Mijn boys....

Meer kan ik echt niet meer laten zien hoor!



Reeds opgegeten, sorry, opgelost, door  Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke, Veveke, Renee, Fernanda, Ritje, Vifke, Derktje, Ritje, Vifke, Luk, Kaatje, Sjoeke en Ron!

Hoofdstuk 6.
Deel 2 : "Miss Moose" bij "Rudolph-the-Rednosed-Reindeer".

Goddank was het taxihuisje deze keer niet verlaten en vond ik er een heuse mens! Ik trachtte hem uit te leggen dat ik rendieren wou zien, ik probeerde het in ’t Engels met het woord “moose” maar daar kwam ik niet ver mee. Gelukkig is een rendier uitbeelden niet moeilijk. Ge spert uw vingers van beide handen open, houdt ze naast uw kop en met wat goede wil hebt ge een gewei. De taximan vond mijn pantomime hilarisch en beloofde me ons na zijn volgende ritje mee te nemen. Hoewel hij opmerkte : “There are 6000 rein on the island but of course I don’t know where they will be… They just wander around…” Dus stelde ik hem voor naar de toeristische nederzetting van de Lappen, die officiëel Sami heten, te rijden, daar zou ik er toch beslist al een paar kunnen zien. Ik legde mijn normen al maar weer een beetje lager.



Miss Moose in 't taxikantoortje.
Op zo'n manier moeten ze toch weten dat ik niet naar een olifant op zoek ben nietwaar.

De man was overduidelijk gecharmeerd door mijn doorzettingsvermogen en mijn bereidheid er zo ongeveer álles voor over te hebben om die beesten te zien en vroeg ons over een kwartier terug te komen. Een nuttige tijd die we konden gebruiken om nog even te gaan internetten want hier aan boord lukt het echt niet, maar laten ze je ondertussen wel veel betalen. In het dorpje zelf is buiten wat vissersboten en een museumpje niks te zien. En ondertussen regende het fijntjes verder… We werden alvast "moes"-nat.

Een kwartier later stormde ik terug in blijde verwachting het taxihuisje binnen en mijn reputatie was me al voorgegaan. Ik stond al bekend als “Miss Moose” die Noorwegen écht niet ging verlaten alvorens rendieren te zien. Onze enorm lange Noorse taxichauffeur, Knut, kwam iets later ook binnengestapt en we konden vertrekken. Eén van de 7 taxi’s was eindelijk van ons! Mijn blijdschap kon niet op! We gaven de man carte blanche zolang hij maar rendieren tevoorschijn zou toveren. Een heerlijk mens met voldoende zin voor humor die met plezier aan de “search for rein in the rain” wou beginnen.

Het gebied rond de Noordkaap is heuvelig maar kent enkel een lage begroeing. Bomen komen er totaal niet voor, wel heel veel sappig mos en gras en hier en daar een struikje. De bodem is sponzig, de natuur lijkt een beetje op die van de ruige Schotse hooglanden. Onderweg zagen we verscheidene houten staketsels die moesten verhinderen dat de sneeuw zich op de rijbaan op kon hopen. Nu ligt er maar heel weinig sneeuw want ze hebben net een hittegolf van 25° achter de rug, de meeste is gesmolten.



Sneeuwhekken.
De door de wind opgejaagde sneeuw komt op deze manier zo min mogelijk
op de rijbaan terecht. De weg wordt in de winter dan ook nog eens afgelijnd
met paaltjes anders is hij niet meer te onderscheiden van de rest van de heuvel.

Halverwege de Noordkaap kwamen we aan twee tentjes waar we een jong Samikoppel troffen. De man ging onmiddellijk een rendier van de berg halen en kwam met een albino terug! Eentje met een rozig gewei en een rozige neus. Rudolph the Red-nosed Reindeer bestaat dus!!!
De man sprak perfect Engels en we mochten hem alles vragen. Het dier dat hij ons liet zien was ongeveer 4 jaar oud en volgroeid. Hij had net zijn nieuwe gewei maar het was nog soepel en donzig. Aanraken mocht niet, de man was op een toffe manier zeer bekommerd om zijn beest.
De zesduizend rendieren die hier in de zomer rondlopen horen toe aan 5 families Lappen, in de winter trekken ze terug met hun kuddes naar de relatieve warmte van het zuidelijkere Lapland, dan wordt de Noordkaap te guur en is hier geen voer meer voor de dieren te vinden want alles ligt dan onder een dikke sneeuwlaag.
Als je meer dan 600 dieren bezit heb je geen recht meer op subsidie dus iedereen heeft hier zogezegd 599 rendieren. Begin ze maar te tellen als belastingscontroleur… Alweer een man met een zeer gezonde zin voor humor. Die Lap dus, niet die belastingscontroleur.





Héél moeilijk om mijn handen thuis te houden.
Dat zag er zo zacht uit, en daar dan niet mogen aankomen...
Aan dat rendier welteverstaan. Niet aan de Lap.

