Leonard Cohen in Gent. Deel 1
Maar nee, ik ben niet naar Lierse gaan kijken of aan yoga gaan doen! Zo gezond leef ik toch niet! Dat zoudt ge nu toch al moeten weten. (Maar ik vond het wél heel geestige reacties )
"Beautiful Losers" is trouwens de titel van een boek. Geschreven door een zanger, mijn favoriete zanger dan nog wel...
Enfin, ik ben al blij dat Klaproosje, Maria en Ritje ondertussen ontdekt hebben dat ik naar het optreden van Leonard Cohen ben kunnen gaan.
Tof, kan ik eindelijk met mijn fotoreportage starten!
Irma : "Tja pa, als ons ma niet mee wil dan ga ik wel met u mee hoor, dan hebt ge toch gezelschap. Ik ben toch ook iemand waar ge 'mee onder de mensen kunt komen' nietwaar?"
Lang geleden had mijn echtgenoot deze tickets gekocht omdat hij destijds hoopte dat ik wel genezen zou zijn tegen eind augustus... Verkeerd gedacht dus.
Ik wou niet liever dan naar het optreden van mijn favoriete artiest te gaan kijken maar aan de andere kant was ik doodsbang. Ik zou niets willen doen dat de tinnitus of de hyperacusis nog zou kunnen verergeren.
Aangezien het optreden in openlucht plaats vond, én we er bovendien nog met een shuttlebus naartoe moesten rijden vanaf de parking in Flanders Expo, zorgde dat voor nog meer stress. Als ik het niet kon uithouden tijdens het optreden, hoe zou ik moeten weggeraken en vooral naar waar? De shuttlebusjes beginnen pas terug te rijden als alles gedaan is... En waar zou ik in de buurt van 't Sint Pieterplein stilte kunnen vinden?...
Ik was niet bang voor de muziek zelf. Want als het geluid uit 1 welbepaalde bron komt kan ik best een redelijk volume aan. Zeker met mijn op maat gemaakte mega-oordoppen. Mijn grootste angst waren de plastic stoelen, de ritselende programma-boekjes, de mensen naast me in krakende regenpakjes, het plotse gefluit van een fan, het samenknijpen van een plastic drinkbekertje... Kortom de niet-te-voorziene geluidjes met de welbepaalde pijn-frequenties.
Ik was er vrij gerust in dat het volume niet te hard zou staan want dat was vorig jaar in 't Sportpaleis in Antwerpen ook niet het geval, trouwens zijn geluidstechnici horen bij de besten ter wereld. En het publiek van Cohen hangt tijdens zijn liedjes muisstil aan zijn lippen. Maar toch, in mijn ogen was het een risicovolle onderneming, ondanks het assortiment oordoppen waarmee ik ten velde trok.
Maar we gaan beginnen bij 't begin van mijn avontuur...
Opwinding, angst, geluk,... vanalles speelde er door mijn hoofd.
(Buiten de gewone heksenketel van geluid natuurlijk. 
)
De spots zijn nog gedoofd...
... de mensenmassa's wacht geduldig.
Een groot - maar een zeer beschaafd en rustig - publiek.
En zelfs de programmaboekskes kraakten niet. Goeie kwaliteit van drukwerk. 
En toen begon het...
Dezelfde cast als vorig jaar in Antwerpen.
Ik wou dat mijn kop nog hetzelfde was als een jaar geleden...
Morgen 't vervolg!
