Een echt weekend-filmke...

Een klein handig dingske, vooral voor singles... Een pizzasnijder!
Maar ge kunt er ook deeg mee snijden, met wat moeite zelfs Gyproc-platen, hoewel daar waarschijnlijk andere messen beter voor geschikt zijn.



Zeker niet iedereen die het opgelost heeft heeft het ding in huis maar ze hebben het toch allemaal maar weer herkend! Dus... dikke proficiat Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy, Kathleen, Klaproosje, Redpoppy, Nand, Maria, Ritje, Lisette, Sus, Fernanda en Vif!

Die reuze kattenklimpaal stond me in diverse dierenwinkels al maanden hypnotiserend aan te staren en telkens ik voorbij kwam fluisterde hij me zachtjes toe. Zijn diepe verleidende stem fezelde :
"Neem mij mééééé!!! Kóóp mij!!! Uw kroost gaat u zóóóóó dankbaar zijn... Néé, ik ben écht níet lelijk... Ik ben van de laatste generatie krabpalen, wij worden niet meer noodzakelijk in bordeelroze of fluogeel gemaakt... Ik ben zacht beige... Een kleur die nu eens écht bij àlles past... Ik ben zelfs mooi... Kom, laadt me in uw auto, ik kan er makkelijk in... Met uw druk leven verwaarloost ge uw kroost, ik kan hun de broodnodige troost bieden... Ik zal uw geweten ontlasten... Uw zonden vergeven... Kóóóóóp mij!!!..."

De laatste weken stond hij zelfs in aanbieding. Aan -25%... Toen sprak de paal :
"Speciáál voor úúúúú hebben ze mij afgeprijsd... Zoudt gij voor een prikje uw zogenaamd 'geliefde' kroost mij nu nóg niet gunnen?... Ge kunt toch niet zóóó zuinig zijn dat ge gaat wachten op nóg een afprijzing?... Dat kunt ge toch niet maken?... Want dan begint uw zuinigheid op die van uw mama zaliger te trekken en dat is toch wel 't láááátste wat ge zou willen? Nietwáááár?.... Vraag míj... Mij persoonlijk... zoals ik hier sta... Ge moet me dan zelfs niet eens meer monteren... Wat een besparing van werk en tijd toch weer... daar zijt ge wel gevoelig aan in deze drukke tijden hè?... Komáán, geef nu toe... Denk eens aan die dankbare oogskes van uw beestjes waar ge weer zo verliefd naar gaat zitten kijken..."
En toen deed die paal plots een stommiteit, hij fluisterde : "Ik zal zelfs uw meubelen redden... Uw lievelingen zullen met mij in huis nóóóóit aan uw zetels krabben, uw huis gaat éééééuwig onbeschadigd blijven."
Dát was er nu echt over. Ik heb de paal eens heel vies bekeken en geantwoord : "Daar had ge dan maar vroeger mee moeten afkomen. Mijn salon ís al een krabpaal. Een krab-ensemble zelfs. In 't schoon blauw dan nog. 't Past bij mijn salon. Ah nee, sorry, 't is mijn salon."
En weer liet ik de paal staan. Boos, en blij dat ik van zijn gezaag vanaf was.

Tot de volgende ontmoeting de paal mij timide met zachtjes geloken ogen aankeek en zijn zwoelste pluchen stem liet klinken : "Sorry van die uitspraak van vorige week... Maar ge moet naar de toekomst kijken... Ik weet het schatteke, dat kunt ge in uw huidige situatie moeilijk, ge zijt een beetje depri, maar toch... Luisssssster... Als uw katten nú aan mij leren krabben dan weten ze dat dat mag. Ze gaan uw salon niet meer boeiend vinden en 't gewoon links laten liggen. Of rechts natuurlijk, dat hangt er van af waar ge mij gaat zetten. En dan... dan... kunt gij een nieuw salon kopen! Eindelijk eens een kado voor uzelf... Een nieuw ongerafeld salon dat voor de ééééééuwigheid zo netjes gaat blijven omdat uw lievelingen in mij hangen te zwieren... Wat een toekomstbeeld toch hè?... Kunt ge 't u al voorstellen?... In een zacht salon - misschien best geen blauw maar een beige of een bruin, want dat past dan wel beter bij mij. Ge kunt dan ineens de gelegenheid te baat nemen eens opnieuw te behangen ook. En eens over nieuwe gordijnen denken - zit gij dan prinseshééééérlijk te genieten van enkele poezen die op mij zitten te ravotten... Oóóóóverlopend van dankbaarheid gaan die dan af en toe van mij op u springen - vanzelfsprekend met ingetrokken nagels - om zich op uw schoot te nestelen en u spinnend te bedanken... Ziet ge dat leven al voor u?... Púúúúúúúúr genot... Onversneden lúúúúúst..."
En weer had de paal het verkeerd aangepakt, weer had hij een verkeerde snaar geraakt : "Watte? Wat denkt gij wel? Dat ik voor een stomme kattepaal mijn salon ga vervangen, ga behangen, nieuwe gordijnen ga laten maken terwijl ik zelf al niet meer weet waar mijn kop staat van 't werk?!!! Gij zijt zot zeker?! Sukkelaar! Gelijk gij kunt verleiden zoudt ge zelfs een paaldansclub nog failliet laten gaan."
En weer kon ik opgelucht buiten gaan. Zonder paal.

