Berichten van 4 januari 2009

Deze week heb ik gekozen voor alweer een overbekend voorwerp maar deze keer wel een zeer geliefd...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ben je ook altijd wat bang dat je poes of hond op je bevroren vijvertje gaat lopen en door het ijs gaat zakken? Ik los dat probleem elke winter op deze manier op.

Vanaf ik hoor dat de vriestijd begint haal ik mijn "ijshekjes" uit het magazijn. Het zijn twee stevige Bekaert-draadhekken die ik met een tang op maat, en naar de vorm van mijn vijvertje, geknipt heb. Er zijn ook gaten uitgeknipt voor de oeverplanten. Voor ik de hekjes leg zijn de planten wel volledig teruggesnoeid zodat enkel de wortels en 10 cm van de plant overblijven. Dat is voldoende om ze in de lente terug te laten op schieten.

Het fonteintje kan rustig blijven spuiten, de druppels vormen ijspegels aan het draadwerk maar meer ook niet.

Je moet wel stevige hekken kiezen wat het doorknippen (of doorslijpen. Véél eenvoudiger.) van de draad wel moeilijk maakt, maar je kan de hekken dan elk jaar opnieuw gebruiken en zo is het een eenmalige kost. Ze zijn betrekkelijk makkelijk weg te bergen door ze vertikaal tegen de achterwand van een garage op te bergen, ze wegen ook maar een paar kilo. Ze kunnen ook rustig ergens buiten blijven staan want het metaal is toch geplastifiëerd. Voor een kleine vijver vind ik het een ideale oplossing. Als je wil kan je de hekken ook enkele weken in de herst leggen dan vallen de bladeren van de bomen niet in 't water. Sommige mensen gebruiken hier netten voor maar dit systeem is zeker zo praktisch.



Het is niet zo mooi een maand of drie, vier een hekwerk over 't water leggen, maar ik vind de veiligheid van mijn poezen belangrijker dan het esthetisch aspect.

Altijd maar weer bleef ik het uitstellen om een aflevering van mijn jeugdherinneringen op mijn blog te zetten omdat er steeds maar weer nieuwe herinneringen boven komen drijven, jammer genoeg nooit chronologisch. En ik had dit verhaal toch zo graag in juiste volgorde op mijn blog gezet... Maar als dat van mijn vrij ongeorganiseerd geheugen moet afhangen kan 't zijn dat er dan nooit meer een verhaal verschijnt. Dus hier is er weer eentje. Later zal ik er misschien nog wel enkele tussenvoegen.

--------------------------------------

38. Eindelijk vorderingen!

Toen ik negen jaar was werden er, tijdens onze vakantie bij onze pa op “den buiten”, - o toeval - toch weer twee nestjes poezen geboren. Eén van de twee moederpoezen stierf maar de andere nam haar nestje over en zorgde dapper voor zeven kleintjes.



Moederpoes met de zeven kleintjes in 't zagemeel van het houtatelier.
Dit was een speciaal geval dus hier mocht godzijdank een foto van genomen worden...

Op een dag zat een van de kleine hummeltjes voor de dorpel, ik zag het niet en trapte er op… Het diertje was gewond aan zijn neus. Ik nam het veilig mee naar mijn slaapkamer en voedde het met een papflesje. ’s Nachts stond ik een paar keer op om het te laten drinken en al snel werd het een gezond diertje. Na zoveel vertoon van zorg en liefde besloot ons ma dat ik ’t beestje na de vakantie mee naar “’t stad” mocht nemen. Ik was de koning te rijk! Onze pa kwam alweer tot de vaststelling dat “één” hetzelfde is als “géén” en hij stond er op dat we ook nog een andere poesje meenamen zodat ze gezelschap zouden hebben aan mekaar. Ik was de keizer te rijk!

Kleine poezen naast de soeppot.

Het was in de periode dat Sandie Shaw het songfestival gewonnen had en ik doopte het verongelukte poesje Sandie. Volgens ons ma kon dit niet. Sandie vond ze een jongensnaam. Ik moest die naam vervrouwelijken. Aangezien, nu ik eindelijk een poes had gekregen, de naam wel het allerlaatste van mijn zorgen was doopte ik haar dan maar Sandra. Een mens moet al eens water in zijn wijn doen. Het andere poesje werd Mireille, naar Mireille Mathieu, en die naam kon onmiddellijk ma’s goedkeuring wegdragen. Door die rare namen aanzagen de stoere bonken van broers van mijn pa ons nu helemáál als een bende gekken. Maar dat waren we toch al gewoon. De normale kattennamen op den buiten waren meestal "Spitske", "Tijger", "Moederpoes", "Kater", tenminste als ze al namen kregen. De meest gewaagde naam was nog "Bambam" omdat toen net "The Flintstones" op tv uitgezonden werden.

Een van de zeldzame foto's...  Want katten fotograferen was dure onzin.
Ge zag ze dagelijks! Waarom er dan foto's van nemen?...
Ronnie, Katia, Moorke en Flipper dan toch vereeuwigd.
 

Na de vakantie werden we met de auto naar “’t stad” gebracht samen met mijn nieuwe kroost. Ik was het gelukkigste kind van de wereld! Sandra en Mireille waren de beste vrienden en ondanks het feit dat we op een tweede verdieping woonden konden ze toch buiten. De huizen rond de Grote Markt hadden trapgeveltjes en de meisjes vonden het heerlijk om via ’t badkamerraam over die trapjes en de nokken van de daken te gaan paraderen. Het waren twee overheerlijke jaren. In de vooravond werd het raam steeds zorgvuldig gesloten zodat ze de nacht veilig binnen doorbrachten.

Tot we op een namiddag naar “de mode-show voor plechtige communiekleedjes” moesten gaan kijken. Ik zag er een heel mooi kleed met een kanten kap, maar mijn vriendinneke koos ook net dat kleed uit… En de pastoor liet niet toe dat er twee meisjes met ’t zelfde kleed in zijn kathedraal hun communie gingen doen. Heel jammer vond ik dat. Mijn droomkleed kreeg ik dus niet.

Ons ma besloot dan ten langen leste om een tweedehands kleed voor me te kopen, “dan zou er zeker niemand anders hetzelfde kleed kunnen hebben”. Ja, dat had ze weer zuinig en praktisch opgelost! Het was een gruwelijke teleurstelling voor me. Ik had me zo verheugd op dat sjieke kanten kleed. Maar het was ook een heel duur ding en ons ma vond het niet erg dat ik ernaast gegrepen had want ze vond het toch maar “zotte kosten” om voor één dag zoveel geld uit te geven.

Dus vond ons ma een advertentie voor een tweedehandskleed en op een namiddag moesten we naar dat ellendige ding bij mensen thuis gaan kijken. Het duurde langer dan verwacht en we kwamen veel later thuis dan anders. Het badkamerraam stond nog open… en Sandra was weg… Alsof het nog niet ellendig genoeg was dat ik mijn communie moest gaan doen in dat oudbollige, doodsaaie kleed, was ik nu ook nog mijn lievelingspoes kwijt die ik zo liefdevol had groot gebracht. Het werd een rotcommunie. Alweer. Een mens zou er zijn geloof door verliezen.

Mireille als oude poes. Ze is dertien geworden.
-------------------------
Al de voorgaande afleveringen kunnen jullie lezen op dit blog :
http://www.bloggen.be/laathi/