Een gezin wordt als rijk beschouwd als het meer dan 1000 dieren bezit maar je kan ook makkelijke rondkomen met een kudde van 500 stuks. We mochten ook hun tentjes bekijken, met een ketel boven een vuur en allerhande kledingstukken en laarsjes uit rendierleder gemaakt die aan de wandzeilen bengelden. Hij vertelde er vanzelfsprekend wel bij dat hij echt niet zo gek was om nog in zo’n ding te wonen, dat hij dan misschien nog wel de lokale klederdracht droeg en enorm van zijn werk genoot omdat het hem een intens contact met de natuur gaf, maar dat hij wel heel blij was met zijn houten huis, en dat hij internet en een gsm bezat. De man haalde echt het beste uit de combinatie van zijn twee leefwerelden.



Zo'n tentje is van binnen wel ruimer dan het er uit ziet.

We vroegen hem ook of ze hun dieren herkenden en die blijken gemerkt te worden aan hun gewei. Namen krijgen ze niet : “I’m not going to give a name to what I eat.” Toffe man, heel down to earth, spiritueel en duidelijk gelukkig. Uiteindelijk staat hij maar enkel tijdens de twee zomermaanden toeristen te woord, de volgende vier maanden is hij gewoon herder van zijn kudde en de rest van ’t jaar is hij in Lapland de dokter en tandarts van zijn dorp. Van een speciaal leven gesproken...

Na een lange babbel wilden we de man centen geven maar dat weigerde hij! Hij beweerde dat hij ’t een waar genoegen had gevonden eens met twee mensen te hebben kunnen praten in plaats van een kwebbelende groep van 60 man toe te spreken. Hij bleek deze ochtend al 20 autocars over zijn nederzettingske heen gekregen  te hebben en vertelde dat hem er nu nog 20 te wachten stonden dus dat ons gewoon gesprekje een leuk intermezzo voor hem geweest was…Ja tijdens de middernachtzonperiode klopt die man wel lange werkdagen... En dan met 4 cruiseschepen in "town"... Ik hoop dat hij niet telkens 't albino exemplaar gaat tonen want anders gaat hij nog 20 x 60 = 1200 keer "Wooooow!! Look! How nice! Rudolph really exists!!!" moeten aanhoren...

Om deze mensen toch iets te gunnen gingen we de blokhut binnen waar zijn vrouw een zeer aparte souvenirwinkel van gemaakt had. Ik wou er best een kleinigheid kopen. Ze maakten allerlei producten van rendierhoorn en huiden, verkochten natuurlijk ook de obligate pluchen ijsberen en zeehonden, maar ze hadden ook heel grappige houten gsm’s ineengeknutseld. Eindelijk een gsm die je niet kan stresseren.



De echtgenote van de Sami-"herder-dokter-tandarts".



De geluidloze gsm's...

Plots viel mijn oog op amuletten die ze zelf maakten van stukjes hout van de berkenstruik met middenin een schijfje rendierhoorn. In miniatuur was er hun mythologie op geschilderd. De vrouw kon er prachtig over vertellen.
Hoe niet de aarde maar de zon het middelpunt van hun leven was, en dat ze vele goden aanbaden - zoals het vuur en de wind - waar ze ook regelmatig aan offerden. Die goden woonden in een aparte wereld. In nog een andere wereld leefden de overleden mensen en dieren verder. Enkel de sjamanen konden beide werelden bezoeken tijdens een trance. Een hemel kenden ze niet maar daar hadden ze ook totaal geen behoefte aan want de levenden en de doden bleven toch steeds kontakt met mekaar houden via de sjamanen. Niemand raakte mekaar echt kwijt bij een overlijden. Ze leven verder in mekaars hart en kunnen mekaar na de dood enkel wat moeilijker bereiken.
Van zo’n mooie “godsdienst” wou ik zeker een amulet rond mijn hals dragen, temeer omdat deze mensen hem nog zelf gemaakt hebben ook. Natuurlijk hebben in Noorwegen “kleinigheden” geen “kleine prijsjes”, dat weten we ondertussen al.



Ondertussen zat Knut knus in de taxi te wachten. De Sami-man was dolgelukkig met dit druilerige weer, dan groeide ’t gras goed voor zijn kudde, een Noorse taxi-chauffeur daarentegen houdt toch meer van de zon. Ze zien ze dan al maar een paar maand per jaar, dus verkiezen ze ’t ook dat ze niet achter de wolken of nevels verdwijnt.


In volgende aflevering worden we misschien wel hoe langer hoe natter maar wordt het ook hoe langer hoe plezanter...

Nu is de vorm toch helemaal duidelijk?



Reeds opgelost door  Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke, Veveke, Renee, Fernanda, Ritje, Vifke en Derktje!

Uit deze foto kan je al iets beter de vorm van het ding afleiden...



Reeds opgelost door  Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke, Veveke, Renee en Fernanda!

Woensdag, 15 juli 2009.
Costa Luminosa, Honningsvag

6. "Heen en weer, heen en weer"... ik hoor 't Drs. P. al zingen.



Het fameuze "Noordpoolcirkeloverschrijdingscertificaat".
Een máchtig woord om in Scrabble veel punten op te laten brengen.



Zicht op een nevelig Honnigsvag.

Bij ’t ontwaken lagen we al verankerd op enkele honderden meters voor een zeer mistig Honningsvag. Het zien van al die wolken op de toppen maakte het al direct duidelijk dat we er niks aan zouden missen dat we die uitstap naar de Noordkaap niet geboekt hadden. Rustig ontbeten. Wel een gek gevoel om exotische ananas te zitten eten terwijl ge in de poolcirkel rondvaart.



