Berichten van 20 september 2009

We zullen na deze twee weken eens een ander publiek, dan de bouwvakkers onder ons, aanspreken...
Ik heb toch weer zoiets moois gevonden...



Geniet ervan! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik word de laatste maanden letterlijk overspoeld door werk... Rotwerk.
'k Ben al blij dat ik al die reisverhalen klaar heb liggen en dat mijn poezen braaf poseren zodat ik die spullen op mijn blog kan plaatsen want om zelf dingen te maken is er gewoon geen tijd en wegens oververmoeidheid ook geen energie om iets creatiefs te doen als schrijven. Niet dat er niet veel te vertellen zou zijn...

Maar ik schrijf niet graag over mijn "werk". Omdat er zoveel onbegrip is voor mijn jobke. Het woord "huisbaas" werkt bij vele mensen wrevel op en wordt onmiddellijk in verband gebracht met "huisjesmelkerij".
Vréselijk vind ik dat. Het eindigt altijd met pijn als een semi-onbekende mij vraagt : "En wat doet ge nu zoal? Nu ge gestopt bent met uw winkel?" Ik antwoord dan naar waarheid : "Als zelfstandige kan ik momenteel niet van een pensioen genieten dus tijdens mijn werkjaren heb ik de eigendommen die ik van mijn ouders ging erven goed verzorgd en die appartementen systematisch netjes gerenoveerd zodat ik nu een inkomen heb. Ik verhuur dus enkele appartementen. En roefel, de allereerste reactie die ge dan krijgt : "Ah! Ge zijt dus een huisjesmelker!"
Ik word dan rood van ergernis, groen van colère en achteraf lijkwit van tristesse. Precies of alle "huisbazen" zijn van 't zelfde soort?! Túúrlijk bestaan er huisjesmelkers! Jammer genoeg heb ik er in de loop der jaren al verschillende leren kennen. Maar er bestaan ook héél veel andere eigenaars die wél hun job ter harte nemen.

Ge hebt twee soorten eigenaars. Ofwel mensen die huizen beroepshalve verhuren (en waarvan sommige hun eigendommen in kleine hokjes verdelen om zo veel mogelijk centen binnen te rijven) ofwel mensen die huizen ongewild "in hun bakske" geschoven hebben gekregen. Ouderlijke huizen die geërfd worden, uw eerste eigen huis dat te klein werd en dat ge niet weg wou doen want "dat zou nog wel eens van pas kunnen komen voor als we oud zijn en terug kleiner willen gaan wonen", etc, etc,...
En voor ge het weet hebt ge drie of vier huizen te beheren met alle mogelijke kosten en moeilijkheden vandien. Weinig mensen kiezen er nog spontaan voor om een huis te kopen als belegging. Degelijke huurders vinden is in deze tijd een drama.
Dit is wat er deze week in het tijdschrift Trends stond. Ik kan ze alleen maar bijtreden.



Ik ben ’t stilaan beu om over mijn werk te zwijgen. Ik ben ook echt moegetergd door huurders-bedriegers, door de laksheid van het gerecht, de overheid en de politie. Ik wil het eindelijk eens opnemen voor de eigenaars die wél hun uiterste best doen om hun huizen netjes in orde te houden, goed voor hun huurders proberen te zorgen en die hun eigendommen beheren en onderhouden als "goede huisvaders", in mijn geval dan als "goede huismoeder". 't Moeten niet altijd de rotzakskes zijn die door de media in de schijnwerpers gezet worden.

Net zoals overal zit er kaf tussen 't koren, zowel bij huurders als bij eigenaars. Ge hebt er goede en slechte, vuile en nette, valse en eerlijke, verantwoordelijke en onverantwoordelijke. Ik ken voorbeelden te over van beide. Ik heb er zelfs destijds een boekje over geschreven maar ik kan noch wil het uitgeven want dan zou er weer een hele polemiek ontstaan over racisme, discriminatie - en wat er nog allemaal met zijn haren zou bijgesleurd worden - en waar het eigenlijk helemaal niet om draait. Want wat ik ondertussen geleerd heb is dat de mensen met het sjiekste of netste voorkomen de meest geraffineerde oplichters kunnen zijn en dat diegenen met de piercings of de tattookes eigenlijk heel eerlijk en lief kunnen zijn.

Het was gewoon een bundel schrijfsels met uit het leven gegrepen anekdotes over eigenaars en huurders en wat ze met mekaar meemaken. Soms schrijnend, soms pure horror, dikwijls ook grappig.
Maar in deze tijd van "political-correctness-tot-in-'t-absurde" is er voor zo'n werkje geen bestaansrecht meer. Het zij zo. Als de mensheid zijn kop in 't zand wil steken dan moet hij dat maar doen. En dan uiteraard de wereld maar door 't oogpunt van zijn gat bezien. If that's what they want...

