Berichten van 30 oktober 2009

Geef toe, nu wordt het toch een makkie...



Zaterdagavond krijgen jullie de volledige lijst van namen van de oplossers!

Ik wou in 't begin van de maand mijn verjaardag echt niet vieren. Ik was er totaal niet voor in "the mood". Het is een jaar vol gesukkel en miserie geweest, niet bepaald iets om te vieren. Dus "nee" geen feest, geen kado's. Maar in sommige mensen hun woordenboek komt (goddank) het woordje "nee" niet voor.

Dus ondanks het feit dat er geen festiviteiten voorzien waren kwamen sommige lieverds toch met kadootjes af. Heerlijk vond ik dat. Maar wie helemaal de kroon spande was Viva. Ze heeft me kompleet bedolven onder de pakjes. 't Waren er zoveel dat ik ze zelfs niet eens allemaal op dezelfde avond kon openen. Ze bleven maar tevoorschijn komen.

In één van haar pakketten zaten allerlei soorten handgemaakte stukjes zeep, in alle geuren en kleuren. Ik vond dat weer veel te zonde om die direct te gebruiken, ik wou eerst wat van de geuren kunnen genieten dus ik verspreidde ze her en der in huis. In andere zakken zaten nog een boel andere plezante dingen die ook allemaal een plek kregen. Een gezellige poezenmok, een pakje met heel persoonlijke zelfgemaakte spulletjes, een superzacht kussen in de vorm van een schaap, een handig notaboekje voor op reis,... kortom teveel om op te noemen, zelfs teveel om die nacht allemaal te openen en te sorteren.

Een paar weken later zat ik 's nachts aan de computer en mijn dooske Lakerol-snoepjes bleek plots leeg. Zoiets is natuurlijk een ramp. Geen snoepjes geen inspiratie. Loerend als een slechtvalk op zoek naar een muis speurde ik heel mijn hobbithol af naar iets lekkers en mijn oog viel op een klein gouden praline-doosje dat half-bedolven vanonder een hoop papieren kwam piepen. Van die dingetjes die je soms in restaurants na 't diner mee naar huis mag nemen. Uiterst gelukkig met mijn vondst floepte ik snel 't rode strikje van 't doosje. Mijn geluk kon niet op : ik vond geen gewone snoep maar zelfs pralines! Chocolade!! Héérlijk!
Ik opende het doosje en 't werd nóg beter : 't bleken pralines uit wítte chocolade te zijn! Ge kunt toch maar chance hebben in 't leven.



De twee zaligheden zaten in verpakt in zo'n geribbeld papiertje en de bovenkant van de praline was versierd met enkele komijnzaadjes. Wel vreemd. Komijnzaadjes op chocola. Maar ja, wat proberen restaurateurs tegenwoordig al niet om origineel uit de hoek te komen? Gelukzalig, in mijn schemerig hol, de ogen van puur genot al half samengeknepen, nam ik een zuinig knabbeltje van mijn praline. In minder dan een tiende van een seconde hing de witte prut tot tegen mijn scherm! Die smaak!!! Verderfelijk gewoon!!!! Het leek wel alsof ge in een blok zeep beet! Ik kreeg de smaak niet meer uit mijn mond zelfs niet met een tas straffe thee.



Toen viel natuurlijk mijn euroke... Ook dit doosje was uit een van de kadopakketten van Viva gekomen. Uit het zakje van het artisanale zeepbedrijf... Ik bekeek de pralines eens nauwkeurig. De hele - en die met mijn tandafdrukken in - en kwam tot de constatatie dat die komijnzaadjes eigenlijk lavendelknopjes waren. Ik doorploegde mijn geheugen en meende me te herinneren dat Viva gezegd had dat het geurpralines waren om in de linnenkast te leggen. Om de volgende nachten niet nog eens dezelfde pijnlijke vergissing te maken deed ik ze terug in 't doosje en ging ik het onmiddellijk tussen mijn ondergoed leggen.

De volgende dag vertelde ik mijn verhaal aan de telefoon tegen een schaterende Viva. Ze kwam bijna niet meer bij. Want ook tussen mijn onderbroeken hoorden die dingen niet thuis. Het bleken crèmebad-pralines te zijn...
Sinds daarnet zijn ze dus terechtgekomen waar ze hoorden. En 't was een zalig badje. Maar ik heb deze keer wel extra goed opgelet toen ik met mijn kop onder water dook dat ik niet per toeval een slok van mijn badwater binnenkreeg...