Berichten van 27 oktober 2008

Zo te zien is het deze week niet al te moeilijk? Behalve voor de mensen die denken dat ik speciaal voor dit fotoraadsel een tand uitgetrokken heb... 
Even voor de goede orde : ik heb nu wel veel voor mijn fotoraadsels over maar ik ga er noch mezelf noch mijn naasten voor amputeren!



Reeds uiterst exact en gedetailleerd opgelost vanaf die allereerste foto door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert en François!

Van mijn babyvisjes leven er na 5 maanden nog zeven. Ik had gehoopt er een zevental over te houden tot hiertoe is dat dus gelukt. Ik heb 't hart niet om ze nu in de grote koude vijver te zetten want ze zijn nog zo klein (tussen 1,5 en 2,5 cm) dat ik er zeker van ben dat de grote vissen ze als "levend voer" zouden aanzien en ze gewoon opschrokken. De kleintjes in een apart gazen net in de vijver zetten zie ik ook niet zitten want dan neem ik weer teveel plaats af van de groten en mijn vijver is al zo klein.
Maar er is nog een andere reden waarom ik ze liever bij me houdt. Een van mijn kleine vissen is namelijk gehandicapt...



De kleine gehandicapte met zijn witte druppels vloeibaar voer die op de bodem liggen.

Zijn vinnetjes zijn veel kleiner dan die van zijn collega's en er iets is mis met zijn drijfvermogen, zijn zwemblaas vrees ik. Terwijl de anderen kunnen zweven en drijven zonder moeite te doen, heeft hij de keuze ofwel op de grond liggen ofwel dapper naar boven zwemmen, in etappes, en van het drijvende voer te eten terwijl hij blijft "watertrappen". Het is voor hem heel moeilijk om een schilfer voer te pakken te krijgen, hij moet soms een keer of 10 terug naar 't oppervlak zwemmen alvorens hij zijn eerste kruimeltje te pakken heeft. Ik heb al op verschillende niveaus rustplaatsen proberen te voorzien zodat hij niet altijd terug die dertig centimeter naar de bodem moet zakken als hij moe is maar hij snapt het niet. Tja, ergens is dat logisch, in zo'n klein bazeke kan ook niet 't verstand van een dolfijn zitten. Ik gaf hem dan maar regelmatig speciaal voer dat ineens naar de bodem zakt, zodat hij al liggend kan eten.



Hier zie je 't kleintje, als een oude Romein aan zijn buffet, "aanliggen".
De witte stippen op de bodem zijn het eten.
En Flora zaliger komt natuurlijk even kijken wat er te smikkelen valt.

Al heel dikwijls heb ik 't kleintje uit het aquarium willen nemen en hem doden. Maar ik twijfel altijd. Uiteindelijk leeft hij nu al 5 maanden, en is hij toch een van de sterken, want de honderd andere eitjes zijn niet uitgekomen, en een 70-tal kleine vissen is ook vrij snel overleden. Hij houdt dapper stand. Hoeveel moeite 't leven hem ook kost.



Als ik hem zoveel moeite zie doen om te overleven dan doet mijn hart echt pijn en denk ik : "Ik haal hem eruit en trap dat "anderhalf centimetertje gesukkel" dood, dan moet hij niet meer afzien." Maar eigenlijk ben ik diegene die "lijd" door hem zo te zien werken voor zijn kost en misschien houdt hijzelf wel van zijn leventje... Uiteindelijk weet het diertje ook niet beter. Hij beseft niet eens dat zijn collega's het veel makkelijker hebben. En tja, dan laat ik hem toch maar leven.
Het klinkt totaal belachelijk daar ben ik mij honderd percent van bewust, maar toch vind ik dit een moeilijk probleem. Ik zou zo graag "goed" doen maar weet in dit geval echt niet wat "goed" is.
Amai, ik - als rasechte weegschaal - zou niet graag God zijn. Stel u voor dat ik over elk geval 5 maanden zou moeten delibereren! De wereld zou nogal overbevolkt raken!

Kortom : wie ben ik om te oordelen over de waarde van een "ander" leven?
Als ik nog denk aan die foto's van die hond met twee poten die een heerlijk, en ook nog nuttig, leven leidde... Of wat te denken van deze mens die geboren is zonder armen en toch heeft geleerd gitaar te spelen? Je moet maar eens naar 't filmpje kijken, 't is wonderlijk...