Oeps! Ik ben de laatste tijd "nogal" verstrooid... Ik heb de volgorde van mijn reisverhalen verwisseld... Onderstaand verhaal had vóór het vorige moeten komen... Tja, ik doe tegenwoordig nog wel meer stommiteiten, nietwaar "super-speurneus-bollebozen"? 
Hierbij ook enkele van de beloofde "vergissingen" die ik deze week al uithaalde :
- mijn aansteker in mijn mond steken en die met een andere aansteker aan trachten te steken...
- naar de badkamer rennen om een OB-tje te pakken, en 't gewoon vergeten te gebruiken...
- iets later - onvermijdelijk - met vuile kleren naar de waskamer crossen, ze in 't wasmachien steken...
- onderweg langs de keuken passeren en pijlsnel bloem in broodbakmachine doen...
- drie uur later ontdekken dat ik vergeten ben om én de knop van 't wasmachien én de knop van 't broodmachien in te drukken...
- verschillende bestelbonnen maken op datum van 2008, 2004, 1957 (zijnde mijn geboortejaar), en 2200 (zijnde mijn postcode)...
- de vissen kattenkorrels geven... Alweer.
En dit zijn dan nog alleen de kemels die ik onthouden heb...
Terwijl ik dit hier zit te typen blijk ik ook twee sigaretten aangestoken te hebben die hier broederlijk naast mekaar in de asbak liggen te roken...
Ik begin gewoon gevaarlijk te worden! 
Vandaag was 't vreselijk druk. Het gevolg van onze mailing waar heel veel mensen op af kwamen omdat ze de eerste brief van juni niet aangekregen hadden. (Ja, veel echtgenotes van muzikanten foeffelen onze mailings rap in de vuilbak in de hoop dat hun mannen dan niet bij ons langs gaan komen. Ge moet mij de vrouwen niet leren kennen 
)
En bovenop die drukte kwamen dan ook nog al de schoolkindjes die op woensdagnamiddag hun blokfluitjes, muziekboeken en schriften, en de gitaartjes voor de muziekschool kwamen kopen...
's Avonds moet dan heel de boel nog opgerommeld worden want de winkel ziet er na zo'n invasie uit als een schoenwinkel waar het solden zijn geweest... Overal lege dozen, plastic zakken, piepschuim,... en niets staat nog op zijn plaats...
Mijn poetsvrouw heeft al drie weken zonder te verwittigen haar kat gestuurd. Dus tussendoor moet ik dan ook nog wat poetsen... Ik zal diegene die me aan een nieuwe poetsvrouw helpt eeuwig dankbaar zijn...
Bedankt voor 't meeleven met 't verlies van mijn fotoapparaatje! Ik heb nu dat van Paul in beslag genomen. 't Is zijn identiek broertje. Voorlopig kan ik dus verder. Alleen moet ik wel zien dat tegen dat we eens terug op reis gaan we een ander exemplaar hebben want anders kunnen we niet samen onderwaterfoto's nemen en dat was nu net zo leuk. Maar haast is daar niet bij, want een vakantie is er niet direkt in 't vooruitzicht
En zeker bedankt voor de toffe reacties onder 't bericht van Moederke Melanie! Ze zal nogal oogskes trekken als ze morgen haar pc-ke opendoet en die ontdekt! Als ze dat ondertussen al geleerd heeft natuurlijk.... Antwoorden kan ze niet, en 't is ook niet de bedoeling dat ze dat gaat leren, want dan wordt het voor haar wat te veel. Als ze al gewoon wat blogjes kan gaan bekijken dan zijn we allemaal al heel tevreden.
Nu ga ik slapen voor ik nog meer onheil aanricht. Want morgen begint weer een "vrolijke" nieuwe dag! 
Hierbij dus het vorige vorige reisverhaal... 
---------------------------------------------------------
Reisverhaal Egypte deel 18.
Alle faciliteiten voor de “droogwatertoeristen”.
Zondag, 17 juni 2007.
Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.
Het hotelgedeelte is niet zo heel groot en dat is fijn, ge moet nooit ver lopen voor iets. Drinken, restaurant, zwembad, alles is vlakbij. Om op 't strand te geraken moet ge wel 180 treetjes af kronkelen. (Met al uw zooi! Vinnen, maskers, snorkelpijpen, wetsuit, camera's, handdoeken, drinken,... en dat leesboekske dat we nooit open doen...) Maar die hoogte is wel fijn, want in ruil voor die klimpartij krijgt ge dan ook dat spectaculair zicht over de baai tijdens het eten. Trouwens die trappen zijn een goede fitness want het eten is hier heel lekker. Ge kunt eigenlijk de hele dag knabbelen als ge wilt, maar ik beperk me tot de buffetten, dat is al meer dan genoeg.
