waar ben ik toch?
Tja, ge leest hier maar weinig maar dat heeft zijn redenen...
De poespassers wonen hier en je weet wat dat wil zeggen :
Ik ben er even op uit getrokken.
In mijn mutsen zitten dikke lagen rubber ingenaaid, ik heb het hele assortiment oordoppen dat in Europa verkrijgbaar is meegenomen en ben aan een (voor mij) enorm experiment begonnen.
Het vroeg wat moed. Ik ben bang. Hoe overleef ik een vliegtuig? Hoe ga ik op het geluid van de zee reageren? Ga ik nog kunnen onderwaterfotograferen?
Een jaar lang stak ik mijn kop in 't zand als de meest paranoïde struisvogel. Ik kreeg gewoon geen lucht meer. En dan al dat zand in mijn neusgaten en die stijve nek! Er moest dus iets gebeuren. Mijn echtgenoot werd het ook stilaan beu om, net nu we op "pensioen" waren, nooit meer een stuk van de wereld te kunnen gaan bekijken.
Dus heb ik al mijn moed verzameld... Ik ga de naakte feiten onder ogen zien. 't Kan meevallen, 't kan tegenvallen. Misschien is mijn kop daarna helemaal naar de bliksem, misschien ben ik dolgelukkig dat ik een oplossing heb gevonden om toch te kunnen reizen?...
Voor de oorbescherming tijdens het dalen en opstijgen had ik graag zo'n SM-kap gehad. Rubber isoleert ook de gebeentegeleiding van het geluid. Maar ja, om nu op een vliegtuig te gaan zitten in een zwarte kap met alleen twee ooggaten waar misschien ook nog tralies voorzitten?... Om nog te zwijgen van de ritssluiting voor mijn mond. Geef toe, naast zo iemand zoudt ge toch niet graag in een vliegtuig zitten?
Ik heb dan maar gewone mutsen en een heel brede haarband gekocht en de binnenwanden met lagen rubber bekleed. (Jaja, ge zult er later wel foto's van te zien krijgen ;-) )Lekker onzichtbaar. Het enige dat hooguit een beetje raar kan overkomen is dat iemand naar de zon vliegt met een dikke pinnemuts op zijn kop. Tja, ge kunt niet alles hebben.
Nu is het afwachten. Ikzelf zal het al weten, want tegen dat dit bericht verschijnt ben ik al een week weg.
Ga ik met onderwaterfotokes thuiskomen? Ik vraag het me af. Ik heb alleszins mijn laptop en veeeeeeeeel boeken ingepakt. En anders amuseer ik me wel met een kiezel die ik vind.
Ik zou het nooit geriskeerd hebben als het niet was dat ik terecht kon op een eilandje waar één van mijn beste Sri Lankaanse vrienden momenteel manager is. Samen hebben we destijds vele watertjes doorzwommen tijdens de burgeroorlog in Sri Lanka, en met zijn vrouw hebben we na de tsunami een landbouwersdorpje mee helpen terug op poten zetten. Misschien herinneren jullie je dat allemaal nog wel. En nu gaat mijn maatje mij eens lekker op een Malediefje in de watten leggen. Letterlijk. Ik moet niet in 't restaurant eten en ik heb mijn plastic borden bij. We zullen wel zien hoe 't loopt. Over een week weten jullie meer... Tot dan blijft het hier nog oorverdovend stil denk ik want ik vrees dat ik daar niet ga kunnen internetten.
Dikke kus aan al diegenen die toch nog altijd de moeite nemen om hier te komen lezen!
Enne... tot vlug!
Hopelijk met vele zotte foto's ;-)
PS. En héél erg bedankt aan de mensen die voor me bidden, of goede energie sturen, of wat dan ook doen, maar toch aan me denken en voor me duimen!