Mathurin op strooptocht.

Alweer een zeer gekend - maar daarom niet altijd geliefd - voorwerp!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Tijdens de feestdagen wou ik het niet te moeilijk maken, iedereen heeft het dan al druk genoeg, dus had ik het oude zakhorloge van mijn grootvader zaliger gefotografeerd. Gelukkig dat mijn poezen dat tijdens de fotosessie niet tegen de grond geflikkerd hebben...



Opgelost door Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk, Wim, Paul, Ritje, Ron, Vmax, Piet, Jan, Steven, Mieke, Marleen, Rozemarijn, Fernanda, Rikavensis, Cooltje, Maria en Lisette!
En morgen is er... verse aanvoer!

En zo ziet ge er uit als ge u met kerstmis over-eten hebt...



Mathurin : "Please ma, een Aspirientje en een Rennieke..."

Maar wees gerust, twee uur later zat hij alweer mee te schransen...

Nog een beetje eenvoudiger... Hoop ik.



Reeds opgelost door Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk, Wim, Paul, Ritje, Ron, Vmax, Piet, Jan, Steven, Mieke, Marleen, Rozemarijn, Fernanda, Rikavensis en Cooltje!

Geen witte kerst... dan maar een witte kater...
Zeker zo mooi en veel warmer.

Weer een tikje makkelijker...



Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk, Wim, Paul, Ritje, Ron, Vmax, Piet, Jan, Steven, Mieke en Marleen! weten de klepel reeds lang hangen!

Deze tekst schreef ik vorig jaar voor mijn vrienden.
Kinderen schrijven met Nieuwjaar een nieuwjaarsbrief voor hun ouders, peters en meters.
Van mij krijgen mijn maatjes een "Kerstbrief".
Voor de mensen die graag muziek horen terwijl ze lezen, hier is Sinead O'Connor met "Feel so Different".
http://youtube.com/watch?v=EfYGfJmTy78

----------------------------------------------

Mijn tranen en snottebellen bevlekken je trui. Ik jank op je hemd, en je knuffelt me weer blij.

Jij huilt tegen mijn schouder, ik verpletter je in mijn armen, en maak je weer aan’t lachen.

Is je wasmachine stuk? Dan doe ik je was wel.

Ik hoef niet te speuren naar onbekende kleuren lipstick op je kraag, want ik ken al jaren alle kleuren en geuren die rond jou hangen. En ik hoop altijd dat je van je intieme momenten genoten hebt.

Ben ik ziek of klagerig, kom jij me genezen met woorden en een warme kruik. Mijn hoofdpijnpillen zitten ook in jouw jaszak. Hoewel jij die zelf nooit gebruikt.

Je hoort me over mijn pijntjes en verdrietjes niet eens zagen en zeuren. En toch heb je goede oren. Je luistert enkel naar wat ik voel.

Ik paradeer door je huis op mijn sloefkes, met ongekamde haren, zonder make-up, gekleed in vloekende kleurencombinaties. Je hebt oog voor detail, bent kunstzinnig. Maar je schakelt die gave op die momenten gewoon even uit.

Ik zie je rimpels en neushaartjes, jij wast mijn haren en ziet niet eens de grijze strepen. En toch zijn we niet blind.

Mijn halve huisraad staat bij jou. We weten niet eens meer wat van wie is. Alles verhuist constant over en weer, en samen hebben we toch altijd alles.

Onze huissleutels klingelen lieflijk tegen mekaar aan dikke sleutelbossen. Ze rinkelen het lied van vriendschap en vertrouwen.

Raak je de weg kwijt, dan lees ik je landkaart. Stuur ik je verkeerd, dan maken we ’t op die plek wel fijn. We troosten ons met “’t Is de reis die telt.” Het doel is dan al lang vergeten.

Je draagt mijn boodschappen, ik adviseer jou wat te kopen.

Onze lievelingskoekjes zijn trouwens al lang dezelfde geworden.

Je sleept eindeloos bh-tjes naar ‘t pashokje tot er me eindelijk eentje past waarvan de baleintjes geen pijn doen.

Ik richt mee je huis in omdat je denkt dat je ’t zelf niet zo goed kan.

We meten samen, ik hou de plank vast, jij zaagt.

Ik verwond je, je voelt niet eens de pijn. Je voelt alleen de tederheid waarmee ik het bloeden stelp.

Je hoort mijn onzin en luistert. Meer nog, je begrijpt hem zelfs. En toch ben jij heel intelligent.