Maar bij de volgende ontmoeting ben ik bezweken. Toch zweeg de paal toen in alle talen. Maar toen sprak Paal, sorry Paul, : "Amai schat, is hem dat nu?! Jawadde das inderdaad knap! Daar zouden onze boys zéker blij mee zijn! En die is nu toch niet zó lelijk van kleur dat hij niet in de living kan staan? Ja, die pakken we mee! En denk eens aan de tijdswinst omdat we hem niet meer zelf moeten monteren?!!!"
Waar had ik die woorden onlangs nog gehoord?...

Omdat ik in die winkel nogal een goede klant ben (ah ja, 7 monden die moeten gevoed worden, om over de bekken van mijn visbestand nog te zwijgen) moest ik niet wachten tot de nieuwe voorraad binnenkwam en kreeg ik inderdaad 't etalagemodel mee. Het stond een beetje wankel in mekaar maar het spaart toch een uurtje onderdeel-uitzoek-plezier uit...

Ta-da-da-dáááááá!!...  Hier is hij dan!
Maar ik heb de verleiding toch lang kunnen weerstaan deze keer hé?



De bomma aller klim- en krabpalen!!! (Niet de linkse op de foto hè!)
Aangezien mijn echtgenoot de nieuwe aanwinst zo charmant vindt dat hij hem zelfs een plaats in de living wou geven moest het gevaarte wel door de tuin, door heel onze lege winkel, via de trap naar de eerste verdieping, vervoerd worden... Op zo'n moment is een voorgemonteerde paal al iets minder interessant. Nog voor we met ons monster boven waren had Nemuri Neko al niet aan de verleiding kunnen weerstaan er in te klimmen...



Toen 't gevaarte door de living gedragen werd zat Mathurin al in 't holletje.



Misschien vinden ze een bewegende kattenpaal nóg leuker en kunnen we onze oude dag vullen door met die paal rond te gaan wandelen. Ge moet toch íets doen om 't leven van uw beesten wat aangenaam te maken?

Nu moet hij nog wel vastgezet worden natuurlijk. En er zit ook nog een los zakske met vijskes bij...

Maar dat is voor de volgende keer!

Komaan snoepers, oude én jonge... De foto van de laatste kans... Vanuit een totaal andere invalshoek gezien krijgt ge dit...



Reeds opgelost door Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy, Kathleen, Klaproosje, Redpoppy, Nand, Maria, Ritje, Lisette, Sus en Fernanda!

Donderdag, 16 juli 2009.

Costa Luminosa, op zee

7. Rust roest. Zeker op een boot.



Eén van de vele schermen aan boord.
Onderweg van Noordkaap naar Spitsbergen.

Gisterenavond hebben we ’t een beetje gezellig laat gemaakt met onze Hollandse kennissen. Tja, ’t blijft altijd maar licht dus je verliest alle besef van tijd. Nu zijn we doodmoe. Het is een "dag op zee" maar dat betekent helemaal niet dat het een rustdag is. In tegendeel. Het alarm op mijn gsm heeft vandaag tot vier maal toe moeten verwittigen voor een “belangrijke” afspraak. Op reis heb ik normaal zelfs niet eens een gsm op zak...



Iets wat voor yoga-les moest doorgaan. Wegens groot succes gevolgd door 8 mensen.
Op een totaal van 2500 passagiers....
Volgens mij is yoga toch een meditatieve bezigheid?...
Vanwaar dan weer die keiharde new-age-muziek en het dansfilmpje op 't scherm?...

Geef deze les op een iets intiemer plekje zonder keihard lawaai
en er zouden veel meer mensen opdagen. Maar maak dat eens wijs aan een Italiaan...

We moesten vroeg uit bed wilden we de passage langs Bereneiland zien. Hoewel ’t hier allemaal aan boord te doen was werd dat toch weer een avontuur op zich…

Jammergenoeg hadden ze het uur op ons dagelijks informatieblad dan ook nog verkeerd gedrukt. Stonden we nog een uur te vroeg aan de koude reling te turen ook! Hadden we ons dus weer voor niets gek gehaast met ons ontbijt. Ik was dan aan een officier gaan vragen of we het eiland langs stuurboord of bakboord gingen passeren. In ’t eerste geval kon ik lekker van op mijn eigen terrasje kijken en moest ik niet boven op dek gaan staan uitwaaien om het te kunnen fotograferen. En ja, we hadden geluk! Dus wij lekker terug naar huis en maar wachten… Plots horen we een lage sonore “Toet” en roepen ze via de intercom dat Bereneiland in zicht is. En waar ligt het? Aan bakboord! Dat werd dus rennen en zoals gewoonlijk naar de verkeerde kant.

