Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 6. Deel 1.
Woensdag, 15 juli 2009.
Costa Luminosa, Honningsvag
6. "Heen en weer, heen en weer"... ik hoor 't Drs. P. al zingen.
Het fameuze "Noordpoolcirkeloverschrijdingscertificaat".
Een máchtig woord om in Scrabble veel punten op te laten brengen. 
Zicht op een nevelig Honnigsvag.
Bij ’t ontwaken lagen we al verankerd op enkele honderden meters voor een zeer mistig Honningsvag. Het zien van al die wolken op de toppen maakte het al direct duidelijk dat we er niks aan zouden missen dat we die uitstap naar de Noordkaap niet geboekt hadden. Rustig ontbeten. Wel een gek gevoel om exotische ananas te zitten eten terwijl ge in de poolcirkel rondvaart.
En als wij zo benepen in een tenderke naar land moeten varen...
... dan moeten mijn fotomodellen ook niet reclameren
dat het hoe langer hoe drukker in de fototas wordt.
Die nieuwe kleine laptop maakt hun huisvesting nu wel extra krap.
’s Ochtends toch nog eens gaan vragen of er nu écht geen annulaties waren voor de excursie naar het vogelreservaat gecombineerd met het bezoek aan de Lappen-nederzetting en hun rendierkudde, maar er was helaas geen plaats vrijgekomen.
Dus namen we maar de tender en gingen zelf aan land op zoek naar een taxi.
Waar ze deze keer aan boord alvast niet over gelogen hadden was ’t feit dat er geen taxi’s beschikbaar zouden zijn. Logisch wel, het dorpje heeft er maar 7 en er lagen vandaag vier grote cruiseschepen… Het afgelegen dorpje heeft ook geen behoefte aan meer taxi’s want anders staan ze hier in de lange, lange winter toch maar werkloos.
Toch niet meer normaal eigenlijk...
Een walvis zou er bang van krijgen...
Het taxikantoortje was open, knus en gezellig, maar er was geen mens te bekennen. We zijn dan maar eerst onze mail gaan versturen in een souvenierwinkeltje annex internetcafé. Vannacht aan boord was ik snipzenuwachtig geworden omdat het inloggen maar niet wou lukken. Ellendige internetverbindingen op reis maken nu eenmaal het slechtste in mij wakker. Dus deze keer liet ik Paul ergens in een gang tussen de voorraaddozen van die winkel zijn ding doen en ging ik ondertussen op zoek naar een rendier op berenformaat.
Al sinds Bergen ben ik er naar op zoek maar ’t is geen makkelijke bevalling. Hij moet even groot zijn als mijn berenfamilie, armen en benen plooibaar, zijn ogen moeten groot en duidelijk zichtbaar zijn en zijn neus mag niet te pront naar voren steken, anders is het een rampzalig fotomodel om samen met de beren te gebruiken. Aangezien ik nu toch een half uur de tijd had kon ik “Expeditie Pluchen Rendier” rustig verder zetten. 
Paul in zijn geïmproviseerd internetkantoortje.
Héél blij dat hij zijn queeste in alle rust zonder mij kon trachten te volbrengen.
Ik vond de goeie maat van rendiertje en kon beginnen tussen een 80-tal identieke exemplaren de meest geschikte uit te zoeken. Eéntje met een niet te breed gewei - wegens te moeilijk op foto’s naast een beer - met even lange poten als de beren, maar zonder scheve voeten dat hij makkelijk zou blijven staan... Kortom ik denk dat ze in die winkel nog nooit een volwassen mens met zoveel aandacht - gedurende 20 minuten uit een mand met 80 pluchen rendiertjes, van 13cm hoog aan 9 euro ‘t stuk - hebben weten zoeken en vergelijken. Maar uiteindelijk heb ik toch mijn trofee, en ondertussen Paul onze mail, binnengehaald.
Ik was oprecht blij met mijn nieuwe aanwinst, want als we dan die twee dagen in Spitsbergen waarschijnlijk toch verplicht aan boord moeten blijven heb ik weer een nieuw personage om verhalen rond te schrijven. Gelukkig had ik van thuis al een beertje meegebracht dat met wat goede wil op een "gecultiveerde ijsbeer" lijkt. Nu is mijn setje kompleet. Nu heb ik zogezegd twee Noren bij in mijn familie. Ik ga ze “Haken” en “Ogen” noemen, alleen weet ik nog niet met welke schrijfwijze ik dat ga waarmaken. Op mijn typmachien staan geen kleine bolletjes en letters met schuine strepen door die zo typisch zijn voor de Noorse taal. Maar dat los ik wel op. Een gezellige uitdaging meer.
Bijna had ik zo'n vel gekocht van de grote kou...
Maar ja, loop daar nu rond met zo'n rendierhuid rond uw lijf...
Met een fototas vol pluchen beren tot daaraan toe...
maar als holbewoner in zo'n vel gewikkeld?... 
Nog een mens die aan zijn verkrampte blik zo'n pelske wel zat te overwegen...
Terug naar dat taxihuisje gelopen maar daar was ’t nog altijd niet mogelijk een wagen te reserveren. Bibberend van de kou – deze keer was ik zonder muts, handschoenen en sjaal op pad omdat het 5° ging zijn en ’t vanmorgen op ons terrasje helemaal niet zo koud leek – en van pure ellende maar terug de tender naar het schip genomen om nogmaals te proberen mee op excursie te kunnen. Snel iets gaan eten en gewacht of er niemand zijn boeking afzegde. We hadden pech, iedereen daagde op, dus hadden we daar weer een half uur voor niets zitten wachten… Maar zo rap geven we niet op, we worden weliswaar slecht gezind - ik maar sakkeren dat een cruise uit niks anders dan wachten, stressen en rennen bestaat, tussen hopen volk dan ook nog, niet direkt mijn favoriete diersoort - maar we blijven er voor gaan.
Mijn wensen waren al wel flink ingekrompen want ondertussen hadden we van mensen die al terug gekomen waren de Noordkaap gehoord dat de zichtbaarheid vandaag nihil was geweest, dus mijn enige streefdoel was nog om enkele Lappen met rendieren te zien.
In de buik van 't schip onderweg naar 't dek van de tenders.
Weer hoog tijd om een "Munch-kreetje" te slaken.
Dus wurmden we ons alweer een weg door de doolhof van het schip, tussen kudde’s dik ingepakte mensen (die ofwel aankwamen en nat en verkleumd waren, ofwel vertrekkers die met angstige ogen vanonder hun mutsen naar al dat verwaaid volk keken) naar de verdieping waar ge op de tenders kunt stappen, en vaarden we terug naar ’t dorp. Deze keer was ik aangepelsd als een eskimo. Evenzo mijn berenfamilie, zelfs voor Ogen had ik een warm wollen broekske in mijn berenvoorraad-kledingsdoos gevonden want die droeg toen ik hem vanochtend kocht enkel een trui en geen broek, en dat vind ik geen zicht tussen de rest van mijn berenfamilie.
Haken en Ogen. Mijn twee stoere Noorse zeebonken. Héérlijke figuren.
Zo'n mens, heel zijn leven gewend aan exotische temperaturen,...
en dan in zo'n koude terechtkomen ocharme...
En heel de dag moet die daar staan...
Ik had daar ook al beter een broekske voor gebreid.
In de volgende aflevering : de échte avonturen in Honnigsvag!
