Fotoraadsel 174 - foto 1

Ben je ook altijd wat bang dat je poes of hond op je bevroren vijvertje gaat lopen en door het ijs gaat zakken? Ik los dat probleem elke winter op deze manier op.

Vanaf ik hoor dat de vriestijd begint haal ik mijn "ijshekjes" uit het magazijn. Het zijn twee stevige Bekaert-draadhekken die ik met een tang op maat, en naar de vorm van mijn vijvertje, geknipt heb. Er zijn ook gaten uitgeknipt voor de oeverplanten. Voor ik de hekjes leg zijn de planten wel volledig teruggesnoeid zodat enkel de wortels en 10 cm van de plant overblijven. Dat is voldoende om ze in de lente terug te laten op schieten.

Het fonteintje kan rustig blijven spuiten, de druppels vormen ijspegels aan het draadwerk maar meer ook niet.

Je moet wel stevige hekken kiezen wat het doorknippen (of doorslijpen. Véél eenvoudiger.) van de draad wel moeilijk maakt, maar je kan de hekken dan elk jaar opnieuw gebruiken en zo is het een eenmalige kost. Ze zijn betrekkelijk makkelijk weg te bergen door ze vertikaal tegen de achterwand van een garage op te bergen, ze wegen ook maar een paar kilo. Ze kunnen ook rustig ergens buiten blijven staan want het metaal is toch geplastifiëerd. Voor een kleine vijver vind ik het een ideale oplossing. Als je wil kan je de hekken ook enkele weken in de herst leggen dan vallen de bladeren van de bomen niet in 't water. Sommige mensen gebruiken hier netten voor maar dit systeem is zeker zo praktisch.



Het is niet zo mooi een maand of drie, vier een hekwerk over 't water leggen, maar ik vind de veiligheid van mijn poezen belangrijker dan het esthetisch aspect.

Altijd maar weer bleef ik het uitstellen om een aflevering van mijn jeugdherinneringen op mijn blog te zetten omdat er steeds maar weer nieuwe herinneringen boven komen drijven, jammer genoeg nooit chronologisch. En ik had dit verhaal toch zo graag in juiste volgorde op mijn blog gezet... Maar als dat van mijn vrij ongeorganiseerd geheugen moet afhangen kan 't zijn dat er dan nooit meer een verhaal verschijnt. Dus hier is er weer eentje. Later zal ik er misschien nog wel enkele tussenvoegen.

--------------------------------------

38. Eindelijk vorderingen!

Toen ik negen jaar was werden er, tijdens onze vakantie bij onze pa op “den buiten”, - o toeval - toch weer twee nestjes poezen geboren. Eén van de twee moederpoezen stierf maar de andere nam haar nestje over en zorgde dapper voor zeven kleintjes.



Moederpoes met de zeven kleintjes in 't zagemeel van het houtatelier.
Dit was een speciaal geval dus hier mocht godzijdank een foto van genomen worden...

Op een dag zat een van de kleine hummeltjes voor de dorpel, ik zag het niet en trapte er op… Het diertje was gewond aan zijn neus. Ik nam het veilig mee naar mijn slaapkamer en voedde het met een papflesje. ’s Nachts stond ik een paar keer op om het te laten drinken en al snel werd het een gezond diertje. Na zoveel vertoon van zorg en liefde besloot ons ma dat ik ’t beestje na de vakantie mee naar “’t stad” mocht nemen. Ik was de koning te rijk! Onze pa kwam alweer tot de vaststelling dat “één” hetzelfde is als “géén” en hij stond er op dat we ook nog een andere poesje meenamen zodat ze gezelschap zouden hebben aan mekaar. Ik was de keizer te rijk!

Kleine poezen naast de soeppot.

Het was in de periode dat Sandie Shaw het songfestival gewonnen had en ik doopte het verongelukte poesje Sandie. Volgens ons ma kon dit niet. Sandie vond ze een jongensnaam. Ik moest die naam vervrouwelijken. Aangezien, nu ik eindelijk een poes had gekregen, de naam wel het allerlaatste van mijn zorgen was doopte ik haar dan maar Sandra. Een mens moet al eens water in zijn wijn doen. Het andere poesje werd Mireille, naar Mireille Mathieu, en die naam kon onmiddellijk ma’s goedkeuring wegdragen. Door die rare namen aanzagen de stoere bonken van broers van mijn pa ons nu helemáál als een bende gekken. Maar dat waren we toch al gewoon. De normale kattennamen op den buiten waren meestal "Spitske", "Tijger", "Moederpoes", "Kater", tenminste als ze al namen kregen. De meest gewaagde naam was nog "Bambam" omdat toen net "The Flintstones" op tv uitgezonden werden.

Een van de zeldzame foto's...  Want katten fotograferen was dure onzin.
Ge zag ze dagelijks! Waarom er dan foto's van nemen?...
Ronnie, Katia, Moorke en Flipper dan toch vereeuwigd.
 