Jij mag met mijn gekke invallen hartelijk lachen. Jij incasseert  mijn impulsiefste ongepolijste gedachten zonder je gekwetst te voelen. Er moet niet geëditeerd of gecensureerd te worden. Klinkt het niet dan botst het, maar ’t voelt altijd eerlijk en goed.

Jij zorgt voor mijn katten, mijn planten en mijn huis terwijl ik aan de andere kant van de wereld hemel en aarde verzet om je vanop mijn primitieve eiland toch maar een mailtje te kunnen sturen.

Je hebt geen schrijftalent, maar toch stuur je me post. Ik kan goed lezen, ik lees wel tussen de regels van je onmogelijke zinnen.

Jij maakt de melodie, ik zoek de woorden, en dan zingen we. Ik vooral vals.

Maar dat hoor je niet. Je hebt nochtans een heel muzikaal gehoor.

We dragen dezelfde sjaals en rugzakken en voelen ons daardoor nog meer verbonden. We wisselen juwelen uit alsof het gedachten zijn.

In je logeerbed wacht jouw oude lievelingsknuffel me op, tussen de gebloemde lakentjes van je zus. Een vergeelde Tolkien-poster aan de muur getuigt nog van onze gezamelijke tienerjaren. Jouw tafelkleed is nog een erfenis van mijn ma.

Je bereidt mijn favoriete soep, soms te pikant, of soms te vreemd, maar het blijft mijn lievelingsvoedsel. En als ik eens voor je kook eet je ’t nog op ook. De wonderen zijn de wereld niet uit.

Jouw vrienden zijn de mijne. Als ze dat wensen. Maar ’t moet niet. Want al krijg ik er nog duizend vrienden bij, je zal jouw plekje in mijn hart altijd behouden. Dat heb ik jaren geleden al gereserveerd voor jou.

We maken onszelf met zijn allen elk jaar weer wijs dat we niet geven om Kerstmis, maar op ’t allerlaatste moment nestelen we ons die avond dan toch maar allemaal op een gezellig hoopje.

We ergeren ons aan “de platte commerce” van de feestdagen, maar we gaan wel samen mekaars kado’s kopen en spelen dan brullend van ’t lachen op Kerstavond alsof we toch “o zo verrast zijn door die wonderlijk gepaste geschenken”.

We kunnen samen werken, winkelen, koken, fotograferen. De resultaten zijn soms dramatisch.

Maar we hebben dat resultaat dan wel samen bereikt.

We maken blutsen in mekaars auto’s, laten het niet eens repareren want we vinden het best een grappige herinnering.

We staan mekaar bij in ziekenhuizen en bij dokters. We komen voor mekaar op in probleemsituaties. We behoeden mekaar voor gevaren, valstrikken en pc-virussen. We bekommeren ons om elkaars oude moeders en vaders.

We lachen, we vertellen, we treuren, we filosoferen, en gieren alweer.

Sommigen roken, sommige niet, sommigen drinken, sommige niet. We vullen mekaars glazen en hebben aanstekers op zak die we zelf nooit nodig hebben.

Twee dansen op tafels, eentje drinkt en danst later, enkelen dansen niet en genieten in een hoekje van de zotte streken van de anderen.

De ene begrijpt iets van economie, de andere kan schrijven, nog eentje kan tekenen, weer een andere kan musiceren. Dat we samen alles kunnen… daar kunnen we op rekenen.

We kieperen al onze talenten in één pot en ze rijzen tot een perfect uitvoerbare idee.

We lezen mekaars boeken. En blijken allemaal iets anders gelezen te hebben! Tot we er over praten… dan wordt het plots opnieuw hetzelfde boek.

We “midlife-crisissen” en “menopauzeren” er allemaal gezellig op los maar vergeten “vroeger” niet.

We vinden “nu” zelfs béter dan “vroeger”. En toch zijn we nog niet helemaal dement. Hoewel we dat soms wel eens denken. En de omstaanders zeker.

We genieten. Ondanks onze rammelende knoken, onverwachte lekkages, stramme spieren, hangende buikjes en groeiende kale plekken.

De ene houdt van balletmuziek, weer eentje van rock, nog een andere van minimalistische ondingen. Maar zelfs voor “cruiseboten-bar-muziek” is er evengoed plaats als onze oren samen in een zetel zitten. Als ’t maar eentje van ons is die ’t op de piano speelt.

We fotograferen mekaar alsof we elkaar misschien nooit meer zouden weerzien. En met uren van tederheid photoshoppen we er voor de liefhebbers wel een tandje bij of  een rimpeltje af.