In onze haast kwamen we aan de verkeerde lifthall waar de liften maar tot op de 9^de verdieping gaan,…vervolgens belandden we op een verdieping waar we geen deur naar 't dek vonden. Wéér terug een trap afgecrosst om uiteindelijk helemaal tot achteraan de boot te moeten lopen om een deur naar buiten te vinden. En wat zagen we dan? Een bar en dor eiland met enkele gletsjers dat enkel gebruikt wordt voor wetenschappelijke onderzoeken. Echt veel was er dus niet aan te zien. Maar het had ons wel een goede fitness opgeleverd. Veel trappen, lange gangen, en dat allemaal al rennend. Dat kan niet slecht zijn voor de cholesterol. Het was ronduit ijzig aan dek. Je waaide weg en je neus vroor ter plekke af. Langer dan 10 minuten was ’t niet vol te houden.













Zonder sjaal, zonder muts, zonder handschoenen... Alleen met een knalrode neus.
Dat zijn de échten.

Toen ik even later nog vanop de zwembadverdieping een foto wou nemen en een paar seconden een raampje op een spleetje zette, om niet door de getinte ramen te moeten fotograferen, stond de boot bijna op stelten! De Italiaanse senioren gilden als mezzo-sopraantjes dat ze tijdens die 5 seconden een verkoudheid zouden kunnen oplopen. Tja, dan moet je echt wel een cruise doen die bijna tot aan de noordpool gaat… Zo zitten er ook steeds mensen in ’t restaurant die persé de middernachtzon willen zien maar als ze dan heel even schijnt 't tijdens 't diner moet de maître d’hotel wel onmiddellijk de gordijnen dicht doen want anders schijnt de zon in hun ogen…. Gaat met zo’n soldaten naar den oorlog…





En dat was dan Bereneiland. Veel land weinig beer.

Voor al dat verloren geloop aan boord hebben we zelfs al enkele dagen geleden een nieuwe manier van poseren uitgevonden. Japans poseren is momenteel even “out”. Nu poseer ik als “De Schreeuw” van Munch. Ik vind dat dit in Noorwegen, en zeker op zo’n stress-cruise, beter gepast is. Op het schilderij van Munch staat een gezicht met de mond wijd, het slaakt een wanhoopskreet. Het figuurtje drukt zijn wangen samen met zijn handen en zo wordt zijn mond een langerekte O. Dus zo poseer ik nu, en ik moet zeggen ik heb al een leuke verzameling Munch-jes. Zeker op dagen als vandaag groeit die flink aan.



Eentje uit de collectie "Munch"-skes.

Na het ontbijt hadden we recht op onze gratis gezichtsbehandeling in de Samsara Wellness. Best leuk, ware het niet dat die mensen je uiterlijk nogal erg afkraken om achteraf toch maar zoveel mogelijk produkten te kunnen verkopen. ’t Is hun deze keer nog gelukt ook want inderdaad, ik hèb gigantische wallen onder mijn ogen, mijn huid  ís veel te droog en de aders op mijn wangen beginnen te springen. (Hoe zou dat hier nu toch wel komen? In deze aangename droge gierende poollucht?...) Dus ja, ik ben met open ogen - en de zakken eronder - in de commerciële val gelopen en ben met enkele wondermiddellen buitengekomen. Ik heb me dus deze keer letterlijk én figuurlijk dingen laten aansmeren. Maar vanaf nu blijf ik daar ver uit de buurt want de kapper heeft ook al opmerkingen gemaakt over mijn haardracht en van mijn loswapperende pels blijven ze af. Zeker weten. Toen ik Paul de mannenafdeling zag verlaten kwam hij ook enigszins beschaamd met een zakske vol duur spul aangestapt… Zelfs de stoersten gaan hier dus voor de bijl.

We zullen het eens van een andere kant bekijken...



Toch reeds opgelost door Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy, Kathleen, Klaproosje, Redpoppy, Nand, Maria en Ritje!

Zeg nu zelf... Zo'n kereltje vráágt toch gewoon om een serieuze klimpaal...



Hier kan geen ladderke staan of binnen de minuut wordt het beklommen...
Ik denk dat mijn jongens in hun vorig leven vakmannen geweest zijn. Hopelijk betere dan diegenen waar ik de laatste tijd mee te maken heb gekregen...
Ooit... als ik terug wat moed heb laat ik wel eens foto's zien van de "meer-dan-dramatische" binnenafwerking van 't "verandake". Maar momenteel heb ik wel ergere katten te geselen dan een stom mislukt verandake.



Nemuri Neko : "Tja, de rest van uw problemen zijn zelfs voor ons een beetje zwaar, maar dat verandake willen wij met liefde en plezier terug slopen hoor... 't Is natuurlijk pvc, dat duurt wel wat langer.... Wij werken persoonlijk liever met hout... Maar met de binnenafwerking kunnen we toch wel binnen de week klaar zijn als ge wilt. Zullen we een offerte sturen of beginnen we er gewoon al aan? Ah ge schrikt?! Jaja wij zijn rappe aannemers en direkt beschikbaar! Dat zijt ge ook niet gewoon natuurlijk..."

En morgen... hopelijk  nog eens tijd voor een brokje reisverhaal...

De juiste antwoorden vliegen hier binnnen!... Is iedereen ondertussen single geworden ofzo?...
En ik weer denken dat 't deze week moeilijk ging worden... Jullie zijn echt niet in te schatten!



Reeds opgelost door Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy, Kathleen, Klaproosje, Redpoppy, Nand en Maria!

Geen tijd voor eigen werk.
Maar niet getreurd want zoiets moois zou ik toch nooit zelf kunnen bereiken...

