Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 13. Deel 4.
Momenteel gaat het nog niet goed, maar ik ben toch al tot aan mijn ingesneeuwde hobbithol geraakt en toen ik eindelijk mijn pc nog eens opende zag ik dat ik nog enkele brokjes reisverhaal hapklaar had gereed staan.
Dus krijgen jullie alvast een flinke portie Noorse sneeuw geserveerd. Alsof we er zelf nog niet genoeg hebben...
--------------------------------------------------------------------------------------------
Hoofdstuk 13.
Deel 4 : "Slippery when wet."
Dan begon de zoektocht naar het rotsblok waarachter ik mijn schoenen gelegd had, zodat ze niet zouden wegwaaien. Als ge er op begint te letten liggen er dus véél rotsblokken aan de voet van een gletsjer… Blij dat ik ze eindelijk terugvond en die reuze rubber laarzen uit kon trekken. Maar echt goede foto’s had ik nog altijd niet. Toen was voor mij de maat vol en besloot ik ondanks het feit dat dat eigenlijk niet mag - want er staan verschillende gevaarsborden en er hangen kettingen die de weg versperren – naar de gletsjer te stappen. Te voet. ’t Zou veel sneller gaan dan met dat vervloekte bootje. Op de terugweg zou ik dan wel rennen om toch mijn bus nog te halen.
Er waren ondertussen al verscheidene andere excursiegroepen aangekomen en die mensen beklommen ook allemaal om ter enthousiastst die levensgevaarlijke smeltende gletsjer. Begrijpelijk. Als je nog nooit zoiets fascinerend gezien hebt wil je dat van dichtbij zien en kunnen aanraken. Zeker omdat we de ons beloofde drijvende ijsschotsjes nu al gemist hadden.
De lemmingen storten zich op de beklimming van de rotsen naar de gletsjer. Jong en oud struikelde en gleed en viel over het losse grind en krabbelde weer omhoog om houvast te krijgen aan een volgend groter rotsblok dat hopelijk niet zo bemost ging zijn zodat ze weer een meter naar beneden donderden. Het was kompleet onverantwoord, eigenlijk levensgevaarlijk, maar uitzinnig plezant! 
En ja, uiteindelijk werd mijn droom van deze reis waar! Ik stond tussen de grote blauwe ijsblokken! Als je naar boven keek zag je de enorme ijsmassa die dreigend op je neerzag. Griezelig maar prachtig! Kleine losse stukjes ijs gleden naar beneden, druppels vielen van ijsblokken en hoe meer ze afbrokkelden hoe blauwer en ongerepter het ijs eronder eruit zag! En toen begon de zon er nog op te schijnen ook en begon alles als met edelstenen bedekt te glinsteren. Het leek wel of we in een diamantmijn terechtgekomen waren waar de stenen reeds in facetten geslepen waren! Een onvergetelijke ervaring. Maar ’t had natuurlijk ook wel onze laatste kunnen zijn.
Een 'blokske' van 63 kilo zal wel niet zo rap naar beneden schuiven zeker? 
En zie het bedrieglijk "kalm" meertje hier liggen...
En net toen de stumperd eindelijk eens terug warm was...
Enorm gevoel, als ge die dreigende ijsmassa boven u ziet hangen...
Ge ziet het ijs smelten...
In de volgende aflevering... de wandeling (heu wandeling??) terug naar de bus...