De warmbloedigen masseren de eeuwig koude voeten van de anderen. Ze zweten, trekken hun jassen uit en duffelen de anderen in. Maar zetten de verwarming toch niet lager.

Als we alleen zijn blijven we omringd door mekaars foto’s, mails, lievelingsmuziekjes en de - voor buitenstaanders onbegrijpelijk onbenullige - prullaria die onze bureau’s en kamers bevolken.

We weten waar we van houden, we kennen mekaars smaak, en slepen als onvermoeibare hamsters die lievelingsspullen van over heel de wereld naar mekaars hol.

Er zijn ochtendmensen en nachtraven, maar onze helpdesk is 24 op 24, 7 op 7, geopend.

Geen weer is te guur, geen autostrade te lang, geen auto te krakkemikkig. “Onbereikbaar” staat niet in ons woordenboek. En toch horen of zien we mekaar soms weken niet. We zijn al lang blij dat we van mekaar weten dat we bestaan.

We zijn een vreemd conglomeraat. Voor sommige mensen een onbegrijpelijke combinatie.

Geen eentje van ons is hetzelfde. Er is zelfs geen bloedband. De verschillen op sommige vlakken zijn enorm. Maar een ongrijpbaar aura schijnt ons te verbinden en bij mekaar te houden.

De buitenwereld ziet een hoopje "vermoedelijke" gekken. Alleen wij weten dat we echt gek zijn.

Van vriendschap. Gloeiende, bloeiende vriendschap.

Liliane.
25 december 2007.


Een zalig, liefdevol, warm, knus kerstfeest gewenst voor zij die graag vieren, en veel rust aan de stiltezoekers! Ik denk hier ook aan mijn lezers die vanavond bij een ziek mens of dier waken, en aan de zieken  en eenzamen onder ons.
Hoewel we mekaar misschien niet echt persoonlijk kennen draag ik jullie toch op een warme plek dicht bij mijn hart!

Foto 4...



Reeds opgelost door Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk, Wim, Paul, Ritje, Ron, Vmax, Piet, Jan, Steven, Mieke en Marleen!

Leuk! 't Is precies toch iets moeilijker dan ik dacht.



Toch reeds opgelost door Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk, Wim, Paul, Ritje, Ron, Vmax, Piet, Jan, Steven, Mieke en Marleen!

Filemon : "Zijt ge al wat beter gezind Serendipity?"
Beer Gilbert : "Jaja, haar staart ligt al terug stil."
Serendipity : "Beer Gilbert ik kan echt nog wel zèlf op de vragen antwoorden die mij gesteld worden. Ik ben geen pluchen beest hé seg!"

Filemon : "Maar meiske, ge zijt toch zo gevoelig vandaag wat is er toch aan de hand? Regeltjes? Menopauze? Menopauze by proxi?"
Beer Gilbert : "Wel nu ge het zegt! Er hangen hier precies hormonen in de lucht..."
Serendipity : "Dat zijn die van ons ma."

Serendipity : "Filemon kunt ge uw vriend alstublieft laten zwijgen? Ik was uitgenodigd om te komen slapen weet ge nog wel?"
Filemon : "Ja sorry, kom nestel u maar lekker dicht tegen me aan."
Beer Gilbert : "Die neemt dat wel heel letterlijk hé?"



Serendipity : "Honi soit qui mal y pense!"
Beer Gilbert : "Begot ons Rozemieke spreekt ook al Frans!!!"
Filemon : "Ja en krabben kan ze in alle talen..."

Serendipity : "Inderdaad krabben kan ik in alle talen. En ik ben niet kieskeurig wat betreft krabpalen."
Filemon : "Beer Gilbert wees voorzichtig jongen..."
Beer Gilbert : "Voor dat klein weerloos poezeke?..."

Serendipity : "Filemon zal ik hem eens vertellen dat mijn kameraad Phineas heet en wat die zoal 's nachts aanvangt met pluchen beesten?..."
Filemon : "Sssssst! Hou dat maar binnenskamers, dat gedrag van Phineas is nu niet bepaald politically correct."
Beer Gilbert : "Wat is er? Heeft ze een vriendje in de politiek? Maar die gaat haar niet kunnen helpen hoor. Die mannen beloven dat wel, maar die doen dat niet."

 

Serendipity : "Ma?! Mag ik vertellen wat Phineas 's nachts met Irma doet?"
Beer Gilbert : "'t Is nietwaar?! Is de Phineas homo of travestiet? Loopt die 's nachts met een sjakos rond? Oh wat een boeiende familie is dat hier toch!"
Filemon : "Bèèr Gilbè-èrt... 't is tijd om te zwijgen..."



