Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 8 deel 4.
Hoofdstuk 8.
Deel 4 : IJzingwekkend. De schoonheid, de koude en de organisatie.
Voor dit hoofdstuk over Spitsbergen weet ik echt niet welke foto's te kiezen... De lichtinval verandert hier om de seconde, de wolken trekken voorbij, de zon piept er doorheen, en telkens geven de bergen een andere aanblik. De echte liefhebbers moeten mijn fotoalbum maar gaan bekijken. Op foto is de schoonheid van die plek trouwens toch niet vast te leggen...
Na ’t middagmaal vaarden we uit en zetten koers richting Ny Alesund, onze volgende landingsplek van vandaag. Ik heb me op een betrekkelijk windvrije plek aan dek geposteerd om verder te genieten van de doorvaart tussen deze wonderlijke natuur. Ik heb nooit geweten dat de grootste koukleum die ik ken, namelijk mezelf, zó zou kunnen genieten van deze tocht. Het is een van de mooiste plekken die ik al heb mogen zien. De ene gletsjer volgde de andere op. De bergen werden afwisselend beschenen door de zon en hingen ’t volgende ogenblik met hun toppen in grijze wolken. Een superbe natuurlijke light-show.
Hier is iemand héél blij met zijn warm soepke...
De laatste tenders varen naar de boot toe.
Vreemd. Was er gisteren niet gezegd dat ons schip 't enige was dat hier mocht aanleggen?...
Op deze foto zie je goed hoe gigantisch hoog zo'n gletsjerwand kan zijn.
Als daar een "brokje" afvalt kan dat inderdaad wel een flinke golf veroorzaken...
Immer paraat, door weer noch wind tegen te houden : de Koreaanse monnik.
De ene loopt in een dikke jas, anderen zitten in een hete jacuzzi tijdens de afvaart.
't Leek me best een grappig idee,
maar vanuit zo'n klein badje zo'n grootste natuur fotograferen...
Nee, dan heb ik toch wel liever wat "room to move".
Toen ik dringend naar mijn kajuit moest om mijn batterij te vervangen kwam ik voorbij de “Trollenmarkt”, elke dag is er aan boord wel een zogenaamd “uitzonderlijke verkoop” van ’t een of ’t ander. Een trol vond ik in mijn hobbithol wel passen, dus heb ik me een grappig exemplaar met een vrolijk staartje gekocht. Hij gaat half schuil onder een bloemkelk en ziet er eerder lief dan griezelig uit. Hij houdt zijn vinger aan zijn mondje alsof je hem iets vraagt en hij niet goed weet wat antwoorden en dan maar “heu?” antwoordt. Dus heb ik hem “Hø” genoemd, klinkt erg Noors vind ik. 
“Hø” op 't tafeltje van mijn terras.
Nog had ik niet genoeg van het uitzicht dus ben ik met een volle batterij weer naar mijn plekje helemaal achteraan aan dek getrokken. Na een uurtje werd het toch wat fris en besefte ik dat ik mijn krachten moest sparen voor de landing in Ny Alesund. Dus besloot ik wat op bed te gaan rusten. Terug in de kajuit heb ik me in mijn bed met mijn typdoos op mijn buis genesteld maar binnen de vijf minuten had ik me toch al terug op mijn eigen terrasje geïnstalleerd. Met nog een dikke badjas over alle andere kleding aan is ’t best te doen om daar te zitten schrijven. Al goed dat ik blind kan typen zodat ik ondertussen lekker rond kan kijken. Ik ben zo blij dat ik besloten had om een kajuit met privé terras te nemen, hij is zijn geld meer dan waard. Ik mag er niet aan denken dat ik deze eindeloze schoonheid had moeten proberen te bewonderen in de gemeenschappelijke ruimtes tussen honderden taterende mensen of in een hel van muziek…
Ik zat me volop te verlekkeren op de volgende stop in Ny Alesund toen in 10 talen omgeroepen werd dat de uitstap niet doorging wegens een te wilde zee. Windkracht 7 en dan nog noordenwind zouden het onmogelijk maken veilig te landen met de tenders. Doodjammer vond ik het. Ik vrees ook dat het onder andere niet doorging doordat we vanmorgen twee uur tijd verloren hebben door het gesukkel en de chaos met de mensen die de nadrukkelijke adviezen genegeerd hadden om niet deel te nemen aan die gevaarlijke onderneming. We zagen Ny Alesund liggen, met een degelijke vaste steiger, maar de kapitein deelde mee dat hij onmiddellijk door ging varen naar ons volgend doel, Longyearbyen.
Erg jammer want het had een enig bezoek kunnen worden aan een wetenschappelijk station. We hadden al de weerkundige apparaten mogen bekijken en tussen de satellietantenne’s mogen lopen. Weliswaar op op voorhand strikt uitgestippelde paden maar toch, ik zou het weer geweldig gevonden hebben… De boot nam een wijde bocht en... bye bye Ny Alesund…
Dus heb ik mezelf maar weer in poolbeer verkleed en ben de laatste foto’s van Ny Alesund en zijn wetenschappelijke stations aan dek gaan maken. Daar waren alleen nog de die-hards te vinden. Noeste mensen die zich probeerden vast te houden aan hun statief, in plaats van omgekeerd. Het enige menselijke wat je nog zag waren rode neuzen, al de rest zat verstopt onder dikke lagen kleren. Veel volk was er niet, maar die enkelen waren wel precies een kuddeke Rudolph-Red-Noses-Reindeers. Heel geestig.