Aangezien de voorraad "Jeugdherinneringen" die ik klaar had liggen momenteel uitgeput is - ooit schrijf ik er misschien wel weer eens aan verder want er moeten eigenlijk nog veel verhaaltjes tussen geplaatst worden over herinneringen die zich tijdens 't schrijven niet chronologisch aandienden - ga ik nu af en toe een glimp over de immo-wereld tonen. Als ik er de moed en de tijd voor vind.
Waargebeurde verhalen die ikzelf, of mijn vrienden-collega's, hebben meegemaakt. Noodgedwongen zal ik moeten censureren en vanzelfsprekend zal elke persoon die in de verhalen voorkomt onherkenbaar gemaakt worden. Ah ja, de fameuze wet op de "schending van de privacy"...
Ik heb net een huurder van 75 jaar oud (!!!) achter de rug die aan zijn 8ste opgelichte eigenaar toe is maar die toch door de wet beschermd wordt ondanks het feit dat hij overal ravages achterlaat, geen huur betaalt, en zelfs onder valse namen abonnementen op nutsvoorzieningen verkrijgt. En daar is allemaal niets aan de doen. De politie zegt dan gewoon : "Dat is een burgelijke zaak madammeke, dat is niet strafrechtelijk, daar kunnen wij niks aan doen." Ga dan maar weer naar de vrederechter en hoor die zeggen : "Daar kunnen we niks aan doen want uw huurder heeft zich zelfs niet eens op 't adres van zijn gehuurde appartement gedomiciliëerd, dus wij hebben geen mogelijkheid om hem een dagvaarding te sturen..."
Ras, kleur, leeftijd. 't Heeft allemaal geen belang. Oplichters vind ge in alle klassen of leeftijden. Ik heb er het laatste jaar meegemaakt van 35, 60 en 75 jaar... Allemaal blanken. Met een pico bello uiterlijk. En héél goede verhaaltjes.

Een contract naleven is er in deze tijd niet meer bij. Valse namen worden gebruikt alsof 't hoeden zijn die verwisseld worden. Er wordt gelogen en bedrogen, verhaaltjes verteld die medelijden opwekken zodat ze hun waarborg iets later mogen betalen. Tot ze in 't appartement wonen en ze u vierkant uitlachen dat ge naar die borg kunt fluiten... Ge had hun maar niet moeten geloven.
Trouwens wat betekenen twee maanden borg als uw appartement na 't verlaten van de huurder afgebroken is? Ge geeft een goed in iemands handen ter waarde van 100.000 euro en dan krijgt ge (áls ge ze krijgt) 1.000 euro op een geblokkeerde rekening om de waarde van uw eigendom te dekken. Dat is toch totaal niet in verhouding?

Huurders hebben alle rechten, eigenaars hebben er geen. Een voorbeeldje : Zo lang er iemand van 't gezin dat in uw eigendom woont zwanger is moogt ge ze niet hun opzeg geven. Ook niet als ze al maanden niet betalen. En geloof me, in sommige gezinnen is er altijd wel eentje zwanger, is 't niet de moeder dan is 't een van de dochters. En ondertussen lekker gratis wonen...

Ge hebt mensen die een sjiek appartement huren en de parket en de binnendeuren uitbreken om die in de open haard op te stoken. De eigenaar merkt pas iets op als de andere bewoners klagen omdat... de houten trapleuningen beginnen te verdwijnen....

Straffe verhalen genoeg dus. En de tijd om braaf te zwijgen moet maar eens voorbij zijn.
Gelukkig zijn er ook geestige verhalen bij. Althans om te lezen, niet zozeer als ge ze zelf moet meemaken. Want wat te denken van een gezin dat de kastdeurtjes van de keuken eraf haalt en vervangt door gaas om de keukenkasten om te toveren in... kippenrennen.
Ah ja, uw eten zet ge toch in een kast en een kip is toch eten?

Dus de opvolger van “Mijn jeugdherinneringen” zal tijdelijk  “Het leven zoals het is : De huisbaas" worden.

Op deze manier zult ge zeker begrijpen waarom de zin tot lachen mij wel eens vergaat, en waarom ik soms te moe ben om iets creatiefs te doen en op sommige dagen maar wat foto’s of filmpjes van YouTube op mijn blog laat verschijnen.

De bedoeling van deze nieuwe reeks is alleszins níet om discussies over huurders en eigenaars te starten. De bedoeling is een inkijk te geven in een job die door veel mensen onderschat wordt en die meestal doodgezwegen wordt omdat er zoveel negatiefs over huisbazen vertelt wordt. En vooral natuurlijk om verhaaltjes te kunnen laten lezen die misschien hier en daar een glimlach op een gezicht toveren…

Dus binnenkort af en toe een aflevering van : “Het leven zoals het is : De huisbaas."
Ik hoop dat jullie meer plezier gaan beleven aan't lezen dan dat ik er aan heb overgehouden met ze te beleven.

Voor wie "Mijn Jeugdherinneringen" nog eens graag herleest : klik op de foto van  mij als kind, bovenaan mijn blog in de linkerkantlijn.