Berichten van 22 september 2007

Mannekes, mannekes, ge gaat het niet geloven, maar wat ik nu toch weer meemaak wil ik jullie toch écht niet onthouden. Het is tè hilarisch!!!
Zoals ge deze week kon lezen hebben sommige "sterren en hun entourage" zich hier niet van hun beste kant laten zien...
Hier nog een vervolgske van deze soap!...
Hou uw buik maar al vast want ge gaat lachen

Aangezien ik dus de euvele moed had gehad om Pascal Vyncke aan James Burton voor te stellen toen ze hier beiden in onze winkel waren (omdat mijn gezond verstand dat heel gepast vond : Pascal met zijn nieuw seniorennet-magazine in contact brengen met een actieve en bekende senior...) is "de organisator, Mister 1000-Volt" 's avond zwaar gestraft door James Burton himself.

De "grote ster" was zó boos door dit voorval dat hij nog dezelfde avond met zijn andere muzikanten  overleg heeft gepleegd en ze hebben "de organisator" terstond gedwongen om nog een extra contract laten ondertekenen... (En die sukkelaar had al zoveel contractjes moeten ondertekenen, zodat James en Co er toch overal maar bij elke publieke verschijning als supermensen uitkomen...)
Ge gelooft het nooit : een clausule waarbij de organisator voor elk interview "vooraf een schriftelijke toelating aan AL de andere leden van de groep moet vragen"!!!

En dat allemaal omdat ik ons aller Pascal had durven voorstellen aan hem...
Ik heb nu bijna al medelijden met "Mister 1000 Volt, de kortgeslotene"...

James Burton mag er dan misschien uitzien als een lieve bompa, maar oh maar, zijn "sterrenstatus" is er zeker niet minder op geworden... Ik denk zelfs dat hij geen confectie-hemden meer kan kopen. Hij heeft beslist een speciale kleermaker in dienst om kleren te maken die rond zijn enorme nek passen.
Benieuwd welk contract, met hoeveel clausules, hij zijn kleermaker heeft laten ondertekenen
En dan te bedenken dat ik altijd heb gedacht dat mensen door ouder te worden milder en gemoedelijker werden... Jawadde, wat een vergissing toch weer.

Amai, en over een paar weken word ik ook "senior"... Benieuwd of ik dan ook zo'n ambetante, moeilijke, lastige trien ga worden.
Waarschijnlijk wel. Want ik heb de laatste week mijn klauwen voelen groeien en mijn tanden zijn ook al zichtbaar langer geworden

Leuk wel, de volgende keer als we een Elvis plaat horen, weten we nu wat een "super-ego's" zijn muzikanten zijn.
Ik heb trouwens nog een plezant verhaal over de tekstschrijver van Elvis zaliger. Dat schrijf ik volgende week wel eens uit want dat is ook zowel zielig als hilarisch.
Met al dit zijn mijn Irma-strips en reisverhalen er totaal bij ingeschoten. Maar daar werk ik zondag wel wat aan zodat jullie volgende week terug "normale" dingen kunnen lezen over "normale" mensen.
Want geef toe : Irma is toch veel "normaler" dan James Burton...

Een bewerking van een foto van een verdronken insektje in 't waterpotje van onze poezen...

Deze foto drukt het best uit hoe ik me na deze ellendige week voel :
klein, nietig, machteloos, misleid en verdrinkend in een wereld van bedrog en onbegrip.

Ja hoor... Ook de "Gazet van Antwerpen" en "Het Laatste Nieuws" zijn er in geslaagd de waarheid "enigszins" "aan te passen"... Ook hier wordt de gitaar zogezegd geschonken door de barmhartige James Burton, en de oneindige goedheid van de concertorganisator, en verdwijnen wij weer in 't verdomhoekje.
Het klinkt toch zóveel beter dat een beroemdheid in zijn zak tast om een kado te geven dan een simpel winkeliertje...

Dus hier even de eenvoudige waarheid :

De concertorganisator (Mister 1000 Volt, die met zijn "kortsluitingen", uit mijn vorig bericht) contacteerde ons enkele maanden geleden omdat hij een winkelier zocht die bereid was om gratis een goedkope Epiphone gitaar (een kopie van de echte Elvis-gitaar) ter beschikking te stellen voor Michiel.
Wij hebben toegezegd omdat we vonden dat Michiel door zijn gezondheidsproblemen zeker de moeite waard was om hem dat plezier te doen - temeer omdat de jongen dan ook weer de kans kreeg om zijn idool James Burton te ontmoeten - en ook om onze winkel voor de laatste maal van zijn bestaan op een fijne manier in de kijker te zetten.
We vonden dit een mooi einde van onze carrière.

De betreffende gitaar is ook niet, zoals geschreven wordt, een "peperduur" exemplaar.
Het is helemaal geen Gibson, ze is van het ondermerk Epiphone. Zij het wel een perfekte kopie van Elvis zijn gitaar. Het is een relatief goedkope gitaar ze kost ocharme 400 euro.
Indien ze ons gevraagd hadden om een echte Gibson gratis weg te geven hadden we nooit op hun voorstel kunnen ingaan, dat had veel te duur geweest.
Om alle misverstanden uit te sluiten. Michiel kent álles - tot en met de schoenmaat - van zijn geliefde Elvis dus die kent ook perfect het verschil tussen een Gibson en een Epiphone, dus het is niet dat hij de dupe is van dit alles.

De gitaar van Michiel is dus niet geschonken door James Burton, noch door de concertorganisator, noch door de Elvis fanclub. Dat is allemaal maar schijn zodat zij er beter uit zouden komen.
De factuur zit hier gewoon in onze klasseur. Betaald door ons.
Maar dat neemt niet weg dat de gitaar nog altijd met evenveel liefde aan Michiel gegeven is en dat we hopen dat hij er dolgelukkig mee zal zijn! Dát is voor ons de beloning. En laat de pers er maar van maken wat ze willen.
Maar ik vond dat ik dit toch even moest schrijven. De waarheid heeft ook zijn rechten. 

Met dank aan de concertorganisator om ons hier zo glad in te luizen.
Geen wonder dat de echt grote muziekwinkels hier niet ingetrapt zijn. 
Hierbij besluit ik heel 't gedoe als... "kortgesloten". 
Morgen houden we ons hier terug bezig met leukere dingen. Zoals de oplossing van 't fotoraadsel en enkele foto's van Pascal!