Wij leveren aan huis.
Vorige week liep er op straat een poes achter mijn vriendin aan. Ze aaide haar, zette haar veilig op de stoep en ging verder. Later zat de poes in mekaar gedoken verstopt achter haar fiets. Duidelijk een verloren gelopen dier. De kinderen wilden niet liever dan de poes "even thuis laten logeren", maar wij waren hen te slim af. Het diertje droeg een halsband dus we zouden wel eens eerst kijken of er geen adres op stond...
"Toe... Mag ze echt niet een tijdje blijven logeren?..."
"Nee, want haar baasjes zijn nu misschien op zoek naar haar en hebben verdriet."
Gelukkig konden we aan de binnenzijde van de halsband een ietwat uitgelopen woord en een getal ontcijferen. Het woord deed me aan de naam van een sportclub of een café denken dus hebben we dat even op Google ingetikt. Ondertussen vertroetelden de kleine meisjes de poes, hielden haar apart in de badkamer en gaven haar eten en drinken. De "grote meisjes" zorgden voor het nodige speurwerk.
Al snel vonden we via 't internet een café met die naam maar de eigenaars wisten niets over een poes, gelukkig maakten ze er ons wel attent op dat, een flinke kilometer verderop, een woonwijk ook die naam droeg. Om kort te gaan : met zijn vijven hadden we het binnen 't uur klaargespeeld om het lieve dier weer bij een heel dankbare bompa, bomma en twee dolgelukkige gehandicapte kindjes af te leveren.
Vreugde voor iedereen.
Het was dan wel een korte vakantie, maar ze had zeker niet te klagen over de verzorging.
Zowel van 't oud als 't jong, van 't vrouwelijk als 't mannelijk personeel. 
De poes is nog geen twee dagen zoek geweest maar heeft wel een heel drukke autostrade overgestoken dus heeft ze veel geluk gehad dat ze haar uitstapje overleefd heeft. Zonder het cryptische adres en enig zoekwerk was ze nooit meer terug thuis geraakt en misschien één van de vele zwervers geworden.
Haar baasjes waren net vanuit een andere provincie in 't Antwerpse komen wonen en hadden het dier reeds van de eerste dagen in haar nieuwe huis in de tuin laten lopen. Vanzelfsprekend gaat zo'n nieuwsgierig dier als een poes dan op avontuur om alles te verkennen... en raakt soms verloren.
Dit verhaal is gelukkig goed afgelopen, maar beter is toch dat als je verhuist je poes 4 à 6 weken binnen houdt, zodat ze de geur van haar huis grondig leert kennen, en haar daarna pas af en toe, en onder toezicht, buiten te laten. Het dier kan dan rustig wennen aan de nieuwe omgeving, en als ze dan toch plots schrikt van een onverwacht, onbekend geluid ben je er snel bij om te zien waar ze naartoe gerend is.
Makkelijker dan een vaag adres aan de binnenkant van een bandje te schrijven is een plaatje met je telefoonnummer te laten graveren en dat stevig aan de halsband te bevestigen. Of een klein plastic hangertje (vergelijkbaar met de grotere die je aan sleutelbossen hangt) waar je een tekstkaartje in kan steken. Die van het merk Pedigree zijn heel handig. Hoewel mijn poezen in principe niet uit mijn afgesloten tuin kunnen dragen mijn twee onstuimige jongsten toch een fluobandje met een kleine - aan twee zijden doorzichtige - hanger. Aan de ene kant staat : "Ik ben verloren gelopen. Help aub en bel..." En aan de andere kant mijn gsm-nummer.
Mathurin met zijn bandje.
Je kiest best een bandje met een plastic clipsluiting, want de nieuwe bandjes zonder clips of zonder ceintuursluiting (dus zonder een pinnetje) trekt een poes zo weer uit. Er moet ook een kort stukje elastische stof in de halsband verwerkt zitten om verstikking te vermijden Een fluokleur (zilver) is mooi meegenomen als je poes 's nachts op straat mag komen. Het bandje mag niet te strak zitten, je moet er moeiteloos twee vingers tussen kunnen steken. Als de poes nog groeit moet je uiteraard af en toe testen of 't niet te strak zit. Best is ook af en toe te controleren of er geen insecten (zoals teken) of vuil onder zit, vooral voor poezen die in bossen ravotten is dit wel aangewezen.
Dit kleine dametje is gelukkig terug thuis terechtgekomen dankzij haar halsbandje "and a little help from her friends". Nu alleen nog hopen dat haar baasjes haar een tijdje binnenhouden om haar te laten acclimatiseren en de kans te geven te wennen aan haar nieuwe omgeving...
En misschien, heel misschien, heeft dit verhaaltje - dit druppeltje op de hete plaat - toch weer 't verschil gemaakt voor een of andere poes. Een dier dat nu bij een verhuizing een bandje om wordt gedaan en eerst een aanpassingstijd binnen krijgt en dus niet verloren zal raken... Zeker nu de vuurwerkperiode weer voor de deur staat en vele dieren in paniek op de loop schieten en de weg naar huis niet meer terugvinden.
Voorkomen is beter dan genezen. Een oud spreekwoord dat zijn wijsheid als vaak bewezen heeft.
