Berichten van 25 januari 1995

Het vijfentwintigste deeltje van mijn uittreksel uit mijn reisverhaal.
Dinsdag, 28 november 2006.

25. Een kano met chauffeur.
 

Voor de eerste dag voelde ik me weer goed genoeg om eens met overgave in ’t ontbijt te vliegen. Als ge een keuze hebt gelijk hier dan eet ge vanzelfsprekend geen 17 toasten met confituur. Dan eet ge exotische vruchtjes, en zalmkes, en heilbotjes, en Japanse soepkes… Mmm… zalig.

Na ’t ontbijt nog een beetje gerust en geschreven en gezwommen en dan zijn we toch dat geplande kanotochtje gaan maken naar het volgende baaike. Dat was best plezant.



Gelukkig wou Paul roeien, want met mijn pijnlijke polsen van 't vele typen de laatste dagen lukte dat niet meer. Een kano met chauffeur dus! Maar Paul is dat gewoon, hij heeft mij ooit eens met een fietsriksja door een eilandje naast Hong Kong gevoerd. Heerlijk! Net als een prinses zat ik daar in dat bakske achter die fiets. Ik gelukkig en Paul ook, want zo kwam hij nog eens aan zijn fitness!

Ge voelt u heel nietig in zo’n petieterig kanootje tussen en onder die uitgesleten onderkanten van die majestueuze loodrechte rotswanden. Vanop zee konden we ook eens een foto maken van het hotel in zijn rotsnest. ’t Is vreemd maar elke keer dat ge dat stenen amphitheater bekijkt lijkt dat anders. Het hangt heel erg af van de lichtinval en de schaduwen. Blijkt nu dat het helemaal geen perfecte halve cirkel is. Sommigen van die rotsen staan los van de achterwand. Vallensklaar precies, maar dat zal wel niet. Ik hoop dat hier een landmeter aan te pas gekomen is toen ze dit gebouwd hebben.

 
Eindelijk een totaalzicht van het hotel in zijn rotsnest.



Onderweg naar Raylai Bay. Een geliefde plek om te gaan rotsklimmen.
Hier zullen ze dus waarschijnlijk wél weten hoe hoog de rotsen zijn





Het strand naast Raylai Bay, waar met de tsunami zoveel doden
zijn gevallen.



Terug onderweg naar ons hotel. En dan even relaxen in zoet water...

Tijdens de inpak begon het ineens te gieten, de ergste stortbui die we hier al over ons heen gekregen hebben. Maar zonder donder of bliksem. Onze terrassen overstroomden want de afvoer kon het water niet aan. Gelukkig was de bui over toen we de kamer moesten verlaten maar ik ben toch maar in zeesloefen naar de boot gewandeld.

Lees verder : 26.  "Een nieuwe vorm van entertainment in luchthavens : marathons lopen."
Klik hier