Aan de kade, vlak bij het loodswezen staan enkele oude kranen werkeloos toe te kijken. Het lijken wel monsters uit een oude science-fictionfilm. Zeker in tegenlicht met die dramatische lucht waren het verstaalde reuzen die op je neerkeken, klaar om toe te slaan...
Mare : "Begot! Ik sta zelf al zo krom als een kraan!"
Voor de vriendjes was ik onbewust weer een zeer dankbaar onderwerp. Letterlijk "diep in mijn enthousiasme verzonken" konden ze 't weer niet laten om me in deze islamitische bidhouding te fotograferen...
Kan ik er aan doen dat ik die kranen op deze manier het meest dramatisch in beeld kreeg?
Om een dramatische foto te krijgen moet ge soms ook dramatische dingen doen. Zo simpel is dat.
Irma : "O-oh. Probleem. Mijn moeder wordt weer enthousiast. Die weet seffens weer niet meer wat ze doet..."
Irma : "Moeder alstublieft! De mensen! Wat moeten de mensen denken! Ge zijt 50 jaar! En katholiek grootgebracht! En uw haar!!! Denk aan uw haar! Het was al zo'n rampzalig kapsel..."
Irma : "Ma, als ge me nu nog één keer over uw andere boeg gooit dan ga ik overgeven. Ik word zeeziek, ik krijg bloedaandrang in mijn hoofd, en de boterbloemen stijgen me naar mijn keel..."
Irma : "Tante Mare! Alstublief! Grijp in! Trek mijn moeder recht!"
Mare : "Sorry Irmake dat kan ik echt niet doen anders ruïneer ik mijn eigen foto die ik van u ma aan 't maken ben."
Laathi : "Irma niet zagen. En zit stil op mijn rug! Ge doet me bewegen! Ik moet en zal persé een foto vanuit dit gezichtspunt nemen. Dus hou u rustig, des te sneller kunt ge de wereld terug in een normaal perspectief zien."
Irma : "Ma. Ik heb de wereld bij u nog nóóit in een normaal perspectief gezien."
Laathi : "Voilà. Dan hebt ge zeker geen reden om te zagen.
Irma : "Vreemd. Hier gaat precies iets mis met deze conversatie..."
Irma : "Moeder!!! Sta het hier zo niet uit te leggen alsof ge meer van fotografie weet dan Nonkel François! Denkt ge nu echt dat foto's beter zijn als ge ze al liggend trekt?? Waarom denkt ge dat het stafief is uitgevonden? Om niet op de grond te moeten gaan liggen begot!
En kijk nu eens achter u! Hoe fier rechtop uw vriendin daar rondloopt en hoe komfortabel Wannes op haar rug zit! Als een prinske! Een prinske op een paard! En ik, arme ik, ik hang altijd als een dweil over een ezel achter u aan te slepen!"
Wannes : "Ma? Waarom moet ik alles zo altijd vanuit hetzelfde gezichtspunt bezien? Irma die krijgt veel meer actie bij Tante Laathi dan ik bij u... Hoe komt dat?"
Mare : "We zullen Tante Laathi over 7 jaar nog eens spreken Wannes."
Maar Wannes zal zijn " ander perspectief" heus nog wel krijgen... In de volgende aflevering
Fotoraadsel 138 - Oplossing