En als wij zo benepen in een tenderke naar land moeten varen...



... dan moeten mijn fotomodellen ook niet reclameren
dat het hoe langer hoe drukker in de fototas wordt.
Die nieuwe kleine laptop maakt hun huisvesting nu wel extra krap.

’s Ochtends toch nog eens gaan vragen of er nu écht geen annulaties waren voor de excursie naar het vogelreservaat gecombineerd met het bezoek aan de Lappen-nederzetting en hun rendierkudde, maar er was helaas geen plaats vrijgekomen.
Dus namen we maar de tender en gingen zelf aan land op zoek naar een taxi.
Waar ze deze keer aan boord alvast niet over gelogen hadden was ’t feit dat er geen taxi’s beschikbaar zouden zijn. Logisch wel, het dorpje heeft er maar 7 en er lagen vandaag vier grote cruiseschepen… Het afgelegen dorpje heeft ook geen behoefte aan meer taxi’s want anders staan ze hier in de lange, lange winter toch maar werkloos.





Toch niet meer normaal eigenlijk...
Een walvis zou er bang van krijgen...

Het taxikantoortje was open, knus en gezellig, maar er was geen mens te bekennen. We zijn dan maar eerst onze mail gaan versturen in een souvenierwinkeltje annex internetcafé. Vannacht aan boord was ik snipzenuwachtig geworden omdat het inloggen maar niet wou lukken. Ellendige internetverbindingen op reis maken nu eenmaal het slechtste in mij wakker. Dus deze keer liet ik Paul ergens in een gang tussen de voorraaddozen van die winkel zijn ding doen en ging ik ondertussen op zoek naar een rendier op berenformaat.
Al sinds Bergen ben ik er naar op zoek maar ’t is geen makkelijke bevalling. Hij moet even groot zijn als mijn berenfamilie, armen en benen plooibaar, zijn ogen moeten groot en duidelijk zichtbaar zijn en zijn neus mag niet te pront naar voren steken, anders is het een rampzalig fotomodel om samen met de beren te gebruiken. Aangezien ik nu toch een half uur de tijd had kon ik “Expeditie Pluchen Rendier” rustig verder zetten.



Paul in zijn geïmproviseerd internetkantoortje.
Héél blij dat hij zijn queeste in alle rust zonder mij kon trachten te volbrengen.

Ik vond de goeie maat van rendiertje en kon beginnen tussen een 80-tal identieke exemplaren de meest geschikte uit te zoeken. Eéntje met een niet te breed gewei - wegens te moeilijk op foto’s naast een beer - met even lange poten als de beren, maar zonder scheve voeten dat hij makkelijk zou blijven staan... Kortom ik denk dat ze in die winkel nog nooit een volwassen mens met zoveel aandacht - gedurende 20 minuten uit een mand met 80 pluchen rendiertjes, van 13cm hoog aan 9 euro ‘t stuk - hebben weten zoeken en vergelijken. Maar uiteindelijk heb ik toch mijn trofee, en ondertussen Paul onze mail, binnengehaald.

Ik was oprecht blij met mijn nieuwe aanwinst, want als we dan die twee dagen in Spitsbergen waarschijnlijk toch verplicht aan boord moeten blijven heb ik weer een nieuw personage om verhalen rond te schrijven. Gelukkig had ik van thuis al een beertje meegebracht dat met wat goede wil op een "gecultiveerde ijsbeer" lijkt. Nu is mijn setje kompleet. Nu heb ik zogezegd twee Noren bij in mijn familie. Ik ga ze “Haken” en “Ogen” noemen, alleen weet ik nog niet met welke schrijfwijze ik dat ga waarmaken. Op mijn typmachien staan geen kleine bolletjes en letters met schuine strepen door die zo typisch zijn voor de Noorse taal. Maar dat los ik wel op. Een gezellige uitdaging meer.



Bijna had ik zo'n vel gekocht van de grote kou...
Maar ja, loop daar nu rond met zo'n rendierhuid rond uw lijf...
Met een fototas vol pluchen beren tot daaraan toe...
maar als holbewoner in zo'n vel gewikkeld?...



Nog een mens die aan zijn verkrampte blik zo'n pelske wel zat te overwegen...

Terug naar dat taxihuisje gelopen maar daar was ’t nog altijd niet mogelijk een wagen te reserveren. Bibberend van de kou – deze keer was ik zonder muts, handschoenen en sjaal op pad omdat het 5° ging zijn en ’t vanmorgen op ons terrasje helemaal niet zo koud leek – en van pure ellende maar terug de tender naar het schip genomen om nogmaals te proberen mee op excursie te kunnen. Snel iets gaan eten en gewacht of er niemand zijn boeking afzegde. We hadden pech, iedereen daagde op, dus hadden we daar weer een half uur voor niets zitten wachten… Maar zo rap geven we niet op, we worden weliswaar slecht gezind - ik maar sakkeren dat een cruise uit niks anders dan wachten, stressen en rennen bestaat, tussen hopen volk dan ook nog, niet direkt mijn favoriete diersoort - maar we blijven er voor gaan.
Mijn wensen waren al wel flink ingekrompen want ondertussen hadden we van mensen die al terug gekomen waren de Noordkaap gehoord dat de zichtbaarheid vandaag nihil was geweest, dus mijn enige streefdoel was nog om enkele Lappen met rendieren te zien.



