Berichten van 12 mei 2007

Tja, en ik maar moeite doen om jullie hints te geven...
Eergisteren een foto van Lut (met een sigaret in haar hand terwijl ze voor mijn scherm naar 't raadsel zit te turen!!!) op mijn blog plaatsen.
Vannacht tot 5 uur heb ik geprobeerd om jullie aandacht nogmaals te trekken met een toch al niet meer zo subtiele tip : twee foto's van Jan en ik die op straat voor de InVINcible staan te paffen!!!
En wat leveren al die tips me op?... Amper 27 goede antwoorden...

't Rare van de zaak is dat de niet-rokers de oplossing dan nog sneller vonden dan hun tegenhangers de rokers....
Maar ja, ergens is het wel te begrijpen : een niet-roker zit te kijken op het met tabakgevulde uiteinde van een sigaret van de roker tegenover hem. En bekijkt dat eens goed want die mens zit zich er waarschijnlijk aan te ergeren...
En de roker zelf ziet enkel het gele filterpuntje. Als hij het al ziet natuurlijk, want meestal wordt een sigaret achteloos uit een zakske of handtas gefrommeld en tijdens een gesprek naar de mond gebracht zonder ze zelfs maar te bekijken.
Zoiets vraagt wel eens om een bedenking in feite...

Hoeveel sigaretten steken, "wij, stinkerkes", dan niet achteloos op? Onbewust? Uit gewoonte? Slechte gewoonte.
Stel dat er eens iemand iets anders gelijkvormig in ons pakske steekt, zouden we dat dan ook zonder te bekijken in onze mond steken? Oei, nu breng ik de tegenstander van 't roken wel op bangelijke gedachten natuurlijk
'k Zal mijn fantasie in dezes maar een beetje gaan beteugelen.

Misschien nuttig om bij 't opsteken van de volgende sigaret hier eens aan te denken.  Want laat ons nu eerlijk zijn, bestaat er een roker niet echt graag zou stoppen met onze "dure hobby" waardoor we overal als outcast behandeld worden?

Het enige voordeel dat roken momenteel heeft is dat we overal, stiekum - in donkere hoekjes, uit de wind, liefst ook nog uit de regen - samen troepen. Als pinguïns met een schuldig geweten, buik aan buik, op een ijsschotske. We delen daar heel samenzweerderig onze aanstekertjes en geraken automatisch aan de praat met mensen die we van haar noch pluim kennen.
Ik spreek uit ervaring, onze "schuldige-pinguïn-schots" is dikwijls de plek van de luchthaven of 't restaurant waar 't meest gelachen wordt.

Maar kom, dat mogen we nu niet als excuus gebruiken om te blijven roken, we moeten maar leren om ook buiten onze "schuldige-pinguïn-schots" spontaan contact te maken met anderen en plezier te maken.

Aan mijn collega-rokers wil nog wel mijn diepstgemeende excuses aanbieden dat ik hen zo'n dure week bezorgd heb... Want ik weet dat er vele sigaretten versmost zijn tijdens 't turen en piekeren om de oplossing van 't raadsel van deze week te vinden

Uit jullie vele mailtjes en reacties kon ik wel aflezen dat het raadsel deze keer moeilijk en plezant was. En dat doet me plezier want 't is niet altijd makkelijk om er goed te vinden. Ik pieker me soms zaterdagsavonds suf over wat ik zondagochtend weer uit mijn duim ga moeten zuigen.  Dus ik kan weer beginnen...



Een HEEL dikke proficiat voor :
Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje, Nand, Jan, Speelster, Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke, Fernanda en Marleen!
Morgen verse aanvoer!!! Ik zal proberen : minder stinkende.

Mijn kameraad Jan en ik, (we zijn al meer dan 25 jaar goeie vrienden en liefhebbers van een lekker "hapje"), waren vrijdagavond geïnviteerd in het restaurant waar zijn petekind chef-kok is.
Zoals elk restaurant waar Pieter De Buysscher als kok neerstrijkt is nu ook Wijn-Restaurant "InVINcible" bezig aan een forse klim in de Gault Millau-gids.

