóór - en vanaf nu - gaan de poorten weer netjes dicht en worden pottekijkers geweerd. Behalve goedbetalende toeristen die braaf busreisjes maken en geen vervelende vragen stellen die mogen vanzelfssprekend hun centen komen droppen.
Arme Engelsen. De show voor de volgende Olympische Spelen gaat hen heel veel geld kosten dat ze voor veel nuttigere en dringendere zaken hadden kunnen gebruiken. Ik denk dat Sarkozy al heel blij is dat hij deze kelk aan zich voorbij ziet gaan. Hoe triest hij in 't begin ook was dat Parijs de spelen niet binnen had gehaald zo gelukkig zal hij nu in zijn vuistje zitten lachen. Van een bezuiniging gesproken.
En de Chinezen die feesten vannacht. Met recht en reden. Want heel de wereld is in hun val gelopen, zoals een konijn verblindt wordt door de lichtbak voor de jager het afschiet.
Inderdaad de show was prachtig. Oogverblindend. Jammer genoeg zo oogverblindend dat de hele wereld schijnt te vergeten wat dit allemaal gekost heeft aan menselijk en dierlijk leed. De wereld is er mooi ingetrapt. In het blitse vuurwerk, de schitterende choreografie, de wonderlijke kleuren, de megalomane bouwsels... Iedereen spreekt over de grootsheid van Peking en het onberispelijke verloop van de spelen. Geen enkel schoonheidsfoutje! Tuurlijk niet. Hoe zou het ook kunnen? Iedereen die ook maar enig risico liep om iets te verstoren zit al weken opgesloten.
Twee oude dames van in de zeventig zijn vier jaar geleden, toen de bouwwerken een aanvang namen, uit hun huizen gezet. Zoals duizenden andere mensen trouwens. De twee buurvrouwen werden net als alle andere stumperds nieuwe appartementjes beloofd. Net voor de spelen hadden ze hun zoveelste aanvraag binnengebracht om nu toch eindelijk hun beloofde woning te krijgen om het krot waar ze in gedumpt waren te kunnen verlaten. De regering heeft het heel efficiënt opgelost en de twee oudjes naar een werkkamp gestuurd. Ze werden te lastig...
Tijdens de Spelen waren er vier plaatsen waar onder toezicht mocht "gedemonstreerd" worden. Niemand is opgedaagd en daar is Peking heel fier op : "Kijk eens hoe goed het hier gaat! Wij lossen alles op door te praten, demonstreren is niet eens nodig geweest!" Vanzelfsprekend niet. Niemand durfde.
En waarom was er de laatste drie weken geen smog? Omdat de fabrieken in de wijde omtrek al een maand verplicht gesloten zijn. De fabrikanten leveren momenteel de laatste restjes van hun stock via nepadressen in Hong Kong om toch nog maar iets te kunnen verkopen. De modale Chinees mocht niet meer met zijn auto rijden. Op die manier is het wel heel eenvoudig om de wereld enkele weken een proper en fris Peking te laten zien... Om nog te zwijgen van al de straathonden die netjes zijn "opgeruimd" voor het circus begon.
Na deze grootse show van de verblinding is het nu aan Londen om dit bombastische spektakel nog te overtreffen.
Maar hoe kan je dat doen? In een Europees land waar wetten gelden, waar rekening wordt gehouden met mensenrechten, waar vakbonden bestaan?
Londen kan niet zomaar honderduizend "vrijwilligers" aanduiden die maandenlang "uit liefde voor hun land" oefenen op wat danspasjes. Londen kan ook niet straffeloos heelder huizenblokken met de grond gelijk maken en de vervelende ex-bewoners in kampen opsluiten en alle bouwverplichtingen aan zijn laars lappen.
Londen moet zijn bouwvakkers een realistisch loon betalen, een kom noedelsoep zal daar niet volstaan om de werkmensen na een 18-uren werkdag kalm te houden. In Engeland geldt een 8-uren dag mét volwaardig loon én vakbondseisen.
China is er in geslaagd om de pers in brave, vooraf afgebakende, baantjes te leiden, en de ongewenste individuen de toegang tot het land te weigeren. In een Europees land is ook dat onmogelijk. China heeft zijn muur drie weken geopend, maar daarvóór - en vanaf nu - gaan de poorten weer netjes dicht en worden pottekijkers geweerd. Behalve goedbetalende toeristen die braaf busreisjes maken en geen vervelende vragen stellen die mogen vanzelfssprekend hun centen komen droppen.
Arme Engelsen. De show voor de volgende Olympische Spelen gaat hen heel veel geld kosten dat ze voor veel nuttigere en dringendere zaken hadden kunnen gebruiken. Ik denk dat Sarkozy al heel blij is dat hij deze kelk aan zich voorbij ziet gaan. Hoe triest hij in 't begin ook was dat Parijs de spelen niet binnen had gehaald zo gelukkig zal hij nu in zijn vuistje zitten lachen. Van een bezuiniging gesproken.
En de Chinezen die feesten vannacht. Met recht en reden. Want heel de wereld is in hun val gelopen, zoals een konijn verblindt wordt door de lichtbak voor de jager het afschiet.