In de buik van 't schip onderweg naar 't dek van de tenders.
Weer hoog tijd om een "Munch-kreetje" te slaken.

Dus wurmden we ons alweer een weg door de doolhof van het schip, tussen kudde’s dik ingepakte mensen (die ofwel aankwamen en nat en verkleumd waren, ofwel vertrekkers die met angstige ogen vanonder hun mutsen naar al dat verwaaid volk keken) naar de verdieping waar ge op de tenders kunt stappen, en vaarden we terug naar ’t dorp. Deze keer was ik aangepelsd als een eskimo. Evenzo mijn berenfamilie, zelfs voor Ogen had ik een warm wollen broekske in mijn berenvoorraad-kledingsdoos gevonden want die droeg toen ik hem vanochtend kocht enkel een trui en geen broek, en dat vind ik geen zicht tussen de rest van mijn berenfamilie.



Haken en Ogen. Mijn twee stoere Noorse zeebonken. Héérlijke figuren.


 
Zo'n mens, heel zijn leven gewend aan exotische temperaturen,... 
en dan in zo'n koude terechtkomen ocharme...
En heel de dag moet die daar staan...
Ik had daar ook al beter een broekske voor gebreid.

In de volgende aflevering : de échte avonturen in Honnigsvag!

Als ge op de juiste details let vertelt deze foto alweer véél meer...



Alles wat Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou, Nand, Mieke en Veveke al wisten natuurlijk...

Hoofdstuk 5.
Deel 2. : Gezocht, dringend! : Ssssssssssttilte.

Na het diner lang met de manager van ons restaurantpersoneel gepraat, een man uit Honduras. Hij werkt al meer dan 20 jaar voor Costa Cruises en is heel gelukkig met zijn werk. Zeker op dit gloednieuwe schip wordt het personeel goed verzorgd. Iedereen, naargelang zijn rang, heeft een kajuit voor 1 of 2 personen, gedaan dus met de ellendige hokslaapzalen van vroeger. Elke kajuit beschikt over een TV, DVD, douche en ijskastje. Het personeel heeft een eigen bar en voor sommige feestjes mogen ze zelfs de discotheek een avond “afhuren” zodat hij niet toegankelijk is voor de cruise-gasten.



De discotheek.

Je ziet ook aan de mensen dat ze met plezier werken en voor de gasten is ’t zoveel fijner te weten dat het personeel niet als slaafjes behandeld wordt. ’t Blijft natuurlijk wel hard werken. Tien uur per dag, zeven dagen per week. Acht maanden en dan twee maanden vakantie. En ze moeten àlles kunnen en willen. Ook een kelner moet op de eerste dag van de cruise de nieuw aankomende passagiers rondleiden. Wie fotograaf is aan boord moet ’s avonds mee op de scène staan huppelen in een show. De predikant is verplicht om de bingo in goede banren te leiden. En weigeren is er bij al die klusjes niet bij, en heus niet elk jobke is even leuk. Loop hier maar eens een hele avond als ijsbeer verkleed door die boot… Of als Spaanse danseres… Of als monsterke… terwijl ge al heel de middag de kidsclub geleid hebt. En geef ’s avonds maar tangoles als ge al heel de dag mensen gemasseerd hebt. ’t Moet dan nog allemaal met de glimlach gebeuren ook. ’t Zou niks voor mij zijn.

De enige momenten dat ze eens een extra paar uurtjes voor zichzelf kunnen inpikken zijn er op dagen dat de meeste mensen op excursie zijn. Als de boot voor driekwart leeg is, is er ook veel minder keuken- en zaalpersoneel nodig en kunnen die mensen ook eens van boord gaan voor wat ontspanning.



Ocharme... op de Franse Nationale feestdag moest het animatieteam er zo bijlopen...



... maar 't kan nog altijd erger...

We kwamen ook te weten wat er met de tandenstokers gebeurd is. Ze zijn verboden “wegens sanitaire redenen”. De man vertelde dat er tegenwoordig heel veel onzin aan ’t gebeuren is met wetjes en reglementjes. Alles is ook een stuk minder soepel geworden sinds de aanslag op de Twin Towers. Elke afdeling van de boot heeft nu zijn eigen code en sleutel en alleen ’t personeel dat in die bepaalde afdeling werkt kan daar binnen gaan. Vroeger konden passagiers gewoon vragen om de brug eens te mogen bezoeken en nu kan dat niet meer. Zelfs de maître d’ hotel heeft de brug van dit nieuwe schip nog niet eens bezocht.

Telkens we aan land gaan zijn er ook uitgebreide veiligheidscontroles. Niet alleen onze cruisekaart wordt een eerste maal op ’t land door een officier gecontroleert, ook aan boord wordt ze nog eens door de computer gehaald en worden onze gezichten vergeleken met wat er op ’t scherm verschijnt. Zelfs al onze tassen en camera’s moeten keer op keer door een scanner.