Een flinke hoogte om tot bij de visjes te geraken..
Ze trachten hier toch wel vanalles te bedenken om hun rif te sparen. ’t Moet gezegd dit hotel doet zijn best. Overal staan waarschuwingen en smeekbedes om toch vooral het rif niet te betreden. Ze verhuren zeer platte electrische bootjes met een glazen kijkgat waar ge uw gezicht op kunt leggen. De mensen die bang zijn om zelf te zwemmen kunnen dus comfortabel op uw buik, droog, naar de koralen liggen kijken. Spijtig genoeg kijken ze niet naar de snorkelaars dus die worden regelmatig overvaren…
Eén van de "droogsnorkel"-bootjes. Uw buik ligt op het rode kussen,
uw snuit drukt ge tegen de grijze "patrijspoort".
Ze hebben ook een “Yellow Submarine”. Een nieuwsoortig glazenbodemboot, waar ge onderin zit en zo ook, alweer droog, het rif kunt bewonderen. Persoonlijk vind ik het iets voor zoetwatermatrozen maar zolang het rif er wel bij vaart is ’t goed natuurlijk.
Bijna de hele dag hebben we onder water gezeten. Met af en toe een schrijfsessie om toch niet helemaal in een frisco te veranderen. Boven water is 't gloeiend heet. Verrukkelijk als ge verkleumd boven komt...
Gelukkig doet al het moois dat ge beneden ziet u de kou wel rap vergeten.
Wat ik persoonlijk een "ligvis" noem.
Ze liggen roerloos op de rotsen zolang ge ze niet stoort.
Dat maakt hen tot heerlijke fotomodellen voor echt scherpe foto's...
De papegaaivissen daarentegen zijn veel lastigere modellen...
Ze hangen geen seconde stil.
Ze knabbelen en wentelen zich ondertussen in alle mogelijke bochten...
Een koraalbosje poseert daarentegen dan wel makkelijk!
Zolang het natuurlijk geen zachte koraal is zoals deze.
Want die wiegt constant mee met de golven en de zeestromingen...
En kwallen zijn een regelrechte ramp om op scherp te stellen...
Die waggelen heen en weer, en pompen ondertussen ook nog...
Altijd blij als ik eens een kreukel zie. Die zijn ook niet van de snelste!
Dat duurt altijd wel even eer die uit zijn huisje tevoorschijn komt...
"En ikke? Wat hebt ge op mij aan te merken?
"Gij? Gij zijt ook een lastige jongen. Gij komt altijd veel te dichtbij!"
"Gij zijt ook nooit tevreden gij!!!"
Het hotelpersoneel verstaat hier dus geen half woord Engels. Noch Duits, noch Frans. Tja, zoals alles hier volgebouwd wordt is ’t niet moeilijk dat ze niet meer aan degelijk personeel geraken. Ik denk dat ze nu zo stillekesaan de bedoeïenen van onder hun geiten aan ’t halen zijn om tot kelners op te leiden.
Er lag vanmiddag een vreemdsoortige fruitsla op’t buffet en Paul vroeg wat het was en ’t enige dat het manneke kon zeggen was “Is mischmisch”. Ja, dat het een mix was van iets zagen we nu ook wel…
Vanavond trad er tijdens het diner een buikdanseres op. Jongens, jongens, wat een niveau toch weer. Het leek wel of het ordinaire mens afkomstig was uit een failliet gegaan kroegske uit een achterbuurt in Caïro. ’t Enige dat ze nog mankeerde was een paal. Het had nog weinig te maken met de sierlijke ouderwetse buikdans…
Het waterpijp-hoekje.
(Ik doe maar alsof hoor, want op vakantie rook ik niet)
In de discotheek was het vanavond "Karaoke voor de Russen". Twintig zatte Russen die - op all-inclusive vodka - staan te balken op keiharde muziek en alweer de rustige avondsfeer verpesten... Hoe is ’t toch mogelijk? Ofwel is er iets mis met mij (hoewel ik al heel mijn leven van de stilte heb gehouden) ofwel… word ik gewoon oud.
PPS van Katrien voor Tabitha