Er bestaat een fantastische dans die "de dans van de duizend handen van Guan Yin" heet. Als je het gezien hebt dan begrijp je wel dat hier een zeer strakke timing en coördinatie voor nodig is.
Het is al bijzonder knap, om dit voor elkaar te krijgen met 'gewone' mensen, maar, even voor de duidelijkheid: alle 21 mensen die je ziet dansen zijn doofstom!!! Ze vertrouwen volledig op de signalen die de vier trainers, op alle hoeken van het podium geven. Het is heel bijzonder.
Deze show werd voor het eerst internationaal gepresenteerd, op de Paralympics van 2004 maar wordt al jaren uitgevoerd door de Chinese Disabled People's Performing Art Troupe.

Ze reizen tegenwoordig over heel de wereld met hun show. Deze show is opgenomen in Peking op het voorjaarsfestival 2004 in Beyjing.  Geniet ervan!

Mijn voorwerp blijkt geliefder dan verwacht...



Reeds opgelost door Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith, Steven, Veveke, Marleen, Lange Lou, Renee, Derktje, Opapat, Dolfijn, Mieke, Rudy en Kathleen!

't Valt precies goed mee qua moeilijkheidsgraad! Er hebben al 9 mensen het gevonden van de eerste foto!!!



Proficiat Jan, Chrisje, Luk, Kaatje, Ron, Geert, Nilleke, Lilith en Steven!

Hoofdstuk 6.
Deel 3 : Een landschap als een zompige spons.

Knut, de taxichauffeur, die zich ondertussen bewust was geworden van mijn liefde voor beestjes kwam op ’t idee ook even binnen te wippen bij de King Crab Farm. Daar zaten de gekende Kamchatka krabben. Beesten als voorhistorische reuzespinnen van wel 5 of 6 kilo. De oudste die ooit ontdekt werden hadden een spanwijdte van maar liefst twee meter! De exemplaren hier waren een flinke halve meter tot 80cm breed. Ik had geluk, er waren geen andere bezoekers, en ik kreeg de lederen handschoenen van de man en mocht een krab uit het aquarium vasthouden. Hij leerde me hoe het moest want een beet van de scharen kan heel slecht aflopen.



Die krabben zijn oorspronkelijk afkomstig uit Japan, vervolgens zijn ze door de Russen in de buurt van Siberië uitgezet en na twintig jaar zijn ze al tot hier gemigreerd. De vissers moeten er zelfs niet eens veel moeite voor doen om ze te vangen, de zee zit er hier vol van.



Toeristen die "de stoere" willen uithangen en hier rondlopen zonder muts of sjaal...
worden er wel heel verkrampt uitzien vind ik.

De krabbenman had op de bovenste verdieping van zijn huis een mini-museumpje gemaakt over hoe ’t dorpje er hier vroeger uitzag, heel trots liet hij de foto’s zien. Ondertussen wierp ik een oogje door ’t raam en zag ik op de berg een kudde rendieren staan grazen!! Ik wist niet hoe snel ik buiten moest raken, gelukkig ging ’t raam niet open of ik was er door gesprongen. Paul en Knut moesten het maar aan de lieve man uitleggen maar ik spurtte er van door. De berg op. De rendieren achterna. Prachtig! Ze graasden op de steile hellingen van de zompige bergen achter de huizen. Ik voelde me net op een spons lopen, ik werd hoe langer hoe doorweekter, zag er bijna net zo haveloos uit als die ruiende rendieren met hun loshangende pelsen, maar ik kreeg ze wel van dichtbij op foto. Een heerlijk moment.





"Madam toch! Ge zou eens moeten zien hoe ge er uit ziet..."



Brillen, lenzen, alles dampt aan van de nattigheid...
Maar 't wordt er alleen maar romantischer door.

Ondertussen kreeg Knut een oproep van de taximaatschappij waar hij toch in godsnaam bleef?... Er moet konstant 1 van de 7 taxi’s in ’t dorp zijn voor noodgevallen en ’t was eigenlijk ondertussen zijn beurt geworden voor de dorpsdienst… Dus moest hij jammer genoeg zo snel mogelijk die 20 kilometer die we ondertussen verder gezworven waren gaan inhalen. De man was zo charmant dat hij vanaf dat moment zelfs zijn taximeter afzette! Hij had echt spijt dat hij terug moest want hij vond het ook een tè gek tochtje. Zo eens iets heel anders dan mensen heen en weer naar de Noordkaap te rijden.



Knut dropte ons aan een supermarktje waar we alcoholvrij bier konden kopen (dat ze in dit land mijn favoriete drankje verkopen was een ontdekking die Paul in Geiranger al gedaan had) en we namen afscheid met een flinke fooi! Iemand die zo prettig in de omgang is, me zoveel rendieren had laten zien en me nog zo’n onverwacht fijne namiddag bezorgd had verdiende dat wel.