Tijdens ons gesprek hoorden we weer aan drie kanten tegelijk verschillende muziek weerklinken. In het Samsara restaurant speelt een zacht achtergrondmuziekje, maar in de taverne aan de overkant zit ofwel een saxofonist of een pianist vol gas te geven. Aan de achterdeur van ’t restaurant bevindt zich de nachtclub waar de kleine kindjes van 5 tot 12 mee zitten te brullen met Pink Floyd en stond de P.A. keihard. We zijn eens gaan kijken wat ze met die kinderen aanvingen en dat vond ik echt niet kunnen. Ze zaten daar ocharme om elf uur ’s avonds met zijn twintig op de grond op de dansvloer samen met enkele animatoren, er was echt geen microfoon nodig voor zo’n klein groepke, en toch werd die gebruikt en stond de geluidsinstallatie op een enorm hoog volume. Telkens de animatrice een zin gezegd had drukte ze op een knop en speelde er automatisch een applausbandje zodat de kindjes spontaan mee in hun handjes klapten. Zo fake allemaal. Maar ’t ergste… die prille oortjes worden op die manier toch zo nodeloos beschadigd.



De kindjes in 't gedreun van de "disco from hell".
De verklede volwassen pierewieten zijn onderdeel van 't animatieteam.

En overal, op elk publiek dek kom je van de ene lawaaibron in de andere terecht. Van violisten die staan te jammeren in de sigarenbar, tot orkesten met ballroommuziek, over disco’s die de vissen onder de boot mee laten dreunen. In totaal zijn er 12 bars en consoorten. Het lijkt wel spitsroeden lopen op de vier publieke dekken. Gelukkig dat er in de boeg waar wij slapen niets van te horen is. We wonen vlak bij de brug en bij de slaapkamers van de officieren en ik denk dat zij ook niet zo op al die heisa gesteld zijn.

Tegen middernacht - je bent alle besef van tijd kwijt omdat het zo licht is - wilden we proberen te mailen boven in de zwembadhal maar daar was ’t lawaai zo mogelijk nog erger, daar worden idiote spelletjes georganiseerd voor volwassenen en de muziek, of wat er voor moet doorgaan, weerkaatst tegen al het glas. Het geeft een vreselijke kakafonie omdat ondertussen ook nog de muziek van het reuze tv-scherm opstaat.

Ik begrijp waarom de middernachtzon zich verstopt achter wolken. Ik heb ook zin om doppen in mijn oren te steken.

Alweer een stil hoekje dat teloor gaat aan 't gebrul van 't animatieteam...
Een hoop herrie voor amper 40 luisterende oren,
die 't meestal dan nog na 5 minuten afbollen ook...

Het mailen mislukte jammerlijk, na een half uur ingelogd te zijn was er nog altijd niks verstuurd geraakt. Overbodig te vermelden dat, hoewel ge geen contact krijgt, uw gekochte minuten wel gewoon doorlopen. Op vakantie kunnen computers me nog razender maken dan thuis.



"De Schreeuw". Het beroemde schilderij van de Noorse schilder Edvard Munch.
Er wordt altijd beweerd dat ge de reling van een brug ziet.
Maar ik weet wel beter. Die sukkelaar zat op een cruiseboot.
Ik heb tijdens deze reis al dikwijls aan dat ventje zijn wanhoopskreet moeten denken...



En ik krijg op deze krankzinnige cruise ook hoe langer hoe meer
ervaring in 't uitbeelden van 't manneke.

Meer zichten van de prachtige natuur vanop de boot gezien op het album van dag 5 :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen5OpZee?authkey=Gv1sRgCInpvLOKt5DxtAE#

't Is waar dat 't deze week écht makkelijk is hè
Klaproosje, Chrisje, Dolfijn, Ann, Steven, Lange Lou en Nand?

We zullen na deze twee weken eens een ander publiek, dan de bouwvakkers onder ons, aanspreken...
Ik heb toch weer zoiets moois gevonden...



Geniet ervan! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik word de laatste maanden letterlijk overspoeld door werk... Rotwerk.
'k Ben al blij dat ik al die reisverhalen klaar heb liggen en dat mijn poezen braaf poseren zodat ik die spullen op mijn blog kan plaatsen want om zelf dingen te maken is er gewoon geen tijd en wegens oververmoeidheid ook geen energie om iets creatiefs te doen als schrijven. Niet dat er niet veel te vertellen zou zijn...

Maar ik schrijf niet graag over mijn "werk". Omdat er zoveel onbegrip is voor mijn jobke. Het woord "huisbaas" werkt bij vele mensen wrevel op en wordt onmiddellijk in verband gebracht met "huisjesmelkerij".
Vréselijk vind ik dat. Het eindigt altijd met pijn als een semi-onbekende mij vraagt : "En wat doet ge nu zoal? Nu ge gestopt bent met uw winkel?" Ik antwoord dan naar waarheid : "Als zelfstandige kan ik momenteel niet van een pensioen genieten dus tijdens mijn werkjaren heb ik de eigendommen die ik van mijn ouders ging erven goed verzorgd en die appartementen systematisch netjes gerenoveerd zodat ik nu een inkomen heb. Ik verhuur dus enkele appartementen. En roefel, de allereerste reactie die ge dan krijgt : "Ah! Ge zijt dus een huisjesmelker!"
Ik word dan rood van ergernis, groen van colère en achteraf lijkwit van tristesse. Precies of alle "huisbazen" zijn van 't zelfde soort?! Túúrlijk bestaan er huisjesmelkers! Jammer genoeg heb ik er in de loop der jaren al verschillende leren kennen. Maar er bestaan ook héél veel andere eigenaars die wél hun job ter harte nemen.