Samen met Kenny, de eigenaar van de zaak die een gerennomeerd sommelier is, werken ze aan menu's waar de pure smaak van het voedsel nog tot uiting komt. En dat is tegenwoordig spijtiggenoeg niet meer zo evident...
Pieter kookt, en Kenny zorgt ervoor dat bij elk gerecht een gepaste wijn geserveerd wordt.
Zijn voorraad lijkt wel onuitputtelijk. Vanavond vond ik het zelfs jammer dat ik geen alcohol drink. Maar ik heb natuurlijk wel mijn neus eens in elk glas gestoken. Alleen de geuren waren al hemels. En zo gevarieerd... Je kan niet geloven dat wijnen zo verschillend kunnen zijn.

Het is een trendy zaak in de Pacificatiestraat, achter de hoek van de Waalse Kaai te Antwerpen. (Iedereen welbekend omdat hier elk jaar de Sinksenfoor zijn tenten opslaat.)
Het restaurant is sober van inrichting en spreekt op 't eerste zicht vooral jonge dertigers aan. Maar vergis je niet. Het is er voor elke leeftijd gezellig en aangenaam eten want er is geen storende luide achtergrondmuziek zoals in zovele trendy zaakjes tegenwoordig.
Wij genoten er van een heerlijk 7-gangen menu samengesteld uit originele en dagverse ingrediënten.



Ons welkomstaperitiefje.
Als amuse-gueulle kregen we garnaaltjes met flan van haddock en berenlook met dragon-mosterd.
Dat was al lekker en toen moest het nog allemaal beginnen...



Eén van de voorgerechtjes : asperges met Iberico ham.
Jan krijgt bij elk gerecht een zorgvuldig uitgezocht wijntje geserveerd...
Je ziet zijn neus en ogen genieten! En op deze foto zo te zien blijkbaar zijn oren ook nog



Na de "velouté van asperges met piepkuiken en foelie in groene kruidenolie" moesten we toch even al de heerlijkheden laten zakken. Dus knepen we er tussenuit om voor de deur een sigaretje te gaan roken.



Een van de voorgerechtjes bestond uit een tartaar van gerookte paling, komkommer en cavaillonblokjes, bestrooid met groene en rode basilicumscheutjes in een sinaasvinaigrette.
Pieter durft vele - en gewaagde - ingrediënten in eenzelfde gerecht te verwerken maar hij begaat nooit de fout er een zootje van te maken. (Hier zal je geen konijnenpoot op je bord krijgen waar een rivierkreeftje in verwerkt zit. Of een stuk rundsvlees overdekt met garnalen in zoete saus...Zoals ik tot mijn groot ongenoegen ooit in een sterrenrestaurant in Wallonië meemaakte...)
Elk smaakje komt in Pieter's creaties op zichzelf tot zijn recht en toch maakt de som van de delen het geheel tot een nog groter genot voor de smaakpapillen.



Als hoofdgerecht verraste Jan's petekind ons met kraakverse gekonfijte grietbot omringd met lamsoortjes en pureezalf met schanullekes. Zo fijn...



Maar ja, we kunnen het niet laten natuurlijk. Voor de kaasschotel en het chocoladedessert op tafel kwamen moesten we toch weer even ontsnappen...



Nadat Pieter's werk in de keuken erop zat kwam hij van een welverdiende rust bij zijn trotse oom Jan en mij genieten van enkele afzakkertjes. Ook de sterke drankenkast is hier rijk en origineel gevuld.
Later mochten we in Pieter's keuken nog proeven van enkele van zijn speciale ingrediënten.
We kregen lepeltjes van de zachtste pompoenpitolie geserveerd (ze smaakte een beetje als geroosterd sesamzaad...), rotszout met vanille-essence, zelfs heel oude tot stroop geworden balsamico... Hij toverde de meest onbekende en subtielste smaakjes uit zijn keukenkasten tevoorschijn. En wij maar snoepen en proeven...

Bedankt Kenny en Pieter voor de lekkere, leerzame en heel plezante avond!

Als ik dit zo herlees lijkt het wel alsof ik in plaats van een gezellig uitje te beschrijven, een recensie over een restaurant geschreven heb
Maar ja, als ik op mijn blog beschrijf dat mijn Darwin uit zijn vijver springt en mijn nieuwe erwtenboom omver waait, dan mogen mijn fijne avonturen óók verteld worden. Het leven is niet één en al kwelling. Toch zeker deze avond niet