In de supermarkt kwamen we tot de ontdekking dat een fles cola 3 euro kost en een blikje alcoholvrij bier nog geen euro. Het echte bier daarentegen was wel heel duur. Bij ’t buitengaan bleek ook dat er op blikjes statiegeld betaald wordt zodat de mensen het leeggoed terugbrengen en het niet in de natuur terecht komt. In ’t midden van de winkel staat een machine waar je je lege blikken in werpt, ze worden geplet, en ondertussen wordt er een tegoedbon geprint. Geweldig systeem.
We waren zo blij met ons pintje dat we er direkt eentje op straat opgedronken hebben, als echte clochards. Geleund tegen een grote vuilbak als barmeubel. Een goddelijk moment. Daarna hebben we rillend nog wat berenfoto’s genomen want de regen was eindelijk opgehouden. Schitterend om mijn beren samen met mijn “twee Noren” te laten poseren in zo’n vissershaventje.



Clochard in Honnigsvag.



Mijn heerlijk "nieuw samengesteld gezin" van deze reis.
Ik voel de inspiratie opborrelen.
Er zou  nu alleen wat extra schrijftijd moeten opborrelen....





Deze pose noemt beslist de "bevroren glimlach".
Om dit terug goed te krijgen zal er dringend iets sterks moeten op-"borrelen" vrees ik.

Rillend en verkleumd trokken we vervolgens terug naar de aanlegplaats van de tender. Het personeel van de cruise had daar ondertussen een standje opgezet met hete koffie en thee. Erg attent, want hun passagiers waren niet in al te beste doen zo te zien. Paul kon niet meer filmen want die kon zijn handen niet meer bewegen van de kou dus gaf ik hem mijn super dikke wanten en hij begon er onmiddellijk poppenspel mee te spelen. Aangezien je in zo’n tender met zijn 120 op mekaar gepakt zit zullen de collega-toeristen weer bepaalde gedachten gehad hebben over onze mentale leeftijd. But who cares! Zolang we maar lol hebben op onze manier.



Zijn "Munch"-ske wordt al wel heel goed. Hij heeft dan ook een goede coach.

Uiteindelijk bleken we nog veel leukere dingen gezien te hebben dan al de mensen die excursies met de autocars gemaakt hadden, en was ‘t zelfs nog voordeliger geweest. We hadden ons een hele namiddag een kriek geamuseerd voor 1600 Noorse kronen, mijn Sami-amuletje, ‘t internetcafé en rendiertje “Ogen” inbegrepen. Een taxi is niet goedkoop maar de prijzen die ze hier aan boord voor de excursies aanrekenen zijn ook niet min. En de Noren kennen iets van inkomprijzen… Om het terrein van de punt van de Noordkaap te bezoeken kost het inkomticketje maar liefst 25 euro… Om op een rots in de mist te staan koukleumen, 14 beeldhouwwerken van kinderen te bekijken, een oubollig museumpje te mogen bezoeken, en een film te mogen zien voor ’t geval ’t buiten toch echt te bewolkt en te nevelig is dat ge zelfs niet eens ziet waar de kaap eindigt… Geef mij dan maar mijn rendieren, mijn Lappen, mijn krabben, plezante Knut, en een lekker blik alcoholvrij bier! Naast een vuilbak.
Een van mijn beste maten zegt altijd dat, hoe slecht er iets op een bepaald moment ook uitziet, het toch de moeite is om verder te gaan omdat ’t leven van ’t één ogenblik op ‘t ander ineens een stuk plezanter kan worden. En hij heeft gelijk. Want het verschil tussen ’t stresserende begin van deze dag en ’t hilarische einde was wel echt enorm.

Terug thuis zijn we naar de sauna gesprint om alle half-bevroren onderdelen te laten ontdooien. Na enkele zeer uitgebreide opwarmingsbeurten in ’t stoombad, ’t bubbelbad, de sauna (al genietend van de afvaart uit Honningsvag door de panoramische ramen!) en even rust onder ’t solarium, ons vervolgens overgeven aan een even uitgebreid als lekker diner. Met onder andere de beste canard à l’ orange die ik al ooit gegeten heb!
We hadden ondertussen de relatieve beschutting van de Noorse fjorden achter ons gelaten en waren terug op volle zee, wat duidelijk voelbaar was. Het was zo mooi om aan tafel de golven tegen de zijkant van de boot te komen zien aanrollen en openspatten, en ondanks de ruwe zee bleef de boot in verhouding redelijk stabiel. Om 10 uur ’s avonds kwam de zon zelfs nog even van tussen de wolken piepen en baadde alles even in een stralend licht.



Een hartverwarmend tafereel :
Een gelukkig mens met warme voeten in een warm restaurant wachtend op warm eten.



We zijn amper 6 dagen onderweg en ik zie er al uit of ik van vermoeidheid
met mijn snuit in mijn bord ga ploffen.
Dat gaat er niet op beteren...

We waggelden terug naar onze kajuit, zeilend van links naar rechts en kwamen onze toffe Nederlandse kennissen van de Geirangertrip tegen. In de minst lawaaierige bar hebben we gezellig zitten verbroederen. Maar omdat de zon niet ondergaat heb je ook geen tijdsbesef meer en kan verbroederen wel eens flink langer uitlopen dan gepland. Mijn schrijfuurtje is er dan ook overgeschoten. Ik ben als een blok op mijjn bed gevallen en zalig in slaap gewiegd door het zachte rollen van de boot… Eindelijk dan toch eens een klein beetje een “boot”-gevoel. Maar niet iedereen zal daar ’t zelfde over gedacht hebben want de kotszakskes waren alweer uitgedeeld.



