Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 9. Deel 5.
Hoofdstuk 9.
Deel 5 : 't Moest er ooit eens van komen... Ik val zonder woorden...
De achterblijvers hadden bij 't vertrek hoorbaar spijt...
Het wagentje waar de honden in vervoerd worden om hen van de ene kennel
naar de andere te brengen. In dit geval letterlijk "Dogs-on-Wheels" dus.
In de winter wordt het echte materiaal buitengehaald...
Een alternatieve manier om te parkeren...
De sneeuwscooter staat niet op de grond. Hij hangt in een hangmat.
De beste manier om hem niet ingesneeuwd terug te vinden tegen dat je hem nodig hebt.
We reden langs dezelfde baan terug bij gebrek aan een andere. Enkel in ’t dorp en net erbuiten zijn een paar wegen, voor de rest moet je de sneeuwscooter gebruiken. En vooral je geweer niet vergeten, en lichtpijlen, voor ’t geval je een ijsbeer tegen zou komen. Maar eerlijk gezegd ik denk dat die kans klein is want er werkte een franse jobstudent in de kennel en die vertelde dat noch hijzelf, noch zijn collega, in zes maanden tijd nog altijd geen ijsbeer gezien hadden. In de zomer zitten de dieren blijkbaar op de ijskoude dichtgevroren noordoostkant van Spitsbergen waar de golfstroom het water niet opwarmt.
De terugrit was even fascinerend, op die besneeuwde spitse bergen die in een roestbruine toendra geankerd staan raak je niet snel uitgekeken. De desolaatheid en schoonheid die ervan uit gaat bezorgt je kippenvel. Nee, dat kippenvel kwam niet van de koude want ik heb ’t hier in de poolcirkel nog altijd lekker warm. Zolang je winddicht gekleed gaat is er niks aan de hand. ’t Was trouwens rond de 4°, alleen bij wind verlaagt de gevoelstemperatuur dramatisch, net als op de momenten dat de zon even wegduikt. Maar ik had dus die lekkere rendiervellen om over mijn benen te leggen.
Tja, de "verse aanvoer van huskies" moet ergens beginnen nietwaar?...
't Is altijd belangrijk om wat plezier te beleven tijdens uw werk.
Dat voorkomt burn-out.
Ik weet het wel. Weer veel foto's en weinig tekst.
Maar ik vond het daar toch zo enorm mooi...
Ik werd er gewoon stil van.
Jonge eendjes... Baby zijn in dít deel van de wereld?... Brrrrr...
Bij aankomst renden de dieren spontaan de kennel binnen!
Nadat we de honden terug afgeleverd hadden keken we nog even rond aan de kennel en zagen zeehonden te drogen hangen. Wintervoer voor de honden. Meestal eten ze gewone droge hondenbrokken, in de zomer aangelengd met veel water, in de winter happen ze gewoon al lopend sneeuw. ’s Winters zorgen de gedroogde zeehonden voor wat extra weerstand. Die zeehonden-drogerij was wel een beetje een eng zicht.
Hm. Gedroogde zeehond. Heel wat anders dan Bonzo-brokken...
Ik zie dat hier al in mijn kelder hangen op de plek van mijn zakken Friskies...
De man was zo vriendelijk ons met de landrover terug naar ons schip te brengen en daar hebben we dan genoten van een snelle lunch en veel warme thee want Paul was ondanks mijn muts en sjaal (die hij bij ’t inpakken in België eerst totáál overbodig had gevonden) toch helemaal verkleumd geraakt.