Na de vakantie werden we met de auto naar “’t stad” gebracht samen met mijn nieuwe kroost. Ik was het gelukkigste kind van de wereld! Sandra en Mireille waren de beste vrienden en ondanks het feit dat we op een tweede verdieping woonden konden ze toch buiten. De huizen rond de Grote Markt hadden trapgeveltjes en de meisjes vonden het heerlijk om via ’t badkamerraam over die trapjes en de nokken van de daken te gaan paraderen. Het waren twee overheerlijke jaren. In de vooravond werd het raam steeds zorgvuldig gesloten zodat ze de nacht veilig binnen doorbrachten.

Tot we op een namiddag naar “de mode-show voor plechtige communiekleedjes” moesten gaan kijken. Ik zag er een heel mooi kleed met een kanten kap, maar mijn vriendinneke koos ook net dat kleed uit… En de pastoor liet niet toe dat er twee meisjes met ’t zelfde kleed in zijn kathedraal hun communie gingen doen. Heel jammer vond ik dat. Mijn droomkleed kreeg ik dus niet.

Ons ma besloot dan ten langen leste om een tweedehands kleed voor me te kopen, “dan zou er zeker niemand anders hetzelfde kleed kunnen hebben”. Ja, dat had ze weer zuinig en praktisch opgelost! Het was een gruwelijke teleurstelling voor me. Ik had me zo verheugd op dat sjieke kanten kleed. Maar het was ook een heel duur ding en ons ma vond het niet erg dat ik ernaast gegrepen had want ze vond het toch maar “zotte kosten” om voor één dag zoveel geld uit te geven.

Dus vond ons ma een advertentie voor een tweedehandskleed en op een namiddag moesten we naar dat ellendige ding bij mensen thuis gaan kijken. Het duurde langer dan verwacht en we kwamen veel later thuis dan anders. Het badkamerraam stond nog open… en Sandra was weg… Alsof het nog niet ellendig genoeg was dat ik mijn communie moest gaan doen in dat oudbollige, doodsaaie kleed, was ik nu ook nog mijn lievelingspoes kwijt die ik zo liefdevol had groot gebracht. Het werd een rotcommunie. Alweer. Een mens zou er zijn geloof door verliezen.

Mireille als oude poes. Ze is dertien geworden.
-------------------------
Al de voorgaande afleveringen kunnen jullie lezen op dit blog :
http://www.bloggen.be/laathi/

Irma : "Nee ma, zo gaan ze 't misschien nog niet herkennen. Geef me maar 'een toebehoor' in mijn poot."



Irma : "Maar néé! Ik zal er niet van trekken! 't Is maar voor 't goede doel, dat uw lezers nu eindelijk weten dat het een klein stom asbakske is."



Irma : "Een klein stom asbakske voor kleine stomme rooksterkes... Die er voor zorgen dat ik meer moet gewassen worden dan normaal. Omdat die kleine stomme rooksterkes mijn schoon pelske laten stinken. Inderdaad moeder, dit is een nieuwsjaarwensje verkleed in een nieuwjaarsverwijtje. Maar ja, ge weet, ik ben niet de meest diplomatische nietwaar..."
Opgelost door Luk, François, Steven, Nilleke, Steven, Albert, Jan, Nand, Geert, Nilleke, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Lange Lou, Klaproosje, Helena, Ritje, Vif, Mare, Kathleen, Rudy, Ann, Paul, Maria, Marleen, Viva, Mieke en de Mon!

Morgen verse aanvoer!

Het nieuwste speeltje van Mathurin! Zijn "elementaire deeltjesversneller". Zijn privé "Cern"-tje. 
Daarstraks gekocht bij "Tom en Co" en 't is ondertussen al een geliefd stuk speelgoed. Momenteel staan deze ringen waarin een balletje zit waarachter poes kan jagen zonder dat het uit de ring kan rollen (dus niet meer op onze knieën moeten liggen om hun balletjes onder kasten uit te peuteren omdat zij ze er toch niet onder uit willen halen) in reclame voor 6 euro.
Onze jongens vinden het een leuk ding en 't is nog stevig ook aangezien Mathurin er toch al een paar uur mee aan de gang is geweest en het nog altijd in tact is.

De foto van de laatste kans... want morgen verschijnt de oplossing..



Reeds opgelost door Luk, François, Steven, Nilleke, Steven, Albert, Jan, Nand, Geert, Nilleke, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Lange Lou, Klaproosje, Helena, Ritje, Vif, Mare, Kathleen, Rudy, Ann, Paul, Maria, Marleen en Viva!

Een groter deel... dat het nu toch echt wel heel makkelijk maakt... Vind ik



Reeds opgelost door Luk, François, Steven, Nilleke, Steven, Albert, Jan, Nand, Geert, Nilleke, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Lange Lou, Klaproosje, Helena, Ritje, Vif, Mare, Kathleen en Rudy!