Ge hebt twee soorten eigenaars. Ofwel mensen die huizen beroepshalve verhuren (en waarvan sommige hun eigendommen in kleine hokjes verdelen om zo veel mogelijk centen binnen te rijven) ofwel mensen die huizen ongewild "in hun bakske" geschoven hebben gekregen. Ouderlijke huizen die geërfd worden, uw eerste eigen huis dat te klein werd en dat ge niet weg wou doen want "dat zou nog wel eens van pas kunnen komen voor als we oud zijn en terug kleiner willen gaan wonen", etc, etc,...
En voor ge het weet hebt ge drie of vier huizen te beheren met alle mogelijke kosten en moeilijkheden vandien. Weinig mensen kiezen er nog spontaan voor om een huis te kopen als belegging. Degelijke huurders vinden is in deze tijd een drama.
Dit is wat er deze week in het tijdschrift Trends stond. Ik kan ze alleen maar bijtreden.



Ik ben ’t stilaan beu om over mijn werk te zwijgen. Ik ben ook echt moegetergd door huurders-bedriegers, door de laksheid van het gerecht, de overheid en de politie. Ik wil het eindelijk eens opnemen voor de eigenaars die wél hun uiterste best doen om hun huizen netjes in orde te houden, goed voor hun huurders proberen te zorgen en die hun eigendommen beheren en onderhouden als "goede huisvaders", in mijn geval dan als "goede huismoeder". 't Moeten niet altijd de rotzakskes zijn die door de media in de schijnwerpers gezet worden.

Net zoals overal zit er kaf tussen 't koren, zowel bij huurders als bij eigenaars. Ge hebt er goede en slechte, vuile en nette, valse en eerlijke, verantwoordelijke en onverantwoordelijke. Ik ken voorbeelden te over van beide. Ik heb er zelfs destijds een boekje over geschreven maar ik kan noch wil het uitgeven want dan zou er weer een hele polemiek ontstaan over racisme, discriminatie - en wat er nog allemaal met zijn haren zou bijgesleurd worden - en waar het eigenlijk helemaal niet om draait. Want wat ik ondertussen geleerd heb is dat de mensen met het sjiekste of netste voorkomen de meest geraffineerde oplichters kunnen zijn en dat diegenen met de piercings of de tattookes eigenlijk heel eerlijk en lief kunnen zijn.

Het was gewoon een bundel schrijfsels met uit het leven gegrepen anekdotes over eigenaars en huurders en wat ze met mekaar meemaken. Soms schrijnend, soms pure horror, dikwijls ook grappig.
Maar in deze tijd van "political-correctness-tot-in-'t-absurde" is er voor zo'n werkje geen bestaansrecht meer. Het zij zo. Als de mensheid zijn kop in 't zand wil steken dan moet hij dat maar doen. En dan uiteraard de wereld maar door 't oogpunt van zijn gat bezien. If that's what they want...

Aangezien de voorraad "Jeugdherinneringen" die ik klaar had liggen momenteel uitgeput is - ooit schrijf ik er misschien wel weer eens aan verder want er moeten eigenlijk nog veel verhaaltjes tussen geplaatst worden over herinneringen die zich tijdens 't schrijven niet chronologisch aandienden - ga ik nu af en toe een glimp over de immo-wereld tonen. Als ik er de moed en de tijd voor vind.
Waargebeurde verhalen die ikzelf, of mijn vrienden-collega's, hebben meegemaakt. Noodgedwongen zal ik moeten censureren en vanzelfsprekend zal elke persoon die in de verhalen voorkomt onherkenbaar gemaakt worden. Ah ja, de fameuze wet op de "schending van de privacy"...
Ik heb net een huurder van 75 jaar oud (!!!) achter de rug die aan zijn 8ste opgelichte eigenaar toe is maar die toch door de wet beschermd wordt ondanks het feit dat hij overal ravages achterlaat, geen huur betaalt, en zelfs onder valse namen abonnementen op nutsvoorzieningen verkrijgt. En daar is allemaal niets aan de doen. De politie zegt dan gewoon : "Dat is een burgelijke zaak madammeke, dat is niet strafrechtelijk, daar kunnen wij niks aan doen." Ga dan maar weer naar de vrederechter en hoor die zeggen : "Daar kunnen we niks aan doen want uw huurder heeft zich zelfs niet eens op 't adres van zijn gehuurde appartement gedomiciliëerd, dus wij hebben geen mogelijkheid om hem een dagvaarding te sturen..."
Ras, kleur, leeftijd. 't Heeft allemaal geen belang. Oplichters vind ge in alle klassen of leeftijden. Ik heb er het laatste jaar meegemaakt van 35, 60 en 75 jaar... Allemaal blanken. Met een pico bello uiterlijk. En héél goede verhaaltjes.