Beer Gilbert : "En ik die dacht dat uw moeder hier de zotste van 't gezelschap was!..."
Serendipity : "Ja, daar hebt ge u in vergist hé jongen?! En laat me nu slapen."



Beer Gilbert : "Alhoewel...  Filemon is een jongeske en die heeft een poes tussen zijn benen..."
Filemon : "Serendipity!!! Niet bijten hé!!!! En Beer Gilbert : zwijgen of buiten. Want nu brengt ge mijn kroonjuwelen in gevaar en dat kan ik niet dulden! Straks staan die hier anders ook in een bokaaltje!"
Serendipity : "Welnee. Ik zou die nooit terug uitspuwen. Een lekker brokske kan ik altijd appreciëren."
Beer Gilbert : "Hahaha gij zijt begot een-"
Filemon : "Zwijgen!!! Zwijgen heb ik gezegd!!!"

De meest luie exemplaren van mijn roedel zouden zo'n "botsautoke" best leuk vinden denk ik ... En zo'n staart is toch wel een nuttig geriefke...
http://www.youtube.com/watch?v=LQ-jv8g1YVI

Hier is de tweede foto :



Het raadsel is ondertussen al opgelost door Andromeda, Lange Lou, Dolfijn, Luk en Wim!

En dan nu het beloofde antwoord op de vraag waarom iemand nu in godsnaam "de kroonjuwelen van zijn katerke" in een glazen potje bijhoudt?
Wel, hierom :
Een van mijn bezigheden waarover ik nooit op mijn blog bericht is o.a. het schrijven van verhalen over een kompleet geschifte berenfamilie en die berenboekjes verlucht ik met foto's. Dus maak ik huisjes (decors eigenlijk) waar de verhalen zich in afspelen. Aangezien een van mijn personages een soort alchemist is die allerlei drankjes brouwt komt in zijn decor zo'n pot met "iets op sterk water" goed van pas. Soms doet de pot ook dienst als "een bokaal hersenen", bijvoorbeeld als hij in de boekenkast van mijn psychiaterke staat.
Ge ziet, het nut van teelballetjes is veel gevariëerder dan ge tot hiertoe gedacht had nietwaar?
Naar aanleiding van dit raadsel ga ik voor 1 keer eens een inkijk geven in een van mijn andere hobby's... (Het geheime leven van Laathi. ) het maken van de foto's voor mijn berenboeken.

Hieronder zien jullie de keuken, annex attelier, annex badkamer van mijn arme alchemist die als bijverdienste ook nog gebedsgenezer is.
Op de grond en de tafel liggen allerlei ingrediënten uitgestald waaruit hij zijn drankjes brouwt.
Rechts zien jullie zijn douche. Een gieter aan een touw met daaronder een badje uit email. Boven bevindt zich zijn slaapkamer met aan het voeteinde van zijn bed een verzameling heiligenbeelden. De ladder waarmee hij in zijn bed te geraakt zie je links. Om toiletpapier te kopen is hij te gierig vandaar dat rechts naast zijn fiets stukjes krantenpapier aan een nageltje hangen. Zelfs de familiefoto's en de kalenders zijn op maat gemaakt.



't Was wel een lastig moment om op bezoek te komen want mijn alchemistje is niet thuis en zijn behulpzame buurvrouw wou net beginnen aan de vrij lastige taak zijn huis wat op te ruimen...



Hier zie je een detail van zijn vloer. De potten die er hier uitzien als volwassen bokalen zijn dus contactlenzenpotjes van 3 centimeter grootte. De andere voorwerpen zijn zaadjes en o.a. een kleine gedroogde gekko, een soort hagedisje, dat ik in Sri Lanka eens achter een deur van een hotelkamer gevonden heb.



En ook in de ontvangkamer van mijn psychiater komen we enigzins ongelegen binnenvallen want hij is net terug van verlof dus hij heeft zijn doktersjas nog niet aan.
De boekjes, de Rorschach-inktvlek-testen op zijn schildersezel, de kapstok,... alle rekwisieten heb ik zelf gemaakt. Waar het kan gebruik ik bestaande voorwerpen : het zeteltje is eigenlijk een gsm-houder. Het salontafeltje een glazen juwelendoosje. De rieten achterwand is een place-mat. De vloer is een blad uit een stalenboek van vinyl vloerbekleding. Het trechter-hoofddeksel op de kapstok is een klein trechtertje dat ze in de scheikunde gebruiken. De computer en de plastic kleerhangertjes zijn van Barbie. Kortom : drop me op een rommelmarkt en laat me in de meest onooglijke bakjes met minuscule prullen graven en ik ben zo gelukkig als een kind op de kermis... Zo'n bak met oude sleutelhangers met pakjes margarine of doosjes waspoeder kan mij in de hoogste verrukking brengen.  



