Berichten van 30 november 2009

Ik laat vandaag íets meer zien, maar niet teveel.
Want 't is eigenlijk niet echt moeilijk hebben Luk en Jan mij al verzekerd...



Welke arendsogen durven dat nog beweren?...

Op een avond vond ik her en der piepkleine plasjes. 1 dag later zat er bloed bij. Gelukkig kon ik Mathurin "betrappen".
Meestal duiden kleine druppelplasjes op prostaat- of blaasproblemen, dus hop naar de dierenarts. Maar heu... zouden ál die kleine plasjes wel van Mathurin zijn? Hij is toch nog zo jong? Phineas en Hanuman zijn senioren, dus dat zijn toch eerder prostaat-verdachten?... The usual suspects om zo te zeggen...
OK. Dan moeten alle verdachten maar op een rijtje gaan staan bij de dokter en wordt er alvast een echografie van Mathurin zijn blaas genomen. Met de gezondheid van de dieren wil ik geen risico's nemen. Beter iets vroeger naar de dokter dan zwaardere problemen te riskeren. Die les heb ik al lang geleden geleerd.
Gelukkig zijn mijn dieren gedweeë patiënten. Vorige keer was Mathurin zo intens aan 't spinnen dat de dokter zijn longen niet kon beluisteren. Ik heb dan moeten doen alsof ik hem daar ging achterlaten om hem verschrikt te doen stoppen. Toen ik plots resoluut naar de deur stapte veranderden zijn ogen  in grote bollen en stokte het spinnen... en kon de dokter eindelijk zijn stethoscoop gebruiken. Ge moet ze kennen, uw pappenheimers.



Waarom wij zo'n grote auto nodig hebben?
Om met al onze katten naar de dierenarts te gaan natuurlijk!



Geef toe, 't is ineens een wachtzaal vol.



Phineas : "Amai, als dit nu een senioren-flatje moet voorstellen..."
Hanuman : "Phin dit is geen moment om grappen te maken maat!"
Mathurin : "Een senioren-flatje?!!! Ik wil hier uit!!! Ik ben nog een junior!"



Phineas : "Hm ja! Junior! 't Is wel door úw blaasgruis dat wij oude sassa's er nu van verdacht worden iets aan onze prostaat te hebben hè!"
Hanuman : "Rustig Phineas, over zo'n delicate zaken spreekt ge toch niet op een blog. Een beetje discretie aub."
"Mathurin : "Prostaat? Hoe? Ik dacht dat we hier voor blaasproblemen zaten? Wat is een prostaat? Hebt gij dat nog? Ik heb dat toch nog hoop ik?!! Ooit hebben ze er hier bij mij wel eens twee dingetjes afgedraaid maar die noemden toch anders meen ik mij te herinneren... Ge weet wel, die daar in dat glazen potje in ons ma haar kast staan. Die nog als fotoraadsel misbruikt zijn."



Een goede soldaat trekt nooit zonder zijn wapens ten oorlog. Vandaar dus dat ik mijn forensisch materiaal bij had. Een minuscuul steentje, dat ik er van verdacht blaasgruis te zijn, en een centiliter bloederige urine van Mathurin.



Phineas : "Wie eerst?"
Hanuman : "Mathurin natuurlijk! Hij is de oorzaak van onze ellende!"
Mathurin : "Maar wat kan ik er aan doen dat ons ma niet zeker is of al die piepkleine plasjes wel van mij zijn?... Gij staat ook allebei onder verdenking! Vergeet dat niet!"



Mathurin : "Oeps, mijn dierenartsen zijn precies echte fans. Ze willen zelfs een haarlok van mij."



Mathurin : "Zal ik hen ook ineens een handtekening geven ma?"
Laathi-de-mens : "Nee schat doe maar kalm aan."



Mathurin : "Zou het storen als ik een beetje begin te spinnen ma want ik vind dat wel heel lekker zo met veel handen tegelijk geaaid worden over mijn buik?"
Laathi-de-mens : "Nu mag dat jongen. Zolang 't maar weer niet eindigt als vorige keer toen ge niet wou stoppen met spinnen en de dokter niet naar uw longen kon luisteren door uw eigen lawaai."
Mathurin : "Ge doet moeilijk ma. Ge zou blij moeten zijn dat ik zo'n schat van een patiënt ben. Wacht maar tot de twee ouwe sassa's aan de beurt moeten komen..."

Hoofdstuk 10.
Deel 2 : Een verscheurende keuze : clochard of holbewoner?



Net toen we terug wilden afdalen hulde de berg zich in een wolk en zagen we niets meer. Naarmate we met de kabelbaan zakten dook Tromso stilaan terug op uit de nevelen. Beneden regende het, dus namen we een bus naar die o zo geroemde Arctische Kathedraal… Inkom bijna 6 euro! Om een kerk te bezichtigen die eigenlijk niet groter is dan een uit de kluiten gewassen parochiezaal!! Een babytje in vergelijking met de kathedraal van Antwerpen.
Enfin, de vorm is inderdaad wel speciaal, ze is volledig driehoekig, ze staat daar als een enorme witte betonnen spitse tent en de achterwand bevat een groot modern glasraam. Maar als dat het grootste van de wereld moet voorstellen dan hebben ze zeker nog nooit onze kathedraal gezien. Of alle andere grote kerken van de lage landen. Je kon het bouwsel zelfs niet eens mooi noemen. Op vijf minuten waren we terug buiten want behalve het glasraam en een hypermodern orgel was er niets te zien.





Dat is dus alles.
Iets kleiner dan een uit de kluiten gewassen zijkapel van onze gotische kathedralen.
Voor 6 euro.
Ge zou op de duur de attracties op de Sinksenfoor nog heel goedkoop gaan vinden.