Een contract naleven is er in deze tijd niet meer bij. Valse namen worden gebruikt alsof 't hoeden zijn die verwisseld worden. Er wordt gelogen en bedrogen, verhaaltjes verteld die medelijden opwekken zodat ze hun waarborg iets later mogen betalen. Tot ze in 't appartement wonen en ze u vierkant uitlachen dat ge naar die borg kunt fluiten... Ge had hun maar niet moeten geloven.
Trouwens wat betekenen twee maanden borg als uw appartement na 't verlaten van de huurder afgebroken is? Ge geeft een goed in iemands handen ter waarde van 100.000 euro en dan krijgt ge (áls ge ze krijgt) 1.000 euro op een geblokkeerde rekening om de waarde van uw eigendom te dekken. Dat is toch totaal niet in verhouding?

Huurders hebben alle rechten, eigenaars hebben er geen. Een voorbeeldje : Zo lang er iemand van 't gezin dat in uw eigendom woont zwanger is moogt ge ze niet hun opzeg geven. Ook niet als ze al maanden niet betalen. En geloof me, in sommige gezinnen is er altijd wel eentje zwanger, is 't niet de moeder dan is 't een van de dochters. En ondertussen lekker gratis wonen...

Ge hebt mensen die een sjiek appartement huren en de parket en de binnendeuren uitbreken om die in de open haard op te stoken. De eigenaar merkt pas iets op als de andere bewoners klagen omdat... de houten trapleuningen beginnen te verdwijnen....

Straffe verhalen genoeg dus. En de tijd om braaf te zwijgen moet maar eens voorbij zijn.
Gelukkig zijn er ook geestige verhalen bij. Althans om te lezen, niet zozeer als ge ze zelf moet meemaken. Want wat te denken van een gezin dat de kastdeurtjes van de keuken eraf haalt en vervangt door gaas om de keukenkasten om te toveren in... kippenrennen.
Ah ja, uw eten zet ge toch in een kast en een kip is toch eten?

Dus de opvolger van “Mijn jeugdherinneringen” zal tijdelijk  “Het leven zoals het is : De huisbaas" worden.

Op deze manier zult ge zeker begrijpen waarom de zin tot lachen mij wel eens vergaat, en waarom ik soms te moe ben om iets creatiefs te doen en op sommige dagen maar wat foto’s of filmpjes van YouTube op mijn blog laat verschijnen.

De bedoeling van deze nieuwe reeks is alleszins níet om discussies over huurders en eigenaars te starten. De bedoeling is een inkijk te geven in een job die door veel mensen onderschat wordt en die meestal doodgezwegen wordt omdat er zoveel negatiefs over huisbazen vertelt wordt. En vooral natuurlijk om verhaaltjes te kunnen laten lezen die misschien hier en daar een glimlach op een gezicht toveren…

Dus binnenkort af en toe een aflevering van : “Het leven zoals het is : De huisbaas."
Ik hoop dat jullie meer plezier gaan beleven aan't lezen dan dat ik er aan heb overgehouden met ze te beleven.

Voor wie "Mijn Jeugdherinneringen" nog eens graag herleest : klik op de foto van  mij als kind, bovenaan mijn blog in de linkerkantlijn.

Vorige week had ik al in de mot dat ik de volgende zondag toch weer geen tijd zou hebben om een nieuwe fotoreeks voor een raadsel te maken, dus ben ik toen een beetje vooruitziend geweest.
Wie niet sterk is (of geen tijd heeft) moet slim zijn.
Ik heb gewoon de vorige raadselfoto gehalveerd en over twee weken gespreid. Dus vorige week hadden we de vijs... en nu dus... de plug!



Opgelost (soms met veel rommelen in gereedschapskisten tussen plakkerige siliconentubes...) door Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim, Marleen, Nand, Steven, Lange Lou, Geert, Kaatje, Andromeda, Dolfijn, Veveke, Utta, Jan (inderdaad gisteren vergeten te vermelden), Chris, Yvette, Speelster, Fernanda, Mieke, Vif, Sus, Nilleke en Moederke Melanie!!

En morgen écht iets totaal anders.

Allez komaan, maak het niet moelijker dan 't is. 't Is maar een kort woordje dat we zoeken.



Reeds opgelost door Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim, Marleen, Nand, Steven, Lange Lou, Geert, Kaatje, Andromeda, Dolfijn, Veveke, Utta, Chris, Yvette, Speelster, Fernanda en Mieke!

Gisteren leek het wel een gezichtje met een forse neus, vandaag lijkt het op een vliegtuigje...
Maar "schijnen", "blijken", "lijken" ... is natuurlijk niet genoeg. Wat is het?



Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim en Marleen!
Nand, Steven, Lange Lou, Geert en Kaatje hebben zich alvast niet laten misleiden door de opmerking die ik bij de oplossing van 't vorige raadsel plaatste...

Dinsdag, 14 juli 2009.

Costa Luminosa, op zee.

5. Boot Babylon.





Voilà, en zo zit een nachtmens hier midden-in-de-nacht van de middernachtszon te genieten....



... en een paar uur later wordt zo'n nachtmens dan met nog grotere wallen onder zijn ogen wakker...

Vandaag konden we genieten van een welkome rustdag. Die begon met een ontbijt in ’t Samsara restaurant. ’t Was de eerste keer dat we er rustig de tijd voor namen om eens in ons eigen sjiek restaurant te gaan ontbijten en dat was zalig! Die rust! Niet tussen hopen mensen aan een buffet moeten aanschuiven maar van de menu kunnen kiezen en aan tafel bediend worden. Een mens zou er elke dag de tijd voor moeten kunnen nemen. Vervolgens in de zon op ons terrasje zitten schrijven. Dat terras heeft veel geld gekost maar dat rendeert tenminste onverwacht goed. Het heeft een ruim uitzicht omdat de borstwering uit plexiglas bestaat en het heeft knusse tegen de wind beschutte hoekjes. Soms in een dikke trui, soms gehuld in een dekentje, voetjes op de tafel, Pandora op schoot en typen maar. Zalige momenten… Of beter gezegd : zalige halve nachten.

