Waarom 't hier zo saai is momenteel...
Lieve vrienden,
Er werd me per mail al dikwijls gevraagd waar mijn kattenstrips bleven, en de nieuwe afleveringen van mijn jeugdverhalen die ik beloofd had....
Maar ik kom niet toe aan écht schrijven. Mijn kop zit nog zo vol met al het werk dat moet gedaan worden om het einde van onze zaak verzorgd af te werken. Er komt nog zoveel bij kijken...
De eindboekhouding moest afgewerkt raken. De lijsten van de reststock moeten gemaakt worden, daar moeten overnemers voor gezocht worden. Al het standenmateriaal dat van groothandels kwam moet afgebroken worden en netjes terug bezorgd zodat het kan gerecycleerd worden en aan andere winkeliers gegeven worden. (Anders komt het allemaal maar op de afvalberg terecht en die is al groot genoeg.)
Er moet gezorgd worden dat de mensen die hier ooit iets gekocht hebben hun garantie doorloopt, de herstellingen blijven dus ook doorgaan om die klanten niet in de steek te laten. (Herstellingen van een klantenkring van 7000 personen die gedurende 24 jaar spullen bij ons gekocht hebben en ze graag in goede conditie houden... je kan je daar misschien iets bij voorstellen...)
Kortom, er komt bij het afsluiten van een zaak veel meer zien dan ik verwacht had.
Dus verzet ik 's nachts mijn gedachten maar met wat stripjes maken. Dat kost niet veel energie of inspiratie. Ik zie gewoon de foto en hops dan floept er opeens wel een bijpassende tekst door mijn kop, dat kost geen moeite. Alleen een hoop technisch gedoe met Photoshop. Meer niet.
Ik ga zeker verder met het schrijven van mijn jeugdherinneringen maar dan moet ik eerst de tijd vinden om de reeds geschreven verhaaltjes te herlezen want anders vertel ik misschien zaken die ik al eens geschreven heb. Ik wil de chronologie van mijn herinneringen ook zo goed mogelijk laten kloppen. En daar kruipt tijd in die ik nu niet heb.
Poezenstrips maken ligt nu ook moeilijk want mijn katten zijn in de winter niet bepaald gemotiveerde fotomodellen. Meer dan hier liggen slapen doen ze niet. Ik zou ze hooguit hun dromen kunnen laten vertellen
Zelfs mijn prachtige witte konijn is nog altijd naamloos. De inspiratie ontbreekt me, mijn kop zit te vol met vanalle andere zaken. Het afkicken van 24 jaar winkel houden is veel groter dan verwacht. Veel emotioneler ook. Dus ik zit inderdaad nog altijd een beetje in mijn "winkel"- en "winter"-blues.
Maar er is beterschap te verwachten want ik heb een vakantie in 't vooruitzicht. Hopelijk gaat ze door, want het doel is Sri Lanka, en sinds de wapenstilstand daar opgeheven is zijn de gevechten weer flink opgelaaid. Toch wil ik er heel graag mijn vrienden gaan opzoeken want ik ga er al 15 jaar naar toe.
De vliegtickets liggen hier al klaar, ik hoop dat de situatie niet verergerd en dat we inderdaad half februari kunnen vertrekken. Want aan die vakantie hebben we ons heel vorig jaar geestelijk opgetrokken...
Ik besef echt wel dat mijn blog momenteel wat saai en eentonig is. Maar dat komt wel terug goed. 't Is een kwestie van geduld. Uw Junior-Senior schijnt niet meer zo snel te recupereren dan ze van zichzelf verwacht had. 
Iets wat mijn collega 50-plussers waarschijnlijk wel zullen begrijpen... 
Toch bedankt dat jullie mijn blog nog af en toe komen bezoeken, maar de eerste week zullen jullie het vooral nog met wat Irma-strips moeten doen en enkele andere kleinigheden die niet te veel van mijn brein vragen...
Alhoewel... overmorgen krijgen jullie toch een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen. De titel luidt : "Een salonkieken." Je kan je dus al indenken aan wat je je te verwachten hebt...
Wil je je alvast opwarmen door enkele vorige afleveringen te herlezen ga dan naar http://www.bloggen.be/laathi/
daar staan de eerste 36 afleveringen netjes bij elkaar.
Bedankt voor 't geduld!
Dikke knuffel!
Maar nog veel meer plezier!