Na 10 minuten gaf bijna iedereen het op want de storm werd te fel, het was onmogelijk nog een fotoapparaat stil te houden. En één verdiep lager zat de grote massa weer taartjes te eten en te kaarten achter glas, vanzelfsprekend in ’t lawaai van ’t zwembad en zijn totaal uit de context gerukte activiteiten.
Het weer verslechterde snel, dus ik vrees dat de kapitein wel de juiste beslissing genomen had. Een landing van 2500 passagiers via tenders krijg je niet op een uurtje klaargespeeld en je moet ze uiteindelijk nog terug aan boord krijgen ook voor de echte storm losbreekt. Het zou een onverantwoord risico geweest zijn ons daar nu los gelaten te hebben. Maar desalniettemin... 't blijft jammer want er zijn al maar drie stops op Spitsbergen voorzien.
Op deze onherbergzame plek werken de wetenschappers in Ny Alesund.
Niet veel meer dan grauwe gebouwen, een aanlegsteigertje en heel veel meetapparatuur.
Maanden aan een stuk leven deze mensen in daglicht maar...
de andere helft van 't jaar zien ze nooit de zon...
Met zo'n super fotoapparaat kan je vast veel beter de schoonheid van deze plek vangen.
Maar ze "vastleggen" kan je toch alleen met je hart.
Het schip maakt een bocht, en we laten Ny Alesund onbezocht achter ons...
Op deze foto zie je een glimp van mijn Spaanse buurman.
Iemand die ook enorm van de natuur en de stille plekken aan boord genoot
en die ik ook nooit zonder zijn camera ben tegengekomen.
Onze zeldzame gesprekken speelden zich af in mijn oud school-Spaans...
Hilarische momenten. Gelukkig heeft schoonheid geen woorden nodig.
Ik ben dan maar naar de sauna getrokken. Waar ik ’t welgeteld een kwartier heb uitgehouden omdat ik door de panoramische ramen blauwe ijsbergjes voorbij zag drijven. Sauna bestaat thuis ook, dus verdween ik maar rap in badjas naar mijn kajuit om daar vanaf mijn terras proberen die flink uit de kluiten ijsblokjes te fotograferen. ’t Waren er van die prachtige doorschijnende blauwe! Jammergenoeg waren ze wat te ver weg voor mijn klein fotoapparaatje. Maar toch, ik heb nu mijn ijsbergjes gezien. Zij het kleintjes.
Tijdens alweer een heerlijk diner op zee zitten uitkijken naar walwissen. Er zijn al mensen die er gezien hebben. Vanmiddag zaten er blijkbaar ook zeehonden in de baai. Wij hebben hier op een paar zeevogels na nog maar weinig fauna gezien. Ik was al heel blij dat we destijds op de Galapagos zoveel zeeleeuwen gezien hebben en er zelfs regelmatig tussen konden snorkelen, dat we er hier niet krampachtig naar moeten zitten uitkijken. Trouwens ik zie me hier in deze zee ook nog niet direkt spontaan gaan snorkelen als ik er een kudde zou bespeuren. Zelfs ik ben niet zo gek te krijgen. Het landschap is magnifiek maar het gebrek aan leven, vooral aan dieren, maakt het heel troosteloos en laat het ontzettend onherbergzaam lijken. Ge voelt u hier enorm nietig en kwetsbaar.
Na ’t diner zocht ik alweer vruchteloos een stille plek, desnoods een half-lawaaierige, om nog een kop thee te drinken en een sigaret te roken, maar rust is hier een kostbaar goed. De show van deze avond rond het zwembad is werkelijk oorverdovend. In de winkeltjes verkopen ze oordopjes en ik begin te begrijpen waarom. De drukte en ’t lawaai zijn hier zo overweldigend en de dagen op zee - waar je van verwacht dat het rustdagen zijn - steken ze zo boordevol aanschuiftoestanden voor de uitstappen van de volgende dag dat je niet aan relaxen toekomt. Het blijft stressen. Na deze 14 dagen gaan we thuis beslist een winterslaapje doen.
De middernachtzon zien zal er vannacht weer niet inzitten want hoewel de storm al gaan liggen is hangt er nog steeds een lage bewolking. Maar licht blijft het in deze contreien nog wel een paar weken.
Jammer dat de landing op Ny Alesund niet doorgegaan is, maar we hebben wel onmetelijk veel geluk gehad met het weer en de zichtbaarheid in de Magdalenenfjord vanochtend. Medepassageiers die deze plek jaren geleden hadden bezocht vertelden dat het daar destijds zo’n slecht weer was dat ze mekaar op 5 meter afstand aan dek al kwijt raakten door de mist. Die hebben toen van de genadeloze schoonheid geen centimeter te zien gekregen.
Nu kruip ik in bed, mijn rug gekraakt van ’t uren ineengedoken in tenders en op mijn terras te zitten, want morgen is ’t weer vroeg dag. Alvorens van boord te kunnen moeten we eerst gaan aanschuiven om een nummertje voor de tender en de bus te krijgen en dan moeten we wachten, nota bene weer in het donkere theater, tot ons nummer wordt afgeroepen en ’t onze beurt is om aan land te kunnen… Over de schoonheid van deze plek kan ik niet zwijgen maar over de organisatie hier zal ik me maar niet meer uitlaten...
Het zéér uitgebreide fotoalbum van deze dag vinden jullie op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen8Magdalenenfjord?authkey=Gv1sRgCMrZ2dWVt6mxUg#
Niet vergeten : als je de foto's op volledige grootte wil zien klik dan op de F11-toets.
