Woensdag 12 september 2007
een fotoloze dag... met een mooi einde
Dinsdag was het mijn shoppingdag... maar zoals zo vaak is hij weer kompleet anders verlopen dan verwacht...
Eerst zijn Nand en ik Bieke's computer gaan halen om hem naar een reparateur te brengen want het ding had wel érg vreemde kuren en zij kan hem natuurlijk niet missen voor haar werk voor "Den Dierenvriend". Op de terugweg van de reparateur stopten we om enkele boodschappen te doen en daar ben ik blijkbaar ergens mijn fotoapparaatje verloren...
Terug bij Bieke wou ik beginnen de nieuwe kleine poezen te fotograferen om ze op 't blog te zetten voor adoptie en toen bleek mijn fotoapparaatje verdwenen...
We zijn overal terug op straat gaan zoeken, maar het fotoapparaat was natuurlijk hopeloos verdwenen...
Aangezien we in de loop van de namiddag de auto ook even voor een dierenkliniek geparkeerd hadden wipten we daar snel binnen om te vragen of er soms iemand een fotoapparaat gevonden had. Niet dus. Maar... er stond wel net een koppel aan de receptie dat een nestje van 4 baby-poesjes gevonden had. De mensen wilden de diertjes door de dierenarts laten onderzoeken maar ze wisten verder ook niet wat ze met de katjes moesten doen. Dus kon ik hun naar "Den Dierenvriend" verwijzen... Niets lijkt toevallig in dit leven.
Maar met al dat heb ik dus wel geen foto's van Bieke's adoptie-poezen kunnen maken en ben ik een van mijn favoriete kleine fotoapparaatjes kwijt... De schat waar ik mijn onderwaterfoto's mee nam... Het énige type dat in mijn onderwaterhuisje past... En ze maken dat model niet meer...
Na onze vruchteloze zoektocht reden we naar de ma van Nand die sinds eergisteren haar eerste stapjes op 't internet leert zetten.
Toen we bij haar aan kwamen vertelde ik hoe droef ik was om 't verlies van mijn cameraatje en deze 80-jarige rakker trooste mij spontaan met de woorden: "Maar meiske, daar moet ge niet te veel om treuren, mijn zonen zullen zoiets wel voor u op E-Bay op de kop tikken!"
Ik viel bijna van mijn stoel! Ik heb altijd al zeer grote bewondering gehad voor de kranigheid van deze dame, maar om haar die zin te horen uitspreken met dezelfde vanzelfsprekendheid als "Hebt ge dorst? Dan zal ik eens een potteke thee zetten!" dat sloeg nu toch echt alles!
Een dame van 80 jaar die nog van alles op de hoogte is, alles weet wat er reilt en zeilt in deze hectische wereld, en zelfs E-Bay kent... Daar kunt ge toch niet anders dan voor in opperste bewondering staan!
Moederke Melanie is een zeer snuggere vrouw, ze kan perfect overweg met haar electrische rolstoel, gebruikt drie DVD-afstandsbedieningen - waar zelfs ik niet wijs uit zou geraken - en kan met een gsm werken. Maar een computer heeft ze nooit gewild, want daar wou ze op haar leeftijd niet meer aan beginnen...
Tot ze vorige week liet horen dat ze 't zo jammer vond dat ze de kattenverhalen en Irma-strips op mijn blog niet kon zien... Geen uur na deze opmerking begonnen haar zonen en kleindochter hemel en aarde te verzetten om haar een pc te bezorgen.
En ja, sinds enkele dagen zit ze achter een laptop en krijgt ze elke dag een computerlesje. Ze leert haar muis te temmen (nog niet zo makkelijk! Maar ze sakkert en prutst tot de muis doet wat zij wil!) Ze krijgt de pc al opgestart, ze vindt de weg naar mijn blog en geraakt van daar zelfs al op 't blog van Den Dierenvriend! En bovenop krijgt ze de computer nog terug netjes afgesloten ook!
Lief Moederke Melanie, ik dacht na al die jaren niet dat ge nog in mijn achting kon stijgen, maar toch hebt ge dat weer gedaan!
We gaan u met zijn allen nog veel computerlesjes geven zodat gij nog voor 't einde van 't jaar bij de NASA kunt gaan solliciteren en minstens tegen midden 2008 op eigen kracht een raket naar Mars kunt lanceren!
Nog een hele dikke proficiat voor uw moed en doorzettingsvermogen. En dankzij u heb ik weer een reden meer om iets moois van mijn blog te maken! Bedankt daarvoor!