En toch nog weer eens even opstaan om de middernachtzon te zien...



Of beter : de middernachtswolk?...



Het geweld van het water rond de boot... gezien van over de reling van mijn terrasje.
Ik krijg er niet genoeg van.
Maar eigenlijk zou ik nu toch écht wel moeten gaan slapen...

Meer foto's van deze grijzelige maar heel plezante dag zien? Kijk maar in 't album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen6Honnigsvag?authkey=Gv1sRgCMfWkYWLi7DiKw#

Gewoon eerlijk : 't is deze week niet simpel.
Niet iedereen heeft dit ding in huis. Maar 't wordt ook moeilijk om dingen te vinden waarvan ik zeker weet dat iedereen ze bezit... Desalniettemin is dit een bekend ding, en ge moet het zeker niet zelf gebruiken om te weten wat het is. Maar gemakkelijk...  nee, dat vind ik het toch niet.
Dus heb ik maar foto's gemaakt die het niet te moeilijk maken en die veel laten zien...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Toch iets dat ge in deze tijd van 't jaar veel ziet liggen zo'n pompoen? In de winkel, in de tuin, naast de deuren? Was dat nu zo moeilijk?...

De mijn is momenteel fotomodel. Over een paar weken wordt ze in de soep gedraaid. Eindelijk nog eens een fotomodel waar tenminste eten aan is. Héél wat anders dan de graatmagere modellen op "Madammeke'" haar catwalk. Zij zal aan die van haar minder eten hebben.



Opgelost en waarschijnlijk al in de soep geëindigd bij Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke, Veveke, Renee, Fernanda, Ritje, Vifke, Derktje, Ritje, Vifke, Luk, Kaatje, Sjoeke, Ron, Ritje, Vifke, Luk, Kaatje, Lisette, Yvette!
En ik zal Marleen ook maar meerekenen want uiteindelijk was ze na een week sukkelen toch al aan iets dat eindigde op "-oen" geraakt.
't Is de goede wil die telt in de wereld, niet altijd de resultaten.



Mathurin : "Vervelend. Stierlijk vervelend... Fotoraadsels maken van dingen die te groot zijn voor mij om mee te kunnen gaan voetballen. Mag 't morgen terug iets kleiner zijn aub?"

De laatste weken figureren mijn jonge katers nogal veel op 't blog. Ge vraagt u waarschijnlijk af waarom.
Sinds enkele maanden heb ik niks dan pech, alles wat ik aanpak mislukt en de ene tegenslag volgt de andere op. Heb ik iets opgelost dan krijg ik de volgende dag gegarandeerd een nieuw serieus probleem op mijn bordje. 't Is om de moed van te verliezen. Sommige dagen voel ik mij als die arme clown in 't circus die 12 borden op stokjes moet laten ronddraaien door van het ene naar het andere te rennen. Als 't me allemaal teveel wordt en weer maar eens een van mijn borden van zijn stok gevallen is vind ik veel troost bij mijn beestjes.

Heel lang geleden heb ik ooit nog eens 't geluk gehad om twee poezen te hebben die met mekaar wilden spelen. Meer nog, ze waren stapelverliefd op mekaar. Thomas had ik half-doodgebeten gevonden in een verlaten fabriek. En Sidi was een doodziek babypoesje dat we uit Tunesië gesmokkeld hadden. Eens ze met mekaar hadden kennisgemaakt werd het liefde op 't eerste zicht. Altijd samen in 1 bolleke gekruld in een zetel, altijd samen op pad. Wreed genoeg heeft mijn buurman ze doodgeschoten.

Aangezien mijn roedel altijd bestaat uit vondelingen zijn de leeftijdsverschillen steeds nogal groot. Bij een vondeling hebt ge natuurlijk niet te kiezen hoe oud hij is, welke kleur hij heeft en of 't een kater of een kattin is. 't Is waarschijnlijk een beetje als kinderen krijgen. Ge krijgt wat er zich aandient en zijt daar heel gelukkig mee.

Maar sinds vorig jaar de jonge Mathurin bij ons aanbelandde en dit jaar Nemuri Neko weet ik eindelijk weer hoe wezenloos plezant het is om twee jongen katten te hebben die samen kattenkwaad uithalen en in mekaar echte speelkameraden gevonden hebben. Ware spitsbroeders. Prachtig gewoon!
Ik zou iedereen die een poes in huis neemt vanaf nu altijd aanraden : neem er twee! Adopteer de twee grootste speelvogels uit het nest! Twee ravottende beesten zijn nog duizend maal plezanter dan 1 donzige lieverd. Het lijkt wel of ge constant katten-comedy-tv kunt kijken. Ze leiden uw aandacht af van miserie en laten u lachen. Vandaar dat ik er ook zo veel speelgoed voor verzamel. Ik wil dat ze zo lang mogelijk jong en speels blijven en dat is iets waar ge een kat in kunt helpen.

