Berichten van 3 oktober 2009

Een klein handig dingske, vooral voor singles... Een pizzasnijder!
Maar ge kunt er ook deeg mee snijden, met wat moeite zelfs Gyproc-platen, hoewel daar waarschijnlijk andere messen beter voor geschikt zijn.



Zeker niet iedereen die het opgelost heeft heeft het ding in huis maar ze hebben het toch allemaal maar weer herkend! Dus... dikke proficiat Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy, Kathleen, Klaproosje, Redpoppy, Nand, Maria, Ritje, Lisette, Sus, Fernanda en Vif!

Die reuze kattenklimpaal stond me in diverse dierenwinkels al maanden hypnotiserend aan te staren en telkens ik voorbij kwam fluisterde hij me zachtjes toe. Zijn diepe verleidende stem fezelde :
"Neem mij mééééé!!! Kóóp mij!!! Uw kroost gaat u zóóóóó dankbaar zijn... Néé, ik ben écht níet lelijk... Ik ben van de laatste generatie krabpalen, wij worden niet meer noodzakelijk in bordeelroze of fluogeel gemaakt... Ik ben zacht beige... Een kleur die nu eens écht bij àlles past... Ik ben zelfs mooi... Kom, laadt me in uw auto, ik kan er makkelijk in... Met uw druk leven verwaarloost ge uw kroost, ik kan hun de broodnodige troost bieden... Ik zal uw geweten ontlasten... Uw zonden vergeven... Kóóóóóp mij!!!..."

De laatste weken stond hij zelfs in aanbieding. Aan -25%... Toen sprak de paal :
"Speciáál voor úúúúú hebben ze mij afgeprijsd... Zoudt gij voor een prikje uw zogenaamd 'geliefde' kroost mij nu nóg niet gunnen?... Ge kunt toch niet zóóó zuinig zijn dat ge gaat wachten op nóg een afprijzing?... Dat kunt ge toch niet maken?... Want dan begint uw zuinigheid op die van uw mama zaliger te trekken en dat is toch wel 't láááátste wat ge zou willen? Nietwáááár?.... Vraag míj... Mij persoonlijk... zoals ik hier sta... Ge moet me dan zelfs niet eens meer monteren... Wat een besparing van werk en tijd toch weer... daar zijt ge wel gevoelig aan in deze drukke tijden hè?... Komáán, geef nu toe... Denk eens aan die dankbare oogskes van uw beestjes waar ge weer zo verliefd naar gaat zitten kijken..."
En toen deed die paal plots een stommiteit, hij fluisterde : "Ik zal zelfs uw meubelen redden... Uw lievelingen zullen met mij in huis nóóóóit aan uw zetels krabben, uw huis gaat éééééuwig onbeschadigd blijven."
Dát was er nu echt over. Ik heb de paal eens heel vies bekeken en geantwoord : "Daar had ge dan maar vroeger mee moeten afkomen. Mijn salon ís al een krabpaal. Een krab-ensemble zelfs. In 't schoon blauw dan nog. 't Past bij mijn salon. Ah nee, sorry, 't is mijn salon."
En weer liet ik de paal staan. Boos, en blij dat ik van zijn gezaag vanaf was.

Tot de volgende ontmoeting de paal mij timide met zachtjes geloken ogen aankeek en zijn zwoelste pluchen stem liet klinken : "Sorry van die uitspraak van vorige week... Maar ge moet naar de toekomst kijken... Ik weet het schatteke, dat kunt ge in uw huidige situatie moeilijk, ge zijt een beetje depri, maar toch... Luisssssster... Als uw katten nú aan mij leren krabben dan weten ze dat dat mag. Ze gaan uw salon niet meer boeiend vinden en 't gewoon links laten liggen. Of rechts natuurlijk, dat hangt er van af waar ge mij gaat zetten. En dan... dan... kunt gij een nieuw salon kopen! Eindelijk eens een kado voor uzelf... Een nieuw ongerafeld salon dat voor de ééééééuwigheid zo netjes gaat blijven omdat uw lievelingen in mij hangen te zwieren... Wat een toekomstbeeld toch hè?... Kunt ge 't u al voorstellen?... In een zacht salon - misschien best geen blauw maar een beige of een bruin, want dat past dan wel beter bij mij. Ge kunt dan ineens de gelegenheid te baat nemen eens opnieuw te behangen ook. En eens over nieuwe gordijnen denken - zit gij dan prinseshééééérlijk te genieten van enkele poezen die op mij zitten te ravotten... Oóóóóverlopend van dankbaarheid gaan die dan af en toe van mij op u springen - vanzelfsprekend met ingetrokken nagels - om zich op uw schoot te nestelen en u spinnend te bedanken... Ziet ge dat leven al voor u?... Púúúúúúúúr genot... Onversneden lúúúúúst..."
En weer had de paal het verkeerd aangepakt, weer had hij een verkeerde snaar geraakt : "Watte? Wat denkt gij wel? Dat ik voor een stomme kattepaal mijn salon ga vervangen, ga behangen, nieuwe gordijnen ga laten maken terwijl ik zelf al niet meer weet waar mijn kop staat van 't werk?!!! Gij zijt zot zeker?! Sukkelaar! Gelijk gij kunt verleiden zoudt ge zelfs een paaldansclub nog failliet laten gaan."
En weer kon ik opgelucht buiten gaan. Zonder paal.

Maar bij de volgende ontmoeting ben ik bezweken. Toch zweeg de paal toen in alle talen. Maar toen sprak Paal, sorry Paul, : "Amai schat, is hem dat nu?! Jawadde das inderdaad knap! Daar zouden onze boys zéker blij mee zijn! En die is nu toch niet zó lelijk van kleur dat hij niet in de living kan staan? Ja, die pakken we mee! En denk eens aan de tijdswinst omdat we hem niet meer zelf moeten monteren?!!!"
Waar had ik die woorden onlangs nog gehoord?...

Omdat ik in die winkel nogal een goede klant ben (ah ja, 7 monden die moeten gevoed worden, om over de bekken van mijn visbestand nog te zwijgen) moest ik niet wachten tot de nieuwe voorraad binnenkwam en kreeg ik inderdaad 't etalagemodel mee. Het stond een beetje wankel in mekaar maar het spaart toch een uurtje onderdeel-uitzoek-plezier uit...

Ta-da-da-dáááááá!!...  Hier is hij dan!
Maar ik heb de verleiding toch lang kunnen weerstaan deze keer hé?



De bomma aller klim- en krabpalen!!! (Niet de linkse op de foto hè!)
Aangezien mijn echtgenoot de nieuwe aanwinst zo charmant vindt dat hij hem zelfs een plaats in de living wou geven moest het gevaarte wel door de tuin, door heel onze lege winkel, via de trap naar de eerste verdieping, vervoerd worden... Op zo'n moment is een voorgemonteerde paal al iets minder interessant. Nog voor we met ons monster boven waren had Nemuri Neko al niet aan de verleiding kunnen weerstaan er in te klimmen...



Toen 't gevaarte door de living gedragen werd zat Mathurin al in 't holletje.



Misschien vinden ze een bewegende kattenpaal nóg leuker en kunnen we onze oude dag vullen door met die paal rond te gaan wandelen. Ge moet toch íets doen om 't leven van uw beesten wat aangenaam te maken?

Nu moet hij nog wel vastgezet worden natuurlijk. En er zit ook nog een los zakske met vijskes bij...

Maar dat is voor de volgende keer!