Moederke Melanie ziet Irma in 't echt toch nog altijd liever dan op 't scherm denk ik
Eerst zijn Nand en ik Bieke's computer gaan halen om hem naar een reparateur te brengen want het ding had wel érg vreemde kuren en zij kan hem natuurlijk niet missen voor haar werk voor "Den Dierenvriend". Op de terugweg van de reparateur stopten we om enkele boodschappen te doen en daar ben ik blijkbaar ergens mijn fotoapparaatje verloren...
Terug bij Bieke wou ik beginnen de nieuwe kleine poezen te fotograferen om ze op 't blog te zetten voor adoptie en toen bleek mijn fotoapparaatje verdwenen...
We zijn overal terug op straat gaan zoeken, maar het fotoapparaat was natuurlijk hopeloos verdwenen...
Aangezien we in de loop van de namiddag de auto ook even voor een dierenkliniek geparkeerd hadden wipten we daar snel binnen om te vragen of er soms iemand een fotoapparaat gevonden had. Niet dus. Maar... er stond wel net een koppel aan de receptie dat een nestje van 4 baby-poesjes gevonden had. De mensen wilden de diertjes door de dierenarts laten onderzoeken maar ze wisten verder ook niet wat ze met de katjes moesten doen. Dus kon ik hun naar "Den Dierenvriend" verwijzen... Niets lijkt toevallig in dit leven.
Maar met al dat heb ik dus wel geen foto's van Bieke's adoptie-poezen kunnen maken en ben ik een van mijn favoriete kleine fotoapparaatjes kwijt... De schat waar ik mijn onderwaterfoto's mee nam... Het énige type dat in mijn onderwaterhuisje past... En ze maken dat model niet meer...
Na onze vruchteloze zoektocht reden we naar de ma van Nand die sinds eergisteren haar eerste stapjes op 't internet leert zetten.
Toen we bij haar aan kwamen vertelde ik hoe droef ik was om 't verlies van mijn cameraatje en deze 80-jarige rakker trooste mij spontaan met de woorden: "Maar meiske, daar moet ge niet te veel om treuren, mijn zonen zullen zoiets wel voor u op E-Bay op de kop tikken!"
Ik viel bijna van mijn stoel! Ik heb altijd al zeer grote bewondering gehad voor de kranigheid van deze dame, maar om haar die zin te horen uitspreken met dezelfde vanzelfsprekendheid als "Hebt ge dorst? Dan zal ik eens een potteke thee zetten!" dat sloeg nu toch echt alles!
Een dame van 80 jaar die nog van alles op de hoogte is, alles weet wat er reilt en zeilt in deze hectische wereld, en zelfs E-Bay kent... Daar kunt ge toch niet anders dan voor in opperste bewondering staan!
Moederke Melanie is een zeer snuggere vrouw, ze kan perfect overweg met haar electrische rolstoel, gebruikt drie DVD-afstandsbedieningen - waar zelfs ik niet wijs uit zou geraken - en kan met een gsm werken. Maar een computer heeft ze nooit gewild, want daar wou ze op haar leeftijd niet meer aan beginnen...
Tot ze vorige week liet horen dat ze 't zo jammer vond dat ze de kattenverhalen en Irma-strips op mijn blog niet kon zien... Geen uur na deze opmerking begonnen haar zonen en kleindochter hemel en aarde te verzetten om haar een pc te bezorgen.
En ja, sinds enkele dagen zit ze achter een laptop en krijgt ze elke dag een computerlesje. Ze leert haar muis te temmen (nog niet zo makkelijk! Maar ze sakkert en prutst tot de muis doet wat zij wil!) Ze krijgt de pc al opgestart, ze vindt de weg naar mijn blog en geraakt van daar zelfs al op 't blog van Den Dierenvriend! En bovenop krijgt ze de computer nog terug netjes afgesloten ook!
Lief Moederke Melanie, ik dacht na al die jaren niet dat ge nog in mijn achting kon stijgen, maar toch hebt ge dat weer gedaan!
We gaan u met zijn allen nog veel computerlesjes geven zodat gij nog voor 't einde van 't jaar bij de NASA kunt gaan solliciteren en minstens tegen midden 2008 op eigen kracht een raket naar Mars kunt lanceren!
Nog een hele dikke proficiat voor uw moed en doorzettingsvermogen. En dankzij u heb ik weer een reden meer om iets moois van mijn blog te maken! Bedankt daarvoor!
Moederke Melanie ziet Irma in 't echt toch nog altijd liever dan op 't scherm denk ik