Hoewel de vaste berenhuizen hier thuis staan werk ik meestal op vakantie aan die verhalen, dus bouw ik de meeste interieurs die ik nodig heb dan ook ter plaatse met de materialen die ik daar vind.
Hieronder enkele van mijn favoriete actie-foto's.



Alweer met de auto in panne in Sri Lanka, dus schrijf ik maar wat op 't bedje van de garagist in afwachting dat de auto terug gerepareerd is.



In volle concentratie om een drijvend zeteltje (gsm-houder) met beer op de juiste manier in beeld te krijgen.



"Néé! Hij is deze keer niet omgekieperd! Ik moet hem eens niet uitspoelen en drogen!"



Hier had ik een decor gemaakt die bij een verhaal over een picknick in een grot moest passen.
De uitgeholde voet van die palmboom bleek daar een prima locatie voor. Zaadjes waren er overal te vinden dus die werden voor de foto plots volwaardige picknick-vruchten. De kruik is het potje waar in de hotelkamer de shampoo in zit. De gitaar is een haarspeld.



Dit is de foto waar het allemaal om te doen was.



Een foto uit de Nijlcruise-reis van vorig jaar. Mijn figuranten op een van de beelden van de sfinxenlaan in Luxor.
Foto's die gemaakt moeten worden tijdens georganiseerde excursies zijn altijd haastklussen. Dus geen extra decorstukken of rekwisieten. Het is al moeilijk genoeg om op een minimum van tijd mijn figuurtjes geplaatst te krijgen alvorens er een opzichter me komt berispen of er 15 toeristen op staan te kijken en vragen komen stellen.

Veel prettiger is het om te werken in volle vrijheid en met een overvloed van tijd... De ideale momenten zijn strandvakanties. Je kan niet de hele dag met je kop onder water doopvontschelpen hangen te fotograferen.



Op Koh Ngai had ik een hele week de tijd om te knutselen dus kon ik eens een "groter project" aanpakken. Ik bouwde een alternatief sauna-centrum tussen enkele rotsen. Met aangepaste sauna-sarongs. (Zakdoeken)



Tijdens strandvakanties heb je tijd om rustig iets op te bouwen. Hoewel alles natuurlijk altijd terug ingepakt moet zijn alvorens het tij opkomt of een regenbui losbarst.



Een gedeelte van het sauna-centrum. Schelpbaden, winkeltje met natuurproducten, plekjes voor alternatieve geneeskundige zorgen...



Reeds 10 jaar vind ik eindeloos plezier in deze aparte soort van fotografie. Het is allemaal begonnen met 1 klein beertje dat gratis bij een doos Alpro-margarine zat en dat ik van mijn kameraad kado kreeg. Ik nam het een eerste keer mee op reis en... plots waren de avonturen begonnen. Nu ben ik al een 15-tal boeken verder, ondertussen is de berenfamilie ook al uitgebreid tot 14 personages (Alpro-beertjes die ik op rommelmarkten tracht te vinden) en ik beleef er nog altijd even veel plezier aan als in' t begin.



Telkens weer blijft het een uitdaging om voorwerpen te vinden die bij de afmetingen van de beren passen, en als je ze niet kan vinden ze zelf maken natuurlijk. Jammergenoeg kan ik niet naaien dus mijn kleertjes zijn altijd heel eenvoudig. Meer lapjes met veiligheidsspelden bijeengehouden eigenlijk.

Hieronder misschien technisch niet zo'n beste foto maar wel een van mijn lievelingen...



Voilà dit was een piepklein inkijkje in "'t Geheime leven van Laathi". Na het aartsmoeilijke fotoraadsel van vorige week hadden jullie dat wel verdiend vond ik.

Zoals beloofd... deze week een eenvoudiger raadsel. Ik ga er niet te veel commentaar bij schrijven anders wordt het te makkelijk voor diegenen die toch van wat moeilijker houden. Elke dag een andere foto van het ding zal jullie snel veel duidelijk maken!



Veel succes maar nog veel meer plezier!