Mijn boys....
De laatste weken figureren mijn jonge katers nogal veel op 't blog. Ge vraagt u waarschijnlijk af waarom.
Sinds enkele maanden heb ik niks dan pech, alles wat ik aanpak mislukt en de ene tegenslag volgt de andere op. Heb ik iets opgelost dan krijg ik de volgende dag gegarandeerd een nieuw serieus probleem op mijn bordje. 't Is om de moed van te verliezen. Sommige dagen voel ik mij als die arme clown in 't circus die 12 borden op stokjes moet laten ronddraaien door van het ene naar het andere te rennen. Als 't me allemaal teveel wordt en weer maar eens een van mijn borden van zijn stok gevallen is vind ik veel troost bij mijn beestjes.
Heel lang geleden heb ik ooit nog eens 't geluk gehad om twee poezen te hebben die met mekaar wilden spelen. Meer nog, ze waren stapelverliefd op mekaar. Thomas had ik half-doodgebeten gevonden in een verlaten fabriek. En Sidi was een doodziek babypoesje dat we uit Tunesië gesmokkeld hadden. Eens ze met mekaar hadden kennisgemaakt werd het liefde op 't eerste zicht. Altijd samen in 1 bolleke gekruld in een zetel, altijd samen op pad. Wreed genoeg heeft mijn buurman ze doodgeschoten.
Aangezien mijn roedel altijd bestaat uit vondelingen zijn de leeftijdsverschillen steeds nogal groot. Bij een vondeling hebt ge natuurlijk niet te kiezen hoe oud hij is, welke kleur hij heeft en of 't een kater of een kattin is. 't Is waarschijnlijk een beetje als kinderen krijgen. Ge krijgt wat er zich aandient en zijt daar heel gelukkig mee.
Maar sinds vorig jaar de jonge Mathurin bij ons aanbelandde en dit jaar Nemuri Neko weet ik eindelijk weer hoe wezenloos plezant het is om twee jongen katten te hebben die samen kattenkwaad uithalen en in mekaar echte speelkameraden gevonden hebben. Ware spitsbroeders. Prachtig gewoon!
Ik zou iedereen die een poes in huis neemt vanaf nu altijd aanraden : neem er twee! Adopteer de twee grootste speelvogels uit het nest! Twee ravottende beesten zijn nog duizend maal plezanter dan 1 donzige lieverd. Het lijkt wel of ge constant katten-comedy-tv kunt kijken. Ze leiden uw aandacht af van miserie en laten u lachen. Vandaar dat ik er ook zo veel speelgoed voor verzamel. Ik wil dat ze zo lang mogelijk jong en speels blijven en dat is iets waar ge een kat in kunt helpen.
Ik ben dus helemaal niet gek geworden met al mijn kattenspeelgoed hier in huis. Vroeger had ik 't allemaal liever netjes en ordelijk. Voor alles een plaats en alles op zijn plaats. En alle kleurtjes moesten harmoniëren tot in 't absurde. Met ouder te worden heb ik t allemaal liever knus en plezant, 't zicht interesseert me gene choco meer. Laat de grond maar vol kattenspeelgoed liggen (poco pech : ze maken dat nu eenmaal in de schreeuwerigste kleuren) waartussen mijn katten heerlijk kunnen dollen. Ik ben gewoon dolgelukkig met mijn twee boys die ervoor zorgen dat ik op de somberste momenten toch nog kan lachen. Liever een huishouden met wat rommel en veel plezier, dan een design huizeke en steriel.
Dus ja, god weet, misschien, komt er één van deze dagen nog een stukske speelgoed bij?...
Daarvoor zult ge de vervolgverhalen moeten volgen. Jammer wel dat ik de tijd niet meer heb om ze zoals vroeger met tekstballonnetjes te maken...
Een kat in uw armen houden is ook heel ontspannend...
... vooral voor hemzelf... 
