Berichten van 24 mei 2009

Wie op mijn blog aanwezig is als de teller op 222.222 springt heb ik een verrassing!
Die lezer mag een foto kiezen - van mijn blog of uit een van de albums - die ik voor hem op A4 formaat afdruk!

Veel geluk!!!

Vorig jaar legden mijn vissen eitjes op 26 mei dus eergisteren was ik al volop mijn vijvertje in orde aan 't maken. Zoveel mogelijk ongerechtigheden eruit halen zodat ik een goed overzicht had om de bevruchtje eitjes bijtijds te redden. Het vooruitzicht op een hele winter plezier met 't zien opgroeien van mijn kroost in 't aquarium in mijn hobbithol maakte me al blij. Jammergenoeg heeft het niet mogen zijn...

Zaterdagochtend lag mijn moedervis dood naast de vijver... In de woeste pogingen om haar duizenden eitjes gelegd te krijgen was ze over de rand gesprongen. Ze was al dood toen we haar vonden. Dus keer moesten we de Nautilus-truuk zelfs niet eens proberen. Die jongen hebben we vorige zomer wel een keer of zeven terug tot leven kunnen wekken maar met dit meisje waren we hopeloos te laat.

Ik vond het zo droevig want het was een vrouwtje dat hier 15 jaar geleden geboren was. Toen Paul haar opnam bleek ze vol eitjes te zitten. In de hoop daar nog iets van te kunnen redden heeft hij de eitjes uit haar buikje gewreven en hebben we die in grote brokken overal in de oeverrand gelegd in de hoop dat een van de mannetjes ze nog zou willen bevruchten. Ook dat heeft niets uitgehaald. Ik denk dat vissen alleen kuit schieten onmiddellijk nadat ze een wijfje hebben zien leggen.
Zo jammer toch, mijn vrouwtje dood, duizenden eitjes heeft ze voor niks gedragen, en ze is dan nog een vreselijke dood gestorven ook.



Deze maal was het te laat voor de kunstmatige ademhaling...



Een poging om althans de eitjes nog te redden. De gele vlek onder haar buikje is een klomp eitjes.



Drie zo'n gigantische hoeveelheden eitjes zaten er in 't diertje...



De anderen bleven maar gek doen en ik had nog altijd hoop dat er nog iemand anders zou beginnen leggen.
Vroeger had ik al voorgesteld om tijdens de paartijd een rennetje rond de vijver te zetten om hen te verhinderen er uit te springen, maar dat botste op weerstand omdat het niet esthetisch was... En ja, dat is ook wel zo. Maar toch liever een week een draad rond mijn vijver dan mijn vis dood.
Dus zoals meestal, "als 't kalf verdronken is dempt men de put" (hoewel dat spreekwoord in dit geval wel heel vreemd overkomt...) zijn we een hekje beginnen maken.



Binnen 't half uur stond er stuk kippendraad van ongeveer 30cm hoog rond het water.



Al maar goed ook want zoals je aan de waterspetters ziet gaan ze behoorlijk wild tekeer als ze gaan leggen.



Ondanks de drukte is er toch niets meer van gekomen... De grote eierkoeken van het dode vrouwtje werden veroberd maar niemand heeft nog eitjes bijgelegd.
Dus... dit jaar geen broeikas met baby-visjes om te zien opgroeien en te fotograferen. Jammer wel.
Ik laat het draadje nog een week staan, godweet zit er toch nog een vrouwtje tussen die eitjes draagt. Uiteindelijk zijn ze nog altijd flink aan 't harrewarren.
Ik vind het al net zo spannend als de geboorte van de olifant in de ZOO. Ik zit hier op een bank naast mijn vijver te wachten om toe te slaan en eventuele eitjes in veiligheid te brengen...



Over enkele dagen de commentaren van Mathurin over dat draadje...
En ze zullen niet mals zijn...



Mathurin : "Richard! Kom zien! Ons moeder is helemaal zot geworden! Omdat ze eieren leggen denkt ze dat 't kippen zijn en maakt ze een kippenren!!!"

Akkoord, niet iedereen heeft een tuin en ook niet iedereen heeft een wingerd tegen zijn muur groeien. En als ge op een café-terras zit kijkt ge misschien ook liever naar de kortgerokte passanten of naar uw pintje dan naar de planten achter uw rug... Excuses aanvaard dus.
Maar deze week zal 't niet pakken! Dit voorwerp kent iedereen en we hebben er ook allemaal zeker eentje in huis! Komaan! Laat u niet kennen!