Tegen de middag kregen we onze duo-massage die in ons “Samsara-pakket” inbegrepen is en ook dat was best geestig. Eerst een energetische voetwassing met keien. Wat mensen toch allemaal uitvinden om u voor de gek te houden… Fascinerend… Daarna tegelijk gemasseerd worden, binnen ’t kwartier hoorde ik Paul zachtjes snurken. Op ’t einde legden ze onze handen in mekaar (ik was zo groggy dat ik niet besefte dat ik Paul zijn hand vast had en ik me serieus zat af te vragen waarom die masseur nu mijn hand begon te strelen) plots weerklonk er een zacht een gong (ik vreesde al dat ik terug een muziekwinkel had), vervolgens werden langzaam onze ogen van hun maskertjes ontdaan en waren we terug welkom in de echte wereld.

En écht was hij. De massage was dan wel gratis maar nu kregen we de te verwachten verkoopspraatjes. Onze oude lijven bleken met de minuut in slechtere staat te verkeren en hadden dringend behoefte aan een eindeloze rij producten. Kortom we hadden allebei ’t gevoel of we ter plekke gingen desintegreren als we niet  dringend gingen ingrijpen. Uiteindelijk hebben we er toch maar voor gekozen om onze portemonnee niet te laten desintegreren en hun hun wonderlijke smeersels op basis van algen en meer hocus pocus te laten houden. Hun glimlach was plots nog iets plastieker dan voorheen.

Nog even onze gammele lijven laten nagenieten op ons terrasje en dan opnieuw de Samsara opgezocht voor een uitgebreid middagmaal. Als de lijven dan toch aftakelen kunt ge er ondertussen maar best van genieten ze nog rap met lekkere dingen vol te proppen vind ik.



De rust in het Samsara-restaurant.

Tijdens ’t eten passeerden we de Lofoten eilanden.  Kortom een maaltijd die een lust voor mond en oog was. Alhoewel voor mond… Ik vroeg tandenstokers en ze beweerden dat niet te bezitten. Eerst dachten we nog dat ze ons niet begrepen - een heel gewoon euvel hier in Boot Babylon, waar iedereen alle talen door mekaar spreekt, zowel personeel als gasten. Maar nee, ze wisten best wat we vroegen maar bezaten het niet. Ongelofelijk. Zelfs in de goedkoopste frituur zoudt ge nog een tandenstoker kunnen krijgen en hier niet?! Zouden dan al hun gasten al aan valse gebitten toe zijn? Dus als ik ’t goed begrijp zijn wij de enige met goede tanden maar met aftakelende lijven? Moet kunnen.



De passage van de Lofoten...

Na de maaltijd liepen we terug naar huis door een van de eindeloze buffetrestaurants en plots kwamen we terecht in een stoet van gehaaste senioren die ineens allemaal verdacht mobiel waren ondanks hun hulpmiddelen. Alweer een kudde lemmingen vastberaden op weg naar een onbestemd doel. Tot we zagen wat het doel was… Er was net een buffet met taartpunten, gebakjes en andere zoetigheden geopend! Iedereen had duidelijk op wacht gestaan om toe te slaan. Voornamelijk onze gepensioneerde noorderburen schenen hier op gefocust te zijn. ’t Grappige was wel dat ze bij elke soort taart eerst aan de kelner vroegen of de lekkernij toch zéker zónder suiker was bereid. Mensen zijn vreemde wezens. Overbodig te zeggen dat we op deze manier dan zelf ook per ongeluk aan ons vierde dessert van de dag geraakt zijn… Het lijf is toch om zeep, dus…



De snelbuffet-restaurants na de taart-rush.

In de brievenbus van onze kajuit stak een “Poolcirkel-diploma”. Echt een ding om in te lijsten en boven uw bed te hangen… Ge moest er zelfs nog uw eigen naam op invullen…

Maar het laat je wel even nadenken, we gaan binnenkort toch wel vrij dicht bij de Noordpool terechtkomen. Vandaag begint trouwens de middernachtzon. We zullen de eerstvolgende vier dagen de zon niet meer zien ondergaan, maar dat neemt niet weg dat ze wel achter de wolken kan verdwijnen. Maar donker wordt het niet meer. Benieuwd wat dat fenomeen nu weer met de resten van mijn gammele lijf gaat aanvangen.

De rest van de dag doorgebracht met zitten schrijven en ondertussen fijn afgetekende wolkskes als Japanse pentekeningen bewonderd. De zichten zijn prachtig, zelfs al is ’t soms niet meer dan water en wolken. Mijn batterij leeg getypt - als ik Pandorake ingeplugd laat dan blíjf ik gewoon schrijven. Ik ken mezelf - daarna nog een beetje gaan sauna-sudderen en vervolgens alweer het aftakelende lijf van wat extra cholesterol gaan voorzien.