Ik ben dus helemaal niet gek geworden met al mijn kattenspeelgoed hier in huis. Vroeger had ik 't allemaal liever netjes en ordelijk. Voor alles een plaats en alles op zijn plaats. En alle kleurtjes moesten harmoniëren tot in 't absurde. Met ouder te worden heb ik t allemaal liever knus en plezant, 't zicht interesseert me gene choco meer. Laat de grond maar vol kattenspeelgoed liggen (poco pech : ze maken dat nu eenmaal in de schreeuwerigste kleuren) waartussen mijn katten heerlijk kunnen dollen. Ik ben gewoon dolgelukkig met mijn twee boys die ervoor zorgen dat ik op de somberste momenten toch nog kan lachen. Liever een huishouden met wat rommel en veel plezier, dan een design huizeke en steriel.

Dus ja, god weet, misschien, komt er één van deze dagen nog een stukske speelgoed bij?...
Daarvoor zult ge de vervolgverhalen moeten volgen. Jammer wel dat ik de tijd niet meer heb om ze zoals vroeger met tekstballonnetjes te maken...



Een kat in uw armen houden is ook heel ontspannend...



... vooral voor hemzelf...

Meer kan ik echt niet meer laten zien hoor!



Reeds opgegeten, sorry, opgelost, door  Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke, Veveke, Renee, Fernanda, Ritje, Vifke, Derktje, Ritje, Vifke, Luk, Kaatje, Sjoeke en Ron!

Hoofdstuk 6.
Deel 2 : "Miss Moose" bij "Rudolph-the-Rednosed-Reindeer".

Goddank was het taxihuisje deze keer niet verlaten en vond ik er een heuse mens! Ik trachtte hem uit te leggen dat ik rendieren wou zien, ik probeerde het in ’t Engels met het woord “moose” maar daar kwam ik niet ver mee. Gelukkig is een rendier uitbeelden niet moeilijk. Ge spert uw vingers van beide handen open, houdt ze naast uw kop en met wat goede wil hebt ge een gewei. De taximan vond mijn pantomime hilarisch en beloofde me ons na zijn volgende ritje mee te nemen. Hoewel hij opmerkte : “There are 6000 rein on the island but of course I don’t know where they will be… They just wander around…” Dus stelde ik hem voor naar de toeristische nederzetting van de Lappen, die officiëel Sami heten, te rijden, daar zou ik er toch beslist al een paar kunnen zien. Ik legde mijn normen al maar weer een beetje lager.



Miss Moose in 't taxikantoortje.
Op zo'n manier moeten ze toch weten dat ik niet naar een olifant op zoek ben nietwaar.

De man was overduidelijk gecharmeerd door mijn doorzettingsvermogen en mijn bereidheid er zo ongeveer álles voor over te hebben om die beesten te zien en vroeg ons over een kwartier terug te komen. Een nuttige tijd die we konden gebruiken om nog even te gaan internetten want hier aan boord lukt het echt niet, maar laten ze je ondertussen wel veel betalen. In het dorpje zelf is buiten wat vissersboten en een museumpje niks te zien. En ondertussen regende het fijntjes verder… We werden alvast "moes"-nat.

Een kwartier later stormde ik terug in blijde verwachting het taxihuisje binnen en mijn reputatie was me al voorgegaan. Ik stond al bekend als “Miss Moose” die Noorwegen écht niet ging verlaten alvorens rendieren te zien. Onze enorm lange Noorse taxichauffeur, Knut, kwam iets later ook binnengestapt en we konden vertrekken. Eén van de 7 taxi’s was eindelijk van ons! Mijn blijdschap kon niet op! We gaven de man carte blanche zolang hij maar rendieren tevoorschijn zou toveren. Een heerlijk mens met voldoende zin voor humor die met plezier aan de “search for rein in the rain” wou beginnen.

Het gebied rond de Noordkaap is heuvelig maar kent enkel een lage begroeing. Bomen komen er totaal niet voor, wel heel veel sappig mos en gras en hier en daar een struikje. De bodem is sponzig, de natuur lijkt een beetje op die van de ruige Schotse hooglanden. Onderweg zagen we verscheidene houten staketsels die moesten verhinderen dat de sneeuw zich op de rijbaan op kon hopen. Nu ligt er maar heel weinig sneeuw want ze hebben net een hittegolf van 25° achter de rug, de meeste is gesmolten.



Sneeuwhekken.
De door de wind opgejaagde sneeuw komt op deze manier zo min mogelijk
op de rijbaan terecht. De weg wordt in de winter dan ook nog eens afgelijnd
met paaltjes anders is hij niet meer te onderscheiden van de rest van de heuvel.

Halverwege de Noordkaap kwamen we aan twee tentjes waar we een jong Samikoppel troffen. De man ging onmiddellijk een rendier van de berg halen en kwam met een albino terug! Eentje met een rozig gewei en een rozige neus. Rudolph the Red-nosed Reindeer bestaat dus!!!
De man sprak perfect Engels en we mochten hem alles vragen. Het dier dat hij ons liet zien was ongeveer 4 jaar oud en volgroeid. Hij had net zijn nieuwe gewei maar het was nog soepel en donzig. Aanraken mocht niet, de man was op een toffe manier zeer bekommerd om zijn beest.
De zesduizend rendieren die hier in de zomer rondlopen horen toe aan 5 families Lappen, in de winter trekken ze terug met hun kuddes naar de relatieve warmte van het zuidelijkere Lapland, dan wordt de Noordkaap te guur en is hier geen voer meer voor de dieren te vinden want alles ligt dan onder een dikke sneeuwlaag.
Als je meer dan 600 dieren bezit heb je geen recht meer op subsidie dus iedereen heeft hier zogezegd 599 rendieren. Begin ze maar te tellen als belastingscontroleur… Alweer een man met een zeer gezonde zin voor humor. Die Lap dus, niet die belastingscontroleur.





