Een van de tederste kado's van mijn leven...
Eén van de liefste kado's van mijn leven is er eentje dat ik eigenlijk niet gekregen heb.
Dat ik zelfs tot nu toe niet eens wist dat het de bedoeling was dat ik het zou krijgen.
En toch is alleen al het gebaar (en de oeverloze hoop moeite die het gekost heeft) een super kado voor mij. Ge kunt niet volgen? Dat begrijp ik.
Drie jaar geleden, toen ik 50 werd, kwam mijn vriendin Fernanda binnen met een kado waarvan ik, in brullen (ja, dat kon ik toen nog heel goed) en huilen tegelijk, uitbarstte : een identieke Irma!
Ik was zo gelukkig als een kind. Vanaf nu had ik een reserve, voor 't geval er ooit iets met mijn Irma moest mislopen. Of als ze echt versleten geraakt omdat ik haar na sommige avonturen jammer genoeg nogal grondig moet wassen... Ik zou dan toch mijn stripjes en verhaaltjes verder kunnen maken.
Irma's 'stand-in' werd zorgvuldig verpakt en veilig bewaard.
Drie jaar geleden, toen Fernanda me kompleet overdonderde
door met de dubbelganger van Irma op de proppen te komen!
Gisteren kwam Fernanda me totaal onverwacht een kadootje brengen en deed ze het volgende geheim uit de doeken...
Omdat ik destijds zo enorm gelukkig was geweest met mijn reserve-Irma, had ze vorig jaar geprobeerd die truuk nog eens te herhalen. Ze was steeds verder blijven zoeken naar een soortgelijk rugzakje.
Ze kwam in contact met mensen die ooit zo'n schaap hadden gekocht voor hun dochter. Ze zochten heel hun huis af, maar vonden het niet meer. De dochter bleek het al een tijdje geleden naar de Kringloopwinkel gebracht te hebben... Ze gingen terug naar die winkel kijken, maar ze was al verkocht.
De mensen herinnerden zich dat ze dat rugzakje - jaren geleden - in Oostenrijk gekocht hadden.
Toen ze dat jaar weer op skivakantie gingen speurden ze elk winkeltje dat zo'n ding mogelijk zou kunnen verkopen af. Mijn vriendin zat thuis in spanning te wachten op een mailtje met goed nieuws. Maar nee, ze konden er nergens meer eentje vinden.
Fernanda kon me vorig jaar dus niet verrassen met een dubbelganger van Irma.
Ik heb dat allemaal nooit geweten tot vandaag Fernanda het me heel terloops vertelde tijdens het afscheid nemen.
Dat zij - en mensen die mij niet eens kennen - zich zoveel moeite getroost hebben om mij gelukkig te maken raakt me enorm. Dat op zich is voor mij al een wonderlijk kado! Ik denk dat ik hier oprecht kan zeggen : "'t Is zo goed alsof ik het gehad heb!"
Lieve Fernanda, en de onbekende mensen, ik hoop dat jullie dit lezen, want jullie hebben me echt een héél tof verjaardagskado gegeven : liefde en warmte!
En dat is veel tastbaarder dan jullie denken!
Dankuwel!!!
Maar dat neemt natuurlijk niet weg, dat als ooit iemand nog eens een "Irma" tegen komt - op een rommelmarkt (in Oostenrijk?), of een Kringloopwinkel, of op een zolder, of waar dan ook - ze me haar altijd mogen bezorgen. Ik neem graag alle kosten op me! Want met de avonturen die Irma de laatste tijd op haar buitenlandse reizen meemaakt kan ze wel álle stand-in's gebruiken die er nog te vinden zijn. 
Dat zult ge wel merken in het "Kastelen van Loire"-verhaal...
Willen jullie nog eens meegenieten van hét moment van drie jaar geleden, klik dan hieronder :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1192485601&stopdatum=1192572001