Voor 2009 wensen ik en mijn poezen jullie...

Dat ge blij kunt zijn met kleine dingen. Zelfs als is 't soms wel héél weinig...



Dat ge nergens lang moet aanschuiven...



Dat alle deuren voor u open gaan...



Dat uw drankvoorraad nooit op raakt...



Maar dat ge geen drankprobleem krijgt...



Dat ge de conventies met plezier aan uw laars durft lappen...



En lekker veel tijd voor uzelf neemt om tot rust te komen...



Dat er altijd plaats is voor uw vrienden...



En dat ge veel moogt feesten...



Maar alleen als ge er écht zin in hebt...



Dat ge lenig en fit moogt blijven zonder te moeten gaan fitnessen...



Regelmatig uzelf een beetje bezint over waar ge mee bezig zijt...



Dat ge "nee" durft zeggen als 't u allemaal teveel wordt...



Maar dat ge ook uitbundig "ja" durft roepen als ge in iets wél echt zin hebt...



Dat ge niet elke nacht alleen voor uw pc gaat zitten...



Dat ge veel leuke avonturen op uw pad moogt tegenkomen...



Dat de prijs van de bouwmaterialen niet blijft stijgen...



Zodat ge altijd een dak boven uw hoofd hebt en een plek om tot rust te komen...



Nachten zonder hoofdpijn of gepieker...



Dat er onverwacht fijne dingen gebeuren waar ge u voor open stelt...



Dat er harmonie heerst in uw gezin...



Ik wens u ook een gezond gebit. Een écht.



Voor al de gezellige etentjes...



Met goeie gesprekspartners... Die u niet constant tegenspreken...



Alle tijd om te genieten van de zon...



Dat ge u geen nodeloze zorgen maakt, maar de dag plukt zoals hij komt...



Massa's tijd om gewoon op uw poep te zitten...



En te genieten van de dingen te zien groeien en bloeien...



Dat ge de toekomst met een positieve blik tegemoet blijft zien...



Dat er altijd een troostende ziel aanwezig is indien nodig...



Dat ge 't durft zeggen als "trop" teveel wordt...



Dat ge veel speelkameraadjes moogt hebben...



En 't volste vertrouwen hebt in uzelf en de zaken waar ge mee bezig zijt...



Dat ge uw voeten durft vegen aan sommige verplichtingen...



Dat ge zelfzeker zijt, en beseft dat ge goed bezig zijt...



Dat ge van elk fijn momentje ten volle en ongestoord kunt genieten...



Als ge luistert naar mijn beestjes weet ik zeker dat 2009 dik mee gaat vallen. 

Bedankt voor alle plezier en vriendschap die jullie me via deze blog gaven, ik hoop jullie in 't nieuwe jaar ook de nodige glimlachjes te kunnen bezorgen. (En denkrimpels natuurlijk. )

Dikke knuffel van Laathi!

(Ik laat dit berichtje tot vanavond even bovenaan mijn blog staan. Dus als je de nieuwe berichten wil lezen scroll even naar beneden.)

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Nog maar een groter beeld van het kleine ding...



Reeds opgelost door Luk, François, Steven, Nilleke, Steven, Albert, Jan, Nand, Geert, Nilleke, Lisette, Fernanda, Dolfijn en Lange Lou!

Mijn kleine tip van gisteren blijkt een kleine ramp te veroorzaken... Want nu we eindelijk door de violen, de kattebakken (mijn sukkels zouden begot nogal moeten mikken!) en de vazen door zijn worden de gokjes hoe langer hoe waanzinniger... Ondertussen zijn we al aan de geweren! Welja, alsof dat elke bejaarde er zo minstens eentje op zijn salontafel heeft liggen!



Luk, François, Steven en Nilleke hadden het reeds opgelost. Ondertussen hebben ook Steven en Albert het gevonden.
De anderen zijn door mijn tips echt grondig op de dool gesukkeld. Die zijn bijna terug in de middeleeuwen verzeild! Ik krijg hier passe-vites toegestuurd en antieke koffiemolens, oude grammofoons en zelfs een auto-start-zwengel!!! Néé! Zó ver in 't verleden moet ge nu ook niet teruggaan! Ik gebruik het ding nog meermaals per dag en ik bezit heus wel een mixer en mijn auto start ook gewoon met een sleuteltje, hopelijk gelijk de uwe.

Nog maar eentje... van dit zeer doodgewone ding...
Hoewel 't wel met uitsterven bedreigd wordt...



Als eerste opgelost door Luk, François en Steven... Nota bene drie mensen die dit voorwerp nooit gebruiken! De vierde oplosser was Nilleke. Maar dat is dan ook een echte kenner.

Hoog tijd voor een groter stuk want op deze manier gaan we er niet geraken vrees ik



Opgelost door heu... nog geen kat...

Alweer een zeer gekend - maar daarom niet altijd geliefd - voorwerp!



Veel succes maar nog veel meer plezier!