En de wonderen zijn nog niet gedaan...
Woensdag had ik echt een pechdag. Alles, maar dan ook alles, wat ik aanraakte ging kapot of dood of mislukte. Ik voelde me echt heel triest en machteloos. Voor 't slapengaan keek ik mijn antwoordmailtjes na van mijn fotoraadsel en ik schrijf de mensen dan altijd een kort antwoordje terug. (Sommige mensen schrijven mij ook heel persoonlijke zaken en dan antwoord ik daar op, ondertussen is het fotoraadsel dan soms zo bijkomstig geworden dat ik hun naam zelfs bij de "winnaars" vergeet te vermelden. Iets wat al meermaals gebeurd is zoals jullie maar al te goed weten...
)
Woensdagavond kreeg ik een gokje op 't raadsel van Fernanda binnen met enkele persoonlijke regeltjes tekst erbij. Ik antwoordde haar dat haar gok mis was, dat het zeker geen meloen was, en ik schreef haar ook dat ik me heel slecht voelde en een echte rotdag had gehad.
Vandaag moest ik al 't werk dat gisteren mislukt was opnieuw doen en ik opende pas vannacht mijn privé- mailbox. Het eerste wat in 't oog sprong was de mail van Fernanda. Ik deel hem met jullie omdat ik zeker weet dat ik dat van haar mag :
donderdag 29 mei 2008 22:06
Onderwerp : Een zeer speciale mail voor jou!!!!!!!!!!!!!!!
Lieve schat door jou heb ik vandaag iemand mogen gelukkig mogen maken, dus voor jou vandaag geen trieste dag.
Ik zal beginnen bij het begin : vanmorgen was ik bij de coiffeur, Richie, en ik blijf daar gewoonlijk nog wat babbelen met hem en zijn vrouw Vanessa, echt een tof koppel, tot ik op zeker ogenblik vroeg “ Seg dat is daar zo stil in de keuken?”, waarop twee beteuterde gezichten mij aankeken en Richie zei “ Onze Quatro is weg van verleden vrijdag”, kan je het al raden ? Dat is één van hun twee valkparkieten! Dus door jouw bericht over de valkparkiet schiet ik direct in actie ;-), de Gele Gids gepakt en Socio opgezocht en ikke direct gebeld, ze vroegen mij een beschrijving van het vogeltje, heb dan de telefoon aan Richie doorgegeven en er zaten drie valkparkieten in het asiel te wachten.
Ze zijn vanavond nog gaan kijken (want spijtig genoeg blijft hun zaak donderdags tot 20 uur open) en ze hebben me daarna gebeld, dat ze hunne Quatro terug hadden! Tof hé! Nu moet je weten dat hun zaak in de Schorpioenstraat gelegen is, dat is niet ver van het Kievitplein waar jij de vogel gezien had, natuurlijk is dat in vogelvlucht wel niet zo ver maar toch. Dus jij hebt vandaag een dikke merci verdiend zene !!!!!
Spijtig genoeg moest ik na dat telefoontje direct aan Nefri denken, maar alé Quatro is terug thuis en dat is toch het voornaamste !!!
Nog effe een wilde gok op je fotoraadsel, is het soms een mispel 
))) ?????????
Nen hele dikke knuf,
Fernanda
De tranen van ontroering sprongen in mijn ogen na 't lezen van deze mail.
Vervolgens opende ik de mailbox waarop mijn seniorennetmail aankomt en ik vond onder andere de volgende mails...De mails van Myriam van www.hondenbond.be, en Chantal, ook iemand die zich mateloos inzet voor dieren, bleken dezelfde boodschap te bevatten. Allebei hielden ze me op de hoogte hoe prachtig het verhaal van de valkparkiet van 't Kievitplein was afgelopen. Onderstaand schrijven hadden ze aangekregen van de natuurvereniging Socio VZW :
Sent: Thursday, May 29, 2008 7:59 PM
Subject: valkparkietje
Goede dag
Nog beter nieuws, vandaag is de eigenaar gevonden van het valkparkietje van het kievitplein Antwerpen.
Mevr Langendorp was zo in de wolken! Haar diertje was via raamblinden welke open gewaaid waren kunnen ontsnappen in de Schorpioenstraat, niet zo ver van het kievitplein. Zo ook de valkparkiet! Bij het zien van zijn baasje kwam deze direct naar haar hand gevlogen dus : eind goed- al goed!
Groetjes en ook nogmaals bedank voor de melding, Dit diertje is zeker terug thuis geraakt.
Socio-vzw-Deurne
Ik geloof dus terug in wonderen! Door de moeite te doen om één vogeltje proberen te redden hebben we twee vogels en drie eigenaars gelukkig gemaakt...
Twee valkparkieten die dan ook nog in dezelfde straat woonden en in dezelfde periode ontsnappen vinden allebei hun baasjes terug... Kan het nog straffer?
Nu ga ik slapen want ik ben stikkapot, het fotoraadsel komt morgenmiddag wel op mijn blog, maar dit fijne nieuws wou ik jullie toch eerst rap melden. Het geeft toch hoop dat zo'n dingen gebeuren in een wereld die we meestal als ongevoelig en egoïstisch beschouwen. Als ik dit verhaal niet zelf meemaakte zou ik het gewoon niet durven geloven. Vandaar dat ik er voor de twijfelaars maar de bewijs-mails heb bijgezet! 
Dus niet vergeten : hoe hopeloos er iets ook moge uitzien... nooit de moed opgeven!
Bij wanhoop, denk dan maar eens terug aan dit ware verhaal van de twee valkparkieten... 
Fotoraadsel 142 - foto 4