Héél moeilijk om mijn handen thuis te houden.
Dat zag er zo zacht uit, en daar dan niet mogen aankomen...
Aan dat rendier welteverstaan. Niet aan de Lap.

Een gezin wordt als rijk beschouwd als het meer dan 1000 dieren bezit maar je kan ook makkelijke rondkomen met een kudde van 500 stuks. We mochten ook hun tentjes bekijken, met een ketel boven een vuur en allerhande kledingstukken en laarsjes uit rendierleder gemaakt die aan de wandzeilen bengelden. Hij vertelde er vanzelfsprekend wel bij dat hij echt niet zo gek was om nog in zo’n ding te wonen, dat hij dan misschien nog wel de lokale klederdracht droeg en enorm van zijn werk genoot omdat het hem een intens contact met de natuur gaf, maar dat hij wel heel blij was met zijn houten huis, en dat hij internet en een gsm bezat. De man haalde echt het beste uit de combinatie van zijn twee leefwerelden.



Zo'n tentje is van binnen wel ruimer dan het er uit ziet.

We vroegen hem ook of ze hun dieren herkenden en die blijken gemerkt te worden aan hun gewei. Namen krijgen ze niet : “I’m not going to give a name to what I eat.” Toffe man, heel down to earth, spiritueel en duidelijk gelukkig. Uiteindelijk staat hij maar enkel tijdens de twee zomermaanden toeristen te woord, de volgende vier maanden is hij gewoon herder van zijn kudde en de rest van ’t jaar is hij in Lapland de dokter en tandarts van zijn dorp. Van een speciaal leven gesproken...

Na een lange babbel wilden we de man centen geven maar dat weigerde hij! Hij beweerde dat hij ’t een waar genoegen had gevonden eens met twee mensen te hebben kunnen praten in plaats van een kwebbelende groep van 60 man toe te spreken. Hij bleek deze ochtend al 20 autocars over zijn nederzettingske heen gekregen  te hebben en vertelde dat hem er nu nog 20 te wachten stonden dus dat ons gewoon gesprekje een leuk intermezzo voor hem geweest was…Ja tijdens de middernachtzonperiode klopt die man wel lange werkdagen... En dan met 4 cruiseschepen in "town"... Ik hoop dat hij niet telkens 't albino exemplaar gaat tonen want anders gaat hij nog 20 x 60 = 1200 keer "Wooooow!! Look! How nice! Rudolph really exists!!!" moeten aanhoren...

Om deze mensen toch iets te gunnen gingen we de blokhut binnen waar zijn vrouw een zeer aparte souvenirwinkel van gemaakt had. Ik wou er best een kleinigheid kopen. Ze maakten allerlei producten van rendierhoorn en huiden, verkochten natuurlijk ook de obligate pluchen ijsberen en zeehonden, maar ze hadden ook heel grappige houten gsm’s ineengeknutseld. Eindelijk een gsm die je niet kan stresseren.



De echtgenote van de Sami-"herder-dokter-tandarts".



De geluidloze gsm's...

Plots viel mijn oog op amuletten die ze zelf maakten van stukjes hout van de berkenstruik met middenin een schijfje rendierhoorn. In miniatuur was er hun mythologie op geschilderd. De vrouw kon er prachtig over vertellen.
Hoe niet de aarde maar de zon het middelpunt van hun leven was, en dat ze vele goden aanbaden - zoals het vuur en de wind - waar ze ook regelmatig aan offerden. Die goden woonden in een aparte wereld. In nog een andere wereld leefden de overleden mensen en dieren verder. Enkel de sjamanen konden beide werelden bezoeken tijdens een trance. Een hemel kenden ze niet maar daar hadden ze ook totaal geen behoefte aan want de levenden en de doden bleven toch steeds kontakt met mekaar houden via de sjamanen. Niemand raakte mekaar echt kwijt bij een overlijden. Ze leven verder in mekaars hart en kunnen mekaar na de dood enkel wat moeilijker bereiken.
Van zo’n mooie “godsdienst” wou ik zeker een amulet rond mijn hals dragen, temeer omdat deze mensen hem nog zelf gemaakt hebben ook. Natuurlijk hebben in Noorwegen “kleinigheden” geen “kleine prijsjes”, dat weten we ondertussen al.



Ondertussen zat Knut knus in de taxi te wachten. De Sami-man was dolgelukkig met dit druilerige weer, dan groeide ’t gras goed voor zijn kudde, een Noorse taxi-chauffeur daarentegen houdt toch meer van de zon. Ze zien ze dan al maar een paar maand per jaar, dus verkiezen ze ’t ook dat ze niet achter de wolken of nevels verdwijnt.


In volgende aflevering worden we misschien wel hoe langer hoe natter maar wordt het ook hoe langer hoe plezanter...