Een digibeet in aktie. Deel 1 van 2.
Een digibeet in aktie.
Deel 1 van 2 : Zing, vecht, huil, bid, knoei, vloek, streel, wrijf, aai, smijt... en krijg alleen gedonder!
Oud worden in deze complexe wereld... ’t is voor een mens als ik verdorie niet makkelijk. Dat mocht ik dit weekend weer danig ondervinden.
Vannacht gaf mijn draadloze muis de geest. Maar pc-muizen genoeg in huis, dus sloot Echtgenoot die van een laptop aan. In vergelijking met mijn oude muis - die meer 't formaat van een kleine rat heeft - was dit echt een onderdeurtje met een kort staartje. Wegens die te korte draad moest het muizeke jammer genoeg aan de linkerzijde van mijn klavier gelegd worden. Het zou niet echt makkelijk werken worden maar moeilijk gaat ook.
Wat ik wel vervelend vond aan dat muizeke was dat het omgekeerd werkte, als ge de cursor naar links wou drijven moest ge naar rechts bewegen. Lastige muis wel. Een spiegelbeeldmuis begot. Wie vindt zoiets toch uit?... Ge moet dan al met uw rechterarm helemaal over uw keyboard gebogen met die muis zitten bewegen en die doet dan pedoemme alles ook nog in omgekeerde richting. Pffft. Ge krijgt goesting om met iets te gaan gooien.
Gelukkig viel na minder dan een minuut mijn euroke dat ik die muis ondersteboven vast hield… Tja, weer zo'n designmodelleke waar ge kop noch staart aan krijgt.
Met dat kleine ding was Photoshoppen nogal lastig dus ging ik me aan een andere klus begeven : het ordenen van mijn muziekskes…
Sinds ik aan die miserabele rotziekte “tinnitus” lijd moet ik van de dokter proberen om met muziek te werken. Ik, de grootste liefhebber van pure stilte. Een marteling vind ik het. Maar aangezien die oorsuizingen nooit meer gaan verdwijnen ben ik wel verplicht er mee te leren leven. Op onze leeftijd is dat wel met meer dingen zo...
Sinds maanden tracht ik dus te leren om te schrijven en te werken met muziek op de achtergrond in de hoop het geluid in mijn eigen kop wat te verdringen. Vandaar dat ik me onlangs een iPod heb aangeschaft. Mijn vrienden hun ogen vielen bijna uit hun kassen : "Zij?!! Met een machientje met zoveel knopkes?!! En dan nog iets electrisch?! Néé?! Dat kan toch niet waar zijn?!..."
Edoch, ik kocht me dus zo'n klein privé-juke-boxke waar ge uw lievelingsmuziek kunt opzetten. Het enige dat ik van zo’n ding kende was de juiste schrijfwijze - mijn vriendin schreef het nog altijd als “nen eye-pot” - maar meer dan dat het als "iPod" geschreven werd wist ik er dus ook niet van.
Tot mijn groot ongenoegen zitten er tegenwoordig nergens nog boekjes met handleidingen bij, ge moet het nu maar op ’t internet opsnorren en uw plan trekken. En ik ben echt wel een lezer, dus ook een handleidingenlezer, maar als ik iets op een pc moet gaan zoeken en dan ook nog verplicht word het dààr te lezen dan haak ik af. Lezen doet ge volgens mij nog altijd in een boek of van een blad papier. Er moet gebladerd kunnen worden, ge moet geknisper van papier horen, en dat moet in een zetel of een bed gebeuren, kortom voor mij is 't "boekgevoel" nog altijd heel belangrijk.
Gevolg : ik probeer mijn kleinood dus meester te worden zonder die broodnodige handleiding. Ik streel, aai en wrijf maar wat over knopjes tot er iets gebeurt dat min of meer aan mijn verwachting voldoet. Uiteindelijk heb ik van al die knopjes maar ééntje nodig, dat is dat met die muzieknoot op. Maar zelfs als ge slechts dat ene knopje aanraakt (touch screen weet ge wel!) ontvouwt zich toch een hele wrééd complexe wereld .
Ik zat dus vannacht te proberen om op mijn pc “play-lists” te maken. Daar ging mijn piepklein designmuizeke alvast niet moe van worden. Uiteindelijk is 't niet meer dan titels selecteren en die naar ’t mapje “auto-meezing-muziekskes” slepen. De bedoeling was om wat plezante liedjes samen in 1 map te zetten speciaal om die leuke reeks in mijn auto te kunnen draaien. Want ondertussen had ik al wel geleerd dat een iPod in een auto anders niet te gebruiken is.
Ge zet die op, ge luistert naar een liedje, maar ’t volgende nummer vindt ge echt niet geschikt voor in de auto dus wilt ge een ander kiezen. Na een vurig “Lust for life” van Iggy Pop meegebruld te hebben zijt ge écht niet "in the mood" om een of ander Gregoriaans gezang te gaan meeneurieën of de Dodenmars - hoe schoon ze ook is - te moeten aanhoren.
En dat "een ander plezant meezingerke zoeken" blijkt dus al rijdend een onmogelijke opgave… Althans zonder door minstens twee vangrails te vliegen en drie lantaarnpalen te raken.
Wilt ge op dat machientje een ander liedje horen dan moet ge eerst dat ding terug aanzetten (door het liefdevol te strelen. Touch pad weet ge nog...) dan pas gaat zijn lichtje branden, vervolgens moet ge de lijst met liedjes zoeken. Waarop ge de keuze krijgt uit de lijst gesorteerd volgens titel, of volgens artiest, of volgens genre (ondertussen lantaarnpaal drie geraakt dus) en dan wordt ge geacht zachtjes aaiend te scrollen tot ge een leuke meezinger gevonden hebt. Een levensgevaarlijke opdracht.
Om al die mogelijke close-encounters met lantaarnpalen te vermijden begon ik dus braaf thuis een playlist samen te stellen. Zonder handleiding. Oeverloos.
Vooral toen achteraf bleek dat ik mijn iPod op mijn pc was vergeten aan te sluiten en als basis de verkeerde lijst genomen had, namelijk de beperkte lijst die op mijn pc staat in plaats van de volledige verzameling die door mijn maatje op mijn iPodje gezet was...
Alweer meer dan een uur werk dat ik later opnieuw zou moeten doen...
Het deed me denken aan het mopje van de goede fee die vraagt : “Ge moogt een wens doen maar slechts één, dus zie dat 't er een goeie is.” Ge moet dan antwoorden : “Goede Fee, geef me al de tijd terug die ik verloren heb met vruchteloos aan een computer te zitten prutsen.”
Als uw wens verhoord wordt krijgt ge ineens minstens10 jaar van uw leven terug.
Muis kapot, playlist mislukt. Ben maar met een boek in bed gekropen. Boeken zullen toch altijd wel mijn beste vrienden blijven. Maar dat neemt niet weg dat ik wel moet voortgaan met dat muziekgedoe om mijn tinnitus te lijf te gaan. Het einde van de miserie is nog niet in zicht.
Maar daar vertel ik morgen verder over!
Hanuman : "Triestig waar de 'oudheid van tegenwoordig' zich mee bezighoudt..."
Hanuman : "En onder ons gezegd en gezwegen : heel blij dat ik geen kattin ben want in die rommel zou ik zelfs mijn eigen jong nog niet terugvinden..."
Nemuri Neko : "Amai Hanuman, nu klinkt ge echt wel als de oude zak die ge in feite zijt. Ge zou trots moeten zijn dat ons ma met haar laatste krachten de moderne wereld probeert de baas te worden! Gíj, gíj de grote jager, heb ik nog nooit met zoveel overgave en intensiteit en zonder op te geven met een echte muis zien spelen als ons ma met die van haar hoor!"
Hanuman : "Onnozel bazeke... zwijg en slaap verder voor ge nog meer van die pijnlijke lapsussen te berde brengt."
Nemuri Neko : "Hoe? Heb ik iets verkeerd gezegd misschie-"
Hanuman : "ZWIJGEN!"