Omdat we een half uur op een bus zouden moeten wachten besloten we dan toch maar de lange brug over te wandelen. Koud, wind, het werd een ijzig tochtje en allesbehalve prettig. Terug in ’t centrum wandelden we even rond maar het contrast tussen de oudere huizen en de hyperfunctionele nieuwbouw sprak ons niet aan. Paul sleurde al heel de voormiddag met onze lege niet-alcoholische bierblikjes uit Honnigsvag rond want hij is een groot voorstander van afvalsortering, en eindelijk kwamen we toch voorbij een supermarkt waar we ze konden inleveren en hij zich van zijn rammelende last kon ontdoen. ’t Was gedaan met het rinkelend rendier dat naast me liep.



De lange ijzige brug van de zijde van de Arctische kathedraal naar het andere eiland.
Gevoelstemperatuur... heu... - 10°, misschien?
Maar dat ziet ge aan sommige stoere mensen hun kleding natuurlijk weer niet...
Op de videofilm hoort ge de tandjes echter wél klapperen.





Ondertussen was ik even naar een naburig marktje gelopen maar ze verkochten er de meest rampzalige kitsch. Ringen met doodskoppen en t-shirts van Metallica… Een eindje verder stonden enkele Peruanen een zeer valse versie van “Imagine” te toeteren. In Noorwegen…
Eén kraampje verkocht echter inheemse producten. Sinds mijn kennismaking met de Lappen droomde ik van zo’n warm rendiervel en hier lag er eentje dat mooi licht van kleur was. Even mijn geweten doorgepluisd of zo’n aankoop wel te verantwoorden was maar uiteindelijk is een rendiervel wat bij ons een koevel is. Het vlees van het dier wordt opgegeten en van de huid worden schoeisel en kleding gemaakt. Toch nog niet helemaal gerustgesteld vroeg ik de vrouw van ’t kraampje of dit echt wel zo was, want ik heb hier ook al wolvenvellen en zeehondenvellen te koop zien liggen. Ze bekeek me met grote ogen en zei dat ze van rendieren na de slacht zo ongeveer álles gebruikten. Tot en met de botten toe. Gerustgesteld heb ik dan ook mijn lekker warme pels gekocht. 620 Noorse kronen vond ik een heel faire prijs. Temeer daar deze centen bij de Lappen zelf terecht kwamen. Ik vroeg om het vel zo klein mogelijk in te pakken en ik kreeg me daar een enorme vuilzak, zonder bindertjes, toegestopt. Ik had de huid al net zo lief om mijn schouders geslagen maar dan had ik er als een holbewoner bijgelopen.
We waren dan wel van onze rammelende blikjesvoorraad af, nu liepen we daar weer als clochards met onze vuilzak over onze rug. Ik deed het ter plekke in mijn broek van ’t lachen.



Jaja, toch wel, we bevinden ons nog steeds in Noorwegen.

In de bibliotheek - alweer zo’n hypermodern gedrocht - ondernamen we de zoveelste keer een mailpoging maar ook die mislukte grandioos. Ik besloot het mailen maar op te geven en naar Polaris te trekken. Een museum over de arctische natuur. Het was maar 10 minuten wandelen maar omdat we al zo weinig tijd hadden besloten we een taxi te nemen. 81 kronen voor een rit van 3 minuten…
We spraken onlangs met een Fins koppel - toch ook Scandinaven - en die hadden zich ook al verwonderd over de levensduurte in Noorwegen. Ik hoop dat de mensen hier reuzesalarissen verdienen anders kan je je kop hier niet boven ’t ijs houden. Toch zal dat wel ’t geval zijn want de meeste Noren bezitten, bovenop hun eigen huis, nog een klein vakantiehuisje aan een fjord om te gaan vissen, en een hutje in de bergen voor hun ski-weekends. Al die huisjes blijven onbewaakt achter, inbraken komen hier niet voor. In dit land bestaat zo goed als geen criminaliteit. Je ziet tot wat een ver doorgedreven protectionistische economie kan leiden. Het maakt je land er in de ogen van buitenstaanders misschien niet sympathieker op maar je zorgt er wel voor dat je inwoners van een zekere welvaart genieten. Alles is hier ook piekfijn onderhouden, de straten liggen er ongewoon netjes bij, je ziet zelfs geen door graffiti verknoeide muren. Mooi, maar toch doet het een beetje steriel aan.



De inkomhal van Polaris.

Polaris bleek een klein maar zeer verzorgd - en alweer hypermodern - museum waar de enige levende wezens bestonden uit een verzameling schitterende koudwateranemonen, vissen uit de ijszeeën en enkele bakbeesten van zeehonden, maar die laatsten kregen we later pas te zien.
De vissen woonden in zeer boeiende aquaria zodat je de dieren langs alle kanten kon bewonderen. Op de open bakken dreven vergrootglazen en via die eenvoudige manier kon je de arctische wezens echt in detail bestuderen. Zelfs de bodems van de aquaria waren soms van glas. Je liep eronder door en kon eindelijk eens zien hoe de buik van al die platvissen eruit ziet. Plat dus.



Wees blij dat ge aan deze foto als fotoraadsel ontsnapt zijt.
Dit surrealistisch beeld is een paarse platvis langs onder gefotografeerd.
Hij zit onderaan in 't midden in beeld. De grillige vormen zijn waterrimpels.
Dit is dus een van de aquaria die in 't plafond ingebouwd zijn.



Linksboven en rechtsonder de drijvende vergrootglazen in een anemonenbak.



Een vreemde ervaring...
van al de dieren die je in tropische zeeën aantreft, leven in deze ijzige omgeving soortgenoten!





In de volgende aflevering komen we aan de gebaarde zeehonden. Schitterende wezens...