Berichten van 5 december 2007

Onder het bericht van de tijgerin met de adoptiebiggen stonden twee reacties die ik toch graag even wil beantwoorden.

Nee Liltih, met babypoezen zou dit nooit gelukt zijn, wegens te klein. De diertjes zouden onmiddellijk vermorzeld worden als de tijger zich nog maar even bewoog. Voor babypoezen zijn tijgertepels ook veel te groot. En volwassen poezen verliezen hun zuig-instinct (de meesten toch  )
Trouwens als ze mijn viertal daar als acteurs ingehuurd hadden had die depressieve tijgerin onmiddellijk zelfmoord gepleegd
Dus poesjes waren zeker niet bruikbaar.

En ja, Fizzy, een dier gaat inderdaad voornamelijk af op de geur. Maar dat is eenvoudig op te lossen. Ge wrijft de tijgervelletjes van de biggen eerst in met een afscheiding van de geurklieren van de moeder-tijger.

Als Bieke van "Den Dierenvriend" weespoesjes binnenkrijgt en ze heeft een moederpoes die nog zoogt, dan wrijft ze de baby's in met iets wat de adoptiemoeder graag lust (tonijn, haar favoriete Whiskasmerk,...) en dat helpt meestal om haar de vreemde jongen te laten aanvaarden.

Als je een nieuwe poes in huis neemt is 't ook heel nuttig om haar in te wrijven met de afscheiding van de geurklieren van de andere katten, gewoon door eerst hun snuiten en vooral de plekjes onder hun snorharen te strelen, en vervolgens de nieuweling over zijn hele lichaam te aaien om die geur over te brengen. Zo krijgt iedereen even dezelfde geur.

Bij een poes die van de dierenarts komt doe je 't zelfde. Een kat die uit narcose komt, of behandeld is met vreemd ruikende medicijnen, wordt dikwijls bij thuiskomst niet meer herkend door de andere huiskatten. Om haar terug te laten herkennen en aanvaarden in de groep gebruik je 't zelfde truukje.