De Lamme leidt den Blinde door Cocoon. Deel 4.
De Lamme leidt den Blinde door Cocoon.
Deel 4 - Einde.
Nog een mooie ontdekking, qua design, was een zeteltje waarvan de zitting uit een stevige schuimrubberen bal bestond. Als je de bal eruit rolde kon je de rest van de houten “zetel” op zijn kant zetten en werd dat plots een schrijftafel… en diende de bal als stoel! Schitterend. Een Belgisch ontwerp. Maar naar mijn mening wordt het iets te duur verkocht. 1800 euro voor een tafeltje met een zitbal… Aan een iets democratischere prijs zou dit produkt zeker een schitterende toekomst tegemoet gaan denk ik. Ik heb het geluk dat ik nog altijd alles naar oude Belgische franken omreken zodanig dat ik niet onmiddellijk van kleur verschiet als ik zo’n prijs hoor. En als ik dat dan omgerekend heb dan denk ik eerst : “Dat kan niet. ’k Zal me wel misrekend hebben.” Echtgenoot is daarentegen wél een rekenwonder en kan zijn gezichtsuitrdrukkingen ook niet zo goed onder controle houden dus die staat daar dan al direct met ogen op steeltjes. Mijn gezicht zit op dat moment nog altijd in de plooi maar dat is dan enkel en alleen dankzij ’t feit dat ik niet zo snel met getallen kan omgaan. Ge ziet, ’t is dan toch nog voor iets goed mijn eeuwige gehaspel met cijfers.
Maar geef toe : 't is wel héél knap bedacht!
Zo’n beurs is voor Echtgenoot meer een marteling dan een uitje. Hij heeft veel minder voorstellingsvermogen en veel meer tijd dan ik nodig om alles in zich op te nemen. Aangezien ’t al erg laat werd en we nog niet alles gezien hadden slingerde die stumperd maar aan mijn hand mee trachtend links en rechts nog iets te kunnen bevatten maar had hij als gewoonlijk al zijn aandacht nodig om mij te kunnen bijbenen. Hij moest dan ocharme ook nog opletten dat hij mijn hand of pols niet verkeerd vastpakte of ik kajiette van de pijn.
Ja, ’t was echt wel “De Lamme leidt den Blinde door Cocoon” dat we daar aan ’t opvoeren waren. Hij had dan ook nog de pecht dat ik een rappe Lamme was omdat ik zoveel mogelijk in beweging wou blijven om al mijn pijnlijke onderdelen niet de kans te geven stijf te worden. En hij die zo graag lekker lang in al die zetels had willen proefdraaien… Maar nee, de Lamme sleepte de Blinde genadeloos aan sneltempo voort. We moesten toch álles gezien hebben?! Vooral die onvindbare standen met geluiddichte ramen.
Een andere voor mij zeer aantrekkelijke stand betrof een alternatief voor een muurschildering. Ik droom al lang van een plafondschildering boven mijn hobbitbed maar ’t is duur en wat als ge gaat verhuizen? Deze man heeft de oplossing gevonden! Samen met de klant stelt hij een schilderij naar wens samen dat hij op zijn computer uitwerkt tot volle tevredenheid en dan wordt het geprint op canvas en gekleefd op de gewenste muur en plafond. Bijna zo fijn als een echt muurschilderij maar pakken haalbaarder qua prijs.
Onze houten geschilderde (heu… waar is de verf gebleven?) terrasplanken zijn dringend aan vernieuwing toe en daarvoor waren we op zoek naar een nieuw materiaal en ook dat vonden we op de beurs. Gedaan met het verkwisten van dure houtsoorten. Gedaan met het eeuwige geschilder. Dit materiaal is een mengeling van recyclagehout en -plastic en ’t ziet er nog heel goed uit ook. Een boeiende ontdekking om terrassen en tuinmuren te maken die esthetisch ogen en heel duurzaam zijn.
De sauna’s, “infraroodkotjes” en vooral de massagezetels waren deze keer ook goed vertegenwoordigd. In die laatsten zaten de potentiële klanten netjes op rijtjes om - althans hun onderkanten - te laten kneden. Grappig zicht, al die stilzittende mensen waarvan ge toch onderdelen ziet omhoog en omlaag gaan. En dan al die serieuze gezichten! Ge ziet ze zo hard hun best doen om er zichzelf toch maar van te overtuigen dat ze met stoel en al ’t Nirwana gaan binnenzoeven.
Ergens in een hoek had de uitvindster van “’t Cocoontje” een stand. Ze is in Vlaanderen vooral bekend van ’t TV-programma “De Bedenkers” waar mensen hun uitvinding mogen komen presenteren. Haar knusse TV-jas, gefabriceerd uit een enorme lap fleece-stof met een flinke grote zak erop genaaid, had de eindselectie niet gehaald. Toch is het ding in productie gegaan en werd het hier verkocht. Ik had eigenlijk vooral medelijden met die dame omdat ze daar al een week voltijds in die snoeiwarme jas puffend had moeten zitten poseren op haar zogenaamde TV-zeteltje…
Kortom er viel veel leuks te beleven maar het was verboden te fotograferen (wat ik veel mensen aan hun laars zag lappen) maar ik heb dus jammer genoeg geen foto’s en ik kan dus de leuke vondsten niet aan jullie laten zien. Maar aangezien veel van mijn lezers niet naar die beurs geraken (’t is uiteindelijk een wandelingetje van maar liefst 8 uur geworden) ga ik hieronder enkele links zetten naar de sites waarvan ik persoonlijk vind dat ze echt knappe zaken verwezelijken. Kunt ge toch een beetje mee genieten en ideeën opdoen. En dan nog op uw eigen tempo.
En wat hebben nu vandaag geleerd? Ten eerste natuurlijk dat ik niet meer met die gevaarlijke sloefkes van de trap mag komen. Ten tweede dat er haast geen mensen zijn die geen huisdieren hebben. En dat er dus veel huishoudens niet zo perfect zullen uitzien als in “de boekskes” beschreven staat. En wat Echtgenoot specifiek heeft geleerd : dat de prijzen voor verbouwingen inderdaad zo hoog zijn als ik altijd beweerd heb.
En wat zijn de vooruitzichten? Het trachten te plaatsen van een bamboehouten vloer en beslist iets met siliconen doen om die krabberkes te proberen.
En dan misschien een stukske van Europa gaan zien in de loop van volgende maanden.
Eens naar Mulhouse om te kijken hoe ze die enorme schijven versteend hout verwerken (waarbij ik écht moet proberen te weerstaan er eentje te kopen), dan naar Honfleur om naar dat galerijtje te gaan als die geweldige surrealistische schilder waar ik al jaren verliefd op ben eens exposeert (en waar ik moet weerstaan om…), vervolgens naar de haven van Nieuwpoort of Oostende om dat nieuwe terrashout “dat-geen-hout-is-en-dus-noch-onderhoud-noch-schilderbeurten-nodig-heeft” te gaan keuren, een keer naar Lint waar een man mij wil in zijn atelier wil laten zien hoe hij de schitterendste muur-aquaria ineenknutselt… en o ja, er was nog iets met een open haardje dat geen schoorsteen nodig had en dat werkte op bio-ethanol, maar dat fascinerende ding vond ik toch wat te gevaarlijk voor de katten. Eindelijk eens een ding waar ik niet bang voor was dat de katten het gingen vernielen maar vice versa. Dus dat ding komt niet in huis, daar hoeven we niet naar te gaan kijken. Alwéér een besparing.
De site van de muurschilderingen : http://dreamworlds.com/
de Vlaamse vertegenwoordiger : http://www.goessens-noel.be/
de Belgische desing Switch tafel en stoel : http://www.switchtablechair.biz/
en de onderhoudsvrije composiet terrasplanken : http://www.eco-styling.be/
