Berichten van 22 maart 2006

Een man sprak met God over de hemel en de hel. God zei tegen de man : "Kom, ik zal je de hel laten zien." Ze gingen een ruimte binnen waar een groep mensen om een enorme stoofpot zat. Iedereen was uitgehongerd, wanhopig en stervende. Ieder van hen had een lepel vast waarmee ze in de pot konden komen, maar elke lepel had een steel die zoveel langer was dan hun eigen arm dat ze deze niet konden gebruiken om het voedsel naar hun mond te brengen. Het lijden was verschrikkelijk.
"Kom, nu zal ik je de hemel laten zien," zei God na een tijdje. Ze gingen een andere ruimte in, precies dezelfde ruimte als de eerste : de stoofpot, de groep mensen, dezelfde lepels met lange stelen. Maar iedereen was gelukkig en verzadigd.
"Ik begrijp het niet, " zei de man. "Waarom zijn ze hier gelukkig terwijl iedereen in de andere ruimte er zo ellendig aan toe was en alles is op beide plaatsen toch hetzelfde?"
God glimlachte. "Ach, het is heel simpel," zei hij. "Hier hebben ze geleerd elkaar te voeden."

                           (een tekst van Ann Landers, uit het boek "Balsem